september 2026

Terwijl we dit midden augustus schrijven, moeten we vooruitkijken naar de komende maanden — september, oktober en november — en ons voorstellen wat de komende tijd ons zou kunnen brengen. Dus laten we ons eens voorstellen wat er zou kunnen gebeuren als de ideeën, adviezen en inspiratie uit de pagina’s van het tijdschrift Share International op de een of andere manier iedereen op onze planeet zouden bereiken. Ze zouden bijvoorbeeld het artikel ‘Een beroep op het gezond verstand’ lezen, geschreven door een Meester van Wijsheid, en Amerikanen zouden zich gaan realiseren dat het welzijn van hun medeburgers en van miljoenen mensen over de hele wereld afhangt van hun keuzes — met name, maar niet uitsluitend, bij de verkiezingen in november.^* Ze zouden worden gerekend tot degenen ‘die vrede en juiste verhoudingen koesteren’, om uit het artikel te citeren. De hoop zou zijn dat ze niet anders zouden kunnen dan gehoor geven aan de door het gezonde verstand ingegeven aanwijzingen die hen aanmoedigen om afstand te nemen van oorlog en een eensgezind, zeer uitgesproken en duidelijk standpunt in te nemen tegen conflict en agressie, en te erkennen dat alleen economische rechtvaardigheid de omstandigheden zal scheppen waarin vertrouwen — en daarmee vrede — kan bloeien.

Stel dat zij (de miljarden lezers die we ons voorstellen), geïntrigeerd door de helderheid en wijsheid van de auteur van dat artikel, dan snel zouden overschakelen naar een tweede artikel van de Meester van Benjamin Creme — ‘De Aarde in uiterste nood’ — waarin hij oproept tot dringende aandacht voor het probleem van alle soorten vervuiling en ons aanspoort om de gezondheid van onze ‘kwijnende planeet’ te herstellen. Vervuiling is niet alleen de vernietiging die we kunnen zien, maar hij wijst erop dat de ergste vorm die van nucleaire straling is, die “het meest giftigst en gevaarlijkst is voor de mens en de lagere natuurrijken”. Op al deze niveaus moeten de problemen van vervuiling overwonnen worden. Dit kan alleen worden bereikt door een volledige reorganisatie van de huidige politieke, economische en sociale structuren.” Dezelfde auteur werpt een uitdaging op: “Kan de planeet Aarde worden gered en en met welke middelen?” Hij reageert onmiddellijk: “Het antwoord is een volmondig JA! en door middel van een transformatie van de huidige manier van leven door de meerderheid der mensen.”

‘Welnu’, zou een van de bijna 8,4 miljard denkbeeldige lezers kunnen denken, ‘dit schetst een heel ander beeld. Het lijkt erop dat we rentmeesterschap, verantwoordelijkheid en verbondenheid hebben op gebieden waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Maar het bevalt me — het betekent dat we allemaal deel uitmaken van deze prachtige ervaring die we het leven noemen. Maar als dat waar is, dan ben ik, en zijn we allemaal, verantwoordelijk voor alles wat er met onze planeet gebeurt. Ik zie de relevantie en het belang van deze benadering en deze specifieke informatie.’

En zo zou de lezer, die bij elke muisklik steeds meer geïnspireerd raakt, het derde artikel van de Meester van Benjamin Creme uit dit septembernummer — ‘De rol van de mens’ — aantreffen. Zij zou lezen: “Wanneer de aarde wordt gezien als een levend wezen, volmaakt in alle onderdelen, en elk deel onmisbaar voor het Geheel, dan zullen een nieuwe visie en een gezond verstand de overhand krijgen. De mens zal zichzelf gaan zien als beheerder van een natuurlijke orde, voorbestemd om in harmonie en schoonheid te functioneren, waarin elk natuurrijk is verbonden met het boven- en onderliggende rijk, in overeenstemming met het Plan.”

Onze veronderstelde lezer zou, naar wij hopen, dolgelukkig zijn als blijkt dat haar intuïtie en innerlijke verlangens geen dwaasheid waren, maar haar gevoel van eenheid met al het leven bevestigen, doordat ze een perspectief op mogelijke dienstbaarheid openen. De hoop van dit tijdschrift is dat het lezers aan het denken zet, dat we de harten aanspreken en hopen hen zo te raken dat hun relatie tot al het leven voor altijd wordt getransformeerd. “Met het verstrijken van de tijd zullen mensen de ware aard van hun verhouding met de lagere natuurrijken gaan begrijpen, en met vreugde zullen zij de rol op zich nemen van behoeders van hun evolutie. Dit zal leiden tot een algehele transformatie van landbouw en veeteelt, van bosbouw en visserij.”

Stel je eens voor dat op een dag meer dan de helft van de mensheid zou kunnen veranderen door de liefde, wijsheid en wil van Maitreya de Christus te ervaren, terwijl hij het plan en de wegen naar de toekomst uiteenzet. Bedenk eens wat voor een wereld we zouden kunnen creëren, verbonden door een buitengewoon besef van de onderlinge verwevenheid van al het leven en de levendigheid van planeet Aarde.

Gezien de werkelijke doelstellingen van dit tijdschrift en de grootse resultaten die wij voor ogen hebben, ligt de reden voor de keuze van deze drie artikelen op dit moment in de wereldgeschiedenis ongetwijfeld voor de hand. Uit sympathie met de lezers richten wij ons op de benarde situatie en de behoeften van de natuurlijke wereld, net zoals wij onze verontwaardiging, afschuw en absolute afwijzing van oorlog tot uitdrukking brengen. Deskundigen, historici en de gewone man en vrouw van de straat zijn het er allemaal over eens: stop de oorlog, beteugel de macht van de oligarchen en de op hol geslagen politici, boycot de handelaars in meedogenloze wreedheid, handhaaf de rechtstaat, herstel het respect voor mensenrechten en internationale rechtbanken, erken de urgentie van de klimaatverandering en onderneem onmiddellijk actie om onze planeet en onze toekomst te redden.

Laten we, omwille van de discussie en omwille van de wereld, moedig en creatief zijn in onze aanpak van de uitdagingen waarvoor we staan. Ze lijken misschien onoverkomelijk, te talrijk en te verweven. Hoe kunnen we ze aanpakken? Het goede nieuws is dat juist omdat ze allemaal zo nauw met elkaar verweven zijn, één fundamentele oplossing — mits universeel toegepast — de sleutel zou kunnen zijn.

Als we het standpunt van de Meesters en Maitreya aanvaarden — die allen aangeven dat dit inderdaad het geval is — dan zouden we wel eens op de drempel kunnen staan om een moedige stap te zetten in de richting van onze goddelijkheid — een gedeelde goddelijkheid — samen met onze medemensen, maar ook met alle natuurrijken op onze kostbare planeet. We zouden kunnen beginnen met het aanvaarden van de wijsheid die ons wordt aangeboden door degenen die het weten: de Meesters.

In een artikel getiteld ‘De zoektocht naar vrede’ (juni 2010) schrijft de Meester van Benjamin Creme: “Vanuit Ons gezichtspunt zijn deze problemen reëel en dringend, en kennen slechts één oorzaak: de afgescheidenheid die als een zware last op de schouders van de mensheid rust en alle vereende actie in de weg staat.” En hij vervolgt: „Er is slechts één manier om deze problemen meester te worden, die nooit beproefd is, maar die in één klap het lot van talloze miljoenen zou verlichten en ten langen leste ware en blijvende vrede zou brengen aan een gekwelde wereld. De mensen moeten beseffen dat zij niet van elkaar gescheiden zijn, dat nooit waren en nooit zullen zijn. Ze maken deel uit van een goddelijk en naadloos geheel dat ons allen omvouwt, aan wie wij, naar eigen gebruik, de naam God geven. Mensen moeten beseffen dat God vrede is, rechtvaardigheid, samendelen en vertrouwen, en dat hun angst ook de angst van hun broeders is. Het is Maitreya’s taak om de mensen deze waarheid te laten zien en hen eraan te herinneren dat in de kern van hun verlangen zich de vrede bevindt die zij allen wensen en die wacht op openbaring.”

^* ‘Een beroep op het gezond verstand’ is kort na de Amerikaanse invasie van Irak geschreven. Helaas kunnen we vandaag de naam van het land gewoon door ‘Iran’ vervangen.

De planeet staat in brand — letterlijk, over alle continenten heen — en toch gaat het boren door, versneld het tempo van de ontbossing, woeden er oorlogen en blijven de raderen van de dood, het militair-industrieel complex, draaien. Jaar na jaar neemt het aantal mensen dat sterft aan oorzaken die verband houden met klimaatverandering toe; en hoewel er ook in het Westen doden zijn gevallen, bestaat de overgrote meerderheid van de slachtoffers uit arme, zwarte mensen uit het Mondiale Zuiden. De ‘verkeerde mensen’ sterven.

Het beste van twee werelden
Al decennia lang roepen klimaatwetenschappers en milieuactivisten op tot beleidswijzigingen en urgente vermindering van de uitstoot van broeikasgassen (BKG). “Maar ondanks herhaalde waarschuwingen en aanhoudende publieke protesten over de hele wereld is de reactie van regeringen en bedrijven volstrekt ontoereikend geweest.

Er zijn [niet-bindende] ‘netto-nul’-doelstellingen (voor broeikasgasemissies) overeengekomen door de regeringen van 137 landen (plus enkele bedrijven); er is beleid ontworpen om af te stappen van fossiele brandstoffen en in sommige gevallen is daarmee ook een begin gemaakt. Maar de economie op basis van fossiele brandstoffen, de materialistische levensstijl en het op dierlijke producten gebaseerde voedingspatroon die de crisis aanwakkeren, blijven onaangetast. Deze regeringen zijn echter noch autonoom, noch principieel; ze worden min of meer beheerst door geld: door bedrijven en ‘de markten’, door mensen met gevestigde belangen — in de fossiele brandstofeconomie, het militair-industrieel complex, de grote techbedrijven, digitale technologie en meer.

En juist hier, in de glanzende wereld van de oligarchen, een paralleluniversum van onverzadigbaarheid en grijpgrage luxe, wordt actie en verandering het felst tegengewerkt. De hebzucht van deze kleine maar uiterst machtige groep afgeschermde mannen kent geen grenzen, hun uitstoot van broeikasgassen is duizelingwekkend, hun zelfgenoegzaamheid misdadig.

In haar baanbrekende rapport Carbon Inequality Kills (Koolstofongelijkheid kost levens) stelt Oxfam dat „vijftig van de rijkste miljardairs ter wereld gemiddeld in iets meer dan anderhalf uur meer CO₂ produceren via hun investeringen, privéjets en jachten dan de gemiddelde persoon in zijn of haar hele leven…. [en] dat zij de neiging hebben om de voorkeur te geven aan investeringen in sterk vervuilende industrieën, zoals fossiele brandstoffen…. Als ieders uitstoot gelijk zou zijn aan die van de rijkste 1 procent, zou het koolstofbudget [de hoeveelheid CO₂ die aan de atmosfeer kan worden toegevoegd zonder dat de temperatuur boven 1,5 °C stijgt] in minder dan vijf maanden verbruikt zijn.”

De opwarming van de aarde heeft al 1,5 °C bereikt (boven het pre-industriële niveau), en volgens de Britse onderzoeker van mondiale systemen Tim Lenton van de Universiteit van Exeter “naderen we in hoog tempo meerdere omslagpunten in het aardse systeem die onze wereld zouden kunnen veranderen, met verwoestende gevolgen voor mens en natuur.”

Niets van dit alles doet er toe voor de industriële vervuilers; zij zijn verknocht aan de fossiele brandstofeconomie en het militair-industriële complex — gifstoffen die de klimaatverandering aanwakkeren, evenals oorlog natuurlijk, wat door de oligarchen als een zakelijke kans wordt gezien. Vrede interesseert zulke mensen niet, en zonder vrede zullen de broeikasgasemissies blijven stijgen, zal de klimaatverandering versnellen en zullen als gevolg daarvan steeds meer mensen sterven.

Klimaatgerelateerde sterfgevallen
Naarmate de temperaturen stijgen en extreme weersomstandigheden vaker voorkomen, sterven er elk jaar steeds meer mensen aan klimaatgerelateerde oorzaken.

Het rapport The Lancet Countdown 2025, opgesteld in samenwerking met de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), maakt duidelijk dat zelfgenoegzaamheid en het uitblijven van klimaatmaatregelen “elk jaar leiden tot miljoenen vermijdbare sterfgevallen”.

Hun bevindingen zijn schokkend: het aantal sterfgevallen als gevolg van hitte is sinds de jaren negentig met 63% gestegen, tot een jaargemiddelde van 546.000 sterfgevallen in de periode 2012–2021; blootstelling aan rook van bosbranden leidde in 2024 naar schatting tot 154.000 sterfgevallen; en luchtvervuiling door fossiele brandstoffen en huishoudelijke bronnen was verantwoordelijk voor in totaal 4,8 miljoen sterfgevallen.

Hoe schokkend de huidige cijfers ook zijn, het aantal klimaatgerelateerde sterfgevallen zal naar verwachting dramatisch toenemen. Een rapport uit 2024 van het World Economic Forum, dat gebruikmaakt van een methodologie waarin overstromingen, droogtes, bosbranden en tropische stormen zijn meegenomen, voorspelt dat tegen 2050 — over slechts 24 jaar — “klimaatverandering nog eens 14,5 miljoen sterfgevallen zou kunnen veroorzaken”. Het werkelijke aantal zal waarschijnlijk nog hoger liggen.

De slachtoffers komen overwegend uit het Mondiale Zuiden — Afrika, Zuid-Azië en Latijns-Amerika — regio’s die vrijwel niets aan de crisis hebben bijgedragen. Het zijn arme, zwarte/bruine mensen: mannen, vrouwen en kinderen die door een wereldwijde elite die volledig losstaat van de realiteit als vervangbaar worden beschouwd; een elite die zich met niets anders bezighoudt dan met zichzelf en het in stand houden van haar privileges.

Dit is milieuracisme, en het doet zich overal ter wereld voor. Het is een van de vele gevolgen van extreme ongelijkheid — van inkomen, vermogen, invloed, kansen en opleiding.

Het feit dat het vooral arme, zwarte en bruine mensen zijn, duizenden mijlen verwijderd van Silicon Valley of Wall Street, die sterven, is een belangrijke reden voor de zelfgenoegzaamheid en het gebrek aan daadkracht op het gebied van klimaatmaatregelen. Maar het is niet de enige reden — zelfs nu de gevolgen van de klimaatverandering zich uitbreiden naar blanke middenklassen in Europa en Amerika weigeren regeringen nog steeds om drastische maatregelen te nemen.

Deze vernietigende mislukking onderstreept de noodzaak van niet alleen een fundamentele systeemhervorming, maar ook van veranderingen in waarden en houdingen — de drijfveer achter ons gedrag. Beide moeten gelijktijdig veranderen — een symbiotische verschuiving. Centraal daarin moet het besef staan dat de mensheid één is — en dat daarom alles wat verdeeldheid zaait en in stand houdt, moet worden afgewezen, en dat inclusieve, op samenwerking gebaseerde manieren van leven moeten worden bevorderd.

Net als alle crises waarmee de mensheid wordt geconfronteerd, is de verwoesting van de natuurlijke wereld een gevolg van een verdeeldheid zaaiende, materialistische manier van leven — geworteld in begeerte, genot en egoïsme. nodige ernst aanpakken. Alleen in zo’n oppervlakkige, egocentrische wereld zouden de schande van milieuracisme en de godslastering van de oligarchie kunnen plaatsvinden.

(Bron: counterpunch.org)

De meeste beoordelingen van Artificiële Intelligentie (AI) lijken te passen in een van de twee volgende uitersten: óf ze is de belangrijkste uitvinding voor de samenleving sinds het wiel, óf superintelligente, door AI-gestuurde robots zullen de mensheid tot slaven maken en de wereld overnemen. Beide visies vloeien eerder voort uit een emotionele reactie op de technologie dan uit een nuchter onderzoek wat AI kan en wat het niet kan, de overdreven hype eromheen en de verantwoordelijkheid voor de manier waarop deze technologie wordt gebruikt.

Cory Doctorow, journalist, science-fiction schrijver en auteur van meer dan 30 boeken, levert een broodnodige, realistische beoordeling van AI, waarbij hij door de emotionele ballast heen kijkt en laat zien hoe we haar kunnen gebruiken ter verbetering van ons werkende leven en de samenleving in het algemeen. De technologie zal niet verdwijnen — in ieder geval niet totdat de zeepbel barst, wat volgens hem onvermijdelijk is — en daarom moeten we in de tussentijd bepalen hoe we de technologie het beste kunnen toepassen, de excessen inperken en een antwoord vinden op de uitdagingen die AI stelt.

Om te beginnen zijn definities van ‘centaur’ en ‘omgekeerde centaur’ van belang. In de Griekse mythologie was een centaur een wezen met het bovenlichaam van een mens en een onderlichaam en benen van een paard. In de wetenschappelijke studie van automatisering is een centaur een persoon die wordt bijgestaan door een machine. Bv. het dragen van een hoortoestel, gebruik maken van een rekenmachine of fiets, maakt iemand een centaur.

Anderzijds is een omgekeerde centaur iemand die een machine bijstaat. De medewerkers in de opslagplaatsen van Amazon kunnen gezien worden als een omgekeerde centaur, omdat elke beweging van hen wordt getimed en in de gaten gehouden door camera’s die voorzien zijn van AI, en ze worden gestraft als het hen niet lukt onredelijke quota te halen. Zoals Doctorow zegt: “Ze worden niet alleen gebruikt door deze machines, ze worden verbruikt.” Het verschil tussen een centaur en een omgekeerde centaur is of de arbeider of de machine de regie voert.

Een cruciaal punt dat Doctorow herhaaldelijk naar voren brengt, is dat de sociale structuren rondom technologie niet onvermijdelijk zijn; zij zijn een keuze. Leidinggevenden, zegt hij, houden van AI vanwege de belofte (al of niet terecht) dat het arbeiders kan vervangen, zodat hun kosten lager zullen zijn en hun winst hoger. Leidinggevenden zijn een makkelijke prooi voor de AI-hype, want ze willen erin geloven, maar de kans dat AI de meeste banen zou kunnen uitvoeren is laag.

Neem bv. radiologen. AI spot wellicht tumoren die menselijke radiologen missen, maar het kan ook onjuiste bevestigende of ontkennende waarnemingen opleveren. In een centaurachtige omgeving zouden radiologen een diagnose kunnen stellen en een tweede beoordeling verkrijgen van AI. Als zij van mening verschillen, kunnen de radiologen de röntgenfoto opnieuw bekijken om de diagnose te bevestigen.

In een omgekeerde centaur-scenario (de groeiversie) zouden bijna alle radiologen ontslagen worden en door AI vervangen worden tegen een fractie van de kosten. De taak die voor de menselijke radiologen overblijft zou zijn het beoordelen van de AI-bevindingen in plaats van röntgenfoto’s. Zij zouden de beoordelingen die AI met bovenmenselijke snelheid maken bevestigen, wat vrijwel onmogelijk is als gevolg van ‘automatiseringsblindheid’, een bijna universele menselijke cognitieve beperking.

De personen die bij het proces zijn betrokken zullen uiteindelijk elke keer dat zij een diagnose zien automatisch ‘OK’ klikken, en dit wordt waarschijnlijker naarmate het aantal en de stroom van de beoordelingen toeneemt. Door een radioloog tussen de AI en de patiënt te plaatsen heeft het ziekenhuis lagere salariskosten zonder dat zij verantwoordelijkheid neemt voor de fouten van AI om tumoren op te merken. Die verantwoordelijkheid ligt dan bij de radioloog.

De strategie achter de AI-hype
In wezen draait het om het verleiden van beleggers. Doctorow vermeldt dat elk AI-bedrijf geld verliest, en des te groter het bedrijf, des te meer geld zij verliezen. De hype is nodig om de beleggers ervan te overtuigen dat het bedrijf voorbestemd is om te groeien, wat het bedrijf een hogere aandelenwaardering (technisch gezien een P/E, oftewel de koers-winstverhouding) zou opleveren dan een ‘volwassen’ aandeel dat winstgevend is maar niet per se groeit. Een hogere aandelenwaardering zou het mogelijk maken voor het bedrijf om aandelen te gebruiken om andere bedrijven te kopen en essentiële medewerkers in te huren wier salaris grotendeels uit aandelen wordt betaald — en blijven groeien.

Maar de Wet van Stein in de financiële wereld zegt: “Als iets niet eeuwig door kan gaan, zal het stoppen.” Daarom zoeken bedrijven altijd het delicate evenwicht tussen de perceptie van groei versus stagnatie in de ogen van beleggers — omdat op het moment dat de markt beslist dat het bedrijf niet meer groeit, er een massale verkoop van aandelen zal zijn. Bv. in 2022 waarschuwde Meta beleggers dat het aantal Amerikaanse gebruikers minder groeide dan verwacht, en binnen 24 uur liepen de paniekverkopen op tot een totaal van $230 miljard.

Bedrijven gebruiken tal van twijfelachtige tactieken en trucs om de indruk te wekken van groei of verwachte groei, en creëren op die manier zeepbellen. Bedrijven beloven dingen die ze op geen enkele manier kunnen waarmaken. Volgens Doctorow is dat gemakkelijk, als gevolg van de “Byzantijnse premie” — de extra waarde die beleggers toekennen aan een product dat ze niet begrijpen. Veel van de verhalen over de explosieve groeipotentie van AI rusten op dit principe — van generatieve AI tot ‘AI van agenten’. Als de nieuwigheid van het ene blitse hulpmiddel er af is, wordt een andere geïntroduceerd, en zo wordt de AI-zeepbel steeds verder opgeblazen.

De zeepbel
De AI-zeepbel wordt versterkt door de behoefte van de grote techbedrijven om beleggers een groeiscenario voor te houden. Maar de mogelijkheid dat de technologie op eigen kracht enorm winstgevend zal worden, is beperkt, gezien de problemen met de huidige AI. Doctorow schrijft dat een recente MIT-studie concludeerde dat “95% van de commerciële AI-toepassingen mislukt en geen meetbare invloed op de winst heeft”. Hij geeft voorbeelden van spectaculaire mislukkingen, bv. toen AI werd gebruikt om personeel van de klantenservice te vervangen.

Hij noemt ook de onvermijdelijke denkfouten in het trainen van AI-modellen, die extreem vooringenomen antwoorden opleveren: ‘garbage in, garbage out’ (stop er rommel in, haal er rommel uit). Andere nadelen zijn deepfake-porno, desinformatie rond verkiezingen en prijsstelling op basis van surveillance. Dat gebeurt wanneer een bedrijf persoonlijke informatie van jou gebruikt om een hogere prijs te vragen of een aanbod te doen en zo misbruik maakt van jouw unieke situatie. Amazon is een uitstekend voorbeeld. Van Amazon is bekend dat zij voor hun Prime-klanten (die al een jaar verzendkosten vooruit hebben betaald en gewoonlijk hun aankopen bij Amazon doen) prijzen hanteert die veel hoger zijn dan de prijzen voor niet-Prime-klanten.

Zelfs regionale uitzendbureaus voor verpleegkundigen in de noodhulp hebben zich in deze prijsfraude gemengd. De digitale vacature-apps kopen de kredietgeschiedenis bij gegevensmakelaars voordat zij hun een baan aanbieden en dan verlagen zij het salarisaanbod aan degenen die een hoge creditcard-schuld hebben, in de veronderstelling dat zij in een grotere financiële nood verkeren en bereid zijn om een lager salaris te aanvaarden.

Als de zeepbel is gebarsten
Elke generatie AI-basismodellen was heel veel duurder om te trainen en te gebruiken dan de generatie daarvoor, en telkens als een gebruiker of functie wordt toegevoegd wordt het nog duurder. Dit is geen formule voor een bestendige groei. De meeste, zo niet alle, AI-bedrijven zullen uiteindelijk mislukken, zo verzekert Doctorow ons, en de zeepbel zal barsten.

Dit zal geen mooie dag zijn, want de zeven gigantische AI-bedrijven zijn goed voor 35% van de Amerikaanse aandelenmarkt. Onschuldige mensen zullen ontredderd zijn, onder wie degenen die al hun spaargeld hebben belegd in indexfondsen, die als de veiligste beleggingen worden beschouwd. Het enige dat zal overblijven zijn de datacentra, hardware en getrainde programmeurs, plus een aantal nuttige restanten die gelukkig voor velen bruikbaar zullen zijn: zelfstandige, open-source modellen die op pc’s kunnen draaien, zoals hoogwaardige transcriptiesoftware en tools voor beeldverwerking op het apparaat zelf.

Doctorow noemt deze voordelen niettemin onbeduidend, omdat ze honderden miljarden dollars en gigatonnen aan planeetvernietigende koolstof [= CO2] zullen hebben gekost. De milieuschade zal jarenlang ten laste komen van alle levende wezens op aarde, en veel van de schade is al onvermijdelijk. Op dezelfde manier zullen de economische kosten van de AI-crash wereldwijd een generatie lang of langer gevoeld worden en deze zijn eveneens onomkeerbaar. Dit zou de langverwachte mondiale crash kunnen worden.

De belangrijkste inzichten van deze bijzonder leesbare — en vaak humoristische — handleiding zijn:

• niets is onvermijdbaar wat de mythische toekomst van AI aangaat;
• beleggers zijn het belangrijkste publiek voor de AI-hype die moet ‘bewijzen’ dat het een groeimarkt is;
• AI-technologie voldoet niet en kan niet voldoen aan de beweringen over wat ze kan;
• de huidige technologie wordt gebruikt voor een aantal schadelijke en zelfs kwaadaardige doelen;
• AI is niet winstgevend en zal het ook nooit worden;
• het is daarom een zeepbel die, zoals alle zeepbellen, uiteindelijk zal barsten;
• ondertussen veroorzaakt ze een dramatische milieuschade die gevolgd zal worden door een economische ramp wanneer de zeepbel barst;
• we kunnen kiezen hoe en wanneer AI-technologie op een nuttige manier te gebruiken in plaats van haar dienaar te zijn.

We kunnen kiezen om centaurs te zijn in plaats van omgekeerde centaurs.

Khiva, Oezbekistan, 7 juli 2026 — Transoxanië, de Oudgriekse naam voor het huidige Oezbekistan, is het toneel geweest van vele grote historische omwentelingen. De naam verwijst naar de gebieden voorbij de rivier de Oxus, die we nu de Amu Darya noemen, de rivier die al millennia lang de oases van deze woestijnregio van leven voorziet en ervoor heeft gezorgd dat deze regio een centraal knooppunt van de Zijderoute is geworden. Het was in Transoxanië dat Alexander de Grote enkele van zijn zwaarste veldtochten voerde, tegen het Oost-Perzische volk dat bekendstaat als de Sogdiërs.

De gevechten kwamen ten einde toen Alexander de Sogdische Roxana — ‘Kleine Ster’ in de oude Iraanse taal — tot vrouw nam en zo de Sogdiërs aan zijn kant wist te krijgen. Onze lokale chauffeur, een opgewekte man, heet ook Iskander (Alexander). Diezelfde naam wordt al drieëntwintig eeuwen lang met trots gedragen in het land dat de Macedoniërs voor zich wisten te winnen.

De Sogdiërs waren hier al lang vóór Alexander, vóór Rome en meer dan twee millennia vóór de door het Westen gedomineerde wereld van de afgelopen eeuwen. De gebroeders Polo trokken zo’n 750 jaar geleden langs deze route. En vandaag reed onze kleine karavaan van elektrische auto’s deze eeuwenoude en betoverende regio binnen.

We zijn aangekomen in het centrum van de wereld zoals die in de oudheid en de middeleeuwen gekend werd. Dit is het knooppunt tussen China en Perzië, India en de steppe, de plek waar zijde, papier, religies en de cijfers waarmee we tellen van eigenaar wisselden. Het ontwikkelt zich nu tot een 21e-eeuwse bestemming voor toerisme, handel en cultuur langs de nieuwe ‘middelste corridor’, die Europa en China opnieuw met elkaar verbindt.

Terwijl wij onderweg waren, vierde Amerika zijn 250e verjaardag. Tweehonderdvijftig jaar is in Transoxanië slechts een oogwenk. Ik voel een groot verdriet over hoe het Amerikaanse imperium zich als een kleuter gedraagt — door uit te halen naar oude beschavingen, vooral de Iraniërs, een volk waarvan de staatskunst, poëzie en wetenschap ruwweg tien keer zo ver teruggaan als het eigen korte nationale bestaan van Amerika. Zoals we weten, verliep de door een bevlieging ingegeven oorlog van Amerika tegen Iran dit jaar niet goed.

De oude stadsmuren en eeuwenoude madrassa’s van Khiva bevatten een wijsheid die Washington maar beter opnieuw kan leren: dat grote en eeuwenoude landen niet door intimidatie tot onderwerping kunnen worden gedwongen, maar in de handel als gelijken moeten worden behandeld. Vrede, het belangrijkste doel van onze Marco Polo-reis, begint met nederigheid tegenover de waardigheid van andere volkeren.

De ommuurde binnenstad van Khiva — de Itchan Kala — is een wonderbaarlijk goed bewaard gebleven middeleeuwse stad, waarvan de lemen wallen bij het vallen van de avond amberkleurig oplichten, met daarbinnen de minaretten, madrassa’s en de stevige turquoise stomp van de onvoltooide Kalta Minor. Ik ben betoverd. Toch is deze ommuurde stad geen louter museumstuk. Er wonen nog zo’n tweeduizend mensen binnen de oude muren, die hun kinderen naar school sturen via steegjes die gladgesleten zijn door duizend jaar handelaars en ambachtslieden. Hier zijn laag na laag beschavingen op elkaar gestapeld — Khwarezmisch, Perzisch, Turks, Mongools, Timuridisch, Oezbeeks, Russisch — en het geheel vormt vandaag de dag nog steeds een levend, functionerend deel van de stad. Dat is een wonder: een plek die haar hele verleden met zich meedraagt zonder op te houden een thuis te zijn.

Deze regio, die de oude Grieken Transoxanië noemden en die wij Oezbekistan noemen, blijft een kruispunt van vele grote beschavingen, die zich met elkaar hebben vermengd in plaats van elkaar te hebben verdrongen. De Perzische wereld schonk het land zijn poëzie en zijn bestuurlijk genie. De Griekse wereld liet zijn Iskanders en steden achter die we tegenwoordig nog kennen, zoals Khujand in Tadzjikistan (ooit bekend als Alexandria Eschate, oftewel ‘Alexandrië, de verste’). De Turkse volkeren brachten de Oezbeekse taal en een deel van de bevolking die nu deze straten bevolkt. Ook het christendom was hier aanwezig, met name in de vorm van de nestoriaanse kerken die ooit langs de Zijderoute tot in China verspreid lagen. In Bukhara, waar we vandaag naartoe gaan, zijn de overblijfselen te vinden van een oude joodse gemeenschap, de joden van Bukhara, die hier al millennia lang bidden, handel drijven en zingen. Al deze beschavingsdraden zijn nog steeds zichtbaar in het weefsel van deze opmerkelijke regio.

Na Bukhara — de stad van pelgrims, geleerden en heiligen — bereiken we Samarkand, het juweel in het hart van Transoxanië. Samarkand was de hoofdstad van het uitgestrekte rijk van Timur, die in Europa bekend stond als Tamerlane: een veroveraar zo wreed als geen ander in de geschiedenis, maar tegelijkertijd ook de stichter van een dynastie die deze stad tot een baken van kunst en wetenschap maakte. Het is zijn kleinzoon die ik daar het liefst wil eren. Ulugh Beg — prins, sultan en, het meest roemrijk, astronoom — bouwde op de heuvel van Samarkand een van de grootste observatoria van de premoderne wereld, met een sextant die zo groot was dat de boog ervan diep in de rotsbodem was verankerd. Daar hebben hij en zijn team van wiskundigen gedurende zeventien jaar de hemel gemeten met een precisie die Europa destijds niet kon evenaren.

Hun grote sterrencatalogus, de Zīj-i Sultānī uit 1437, legde de posities van meer dan duizend sterren opnieuw vast — de eerste catalogus van deze soort die was gebaseerd op nieuwe waarnemingen sinds Ptolemaeus, dertien eeuwen eerder — en deze werd pas anderhalve eeuw later door Tycho Brahe in nauwkeurigheid overtroffen. Ulugh Begs metingen van de lengte van het jaar en van de helling van de aardas waren nauwkeuriger dan de waarden die Copernicus zelf zou gebruiken. En de kennis verspreidde zich: zijn tabellen bereikten Europa, werden in 1665 in Oxford gedrukt door Thomas Hyde en werden bestudeerd door astronomen zoals Hevelius, waarmee ze de stroom van waarnemingen voedden waaruit de copernicaanse revolutie en de moderne astronomie zouden voortkomen. Dat een Timuridische prins op deze heuvel aan de Zijderoute hielp de weg te verlichten voor Kepler en Newton, is precies het soort verband dat onze Marco Polo-rit wilde vieren — de langdurige, geduldige, grenzeloze samenwerking van menselijke geesten over alle grenzen van landen, geloofsovertuigingen en talen heen.

Vanuit het hart van de Zijderoute, met het stof van Khiva aan onze sandalen en de blauwe koepels van Samarkand in het vooruitzicht — onze warme groeten en oprechte wens voor vrede onder zowel de oude als de jonge landen.

Jeff en Sonia

(Bron: jeffsachs.org)

Om de Marco Polo Drive of Peace te volgen op sociale media
YouTube    Facebook    INS    TikTok    X    Linkedin    website

De Doomsday Clock (Doemdagklok) staat op 85 seconden voor middernacht — de mensheid is nog nooit zo dicht bij een wereldwijde catastrofe geweest. The Bulletin of the Atomic Scientists (Tijdschrift van Atoomwetenschappers) vermeldt dat dit gevaar wordt veroorzaakt door een afbraak van de wereldwijde samenwerking, waardoor de mensheid steeds kwetsbaarder wordt voor onbeheersbare existentiële bedreigingen zoals een kernoorlog, klimaatverandering en kunstmatige intelligentie (AI).

Hoewel een kernoorlog nog steeds onze grootste bedreiging vormt, komt dit onderwerp in het publieke debat nauwelijks aan bod — een gevaar dat nu nog wordt versterkt door de voortdurende integratie van AI in kernwapensystemen. Om hier aandacht aan te besteden, organiseerde het Vaticaan in juli de Wereldwijde Vergadering van Nobelprijswinnaars over AI en Kernoorlog. Meer dan 30 Nobelprijswinnaars stelden de ‘Verklaring van Rome’ op (zie dit nummer van Share International), waarin zij strikt menselijk toezicht en wereldwijde ontwapening eisen.

De nieuwe korte film An Ordinary Insanity (“Een alledaagse waanzin”) vestigt opnieuw de aandacht op deze crisis. In de film komt klokkenluider en jarenlang anti-kernenergieactivist Daniel Ellsberg aan het woord, die begin jaren zestig bij de Rand Corporation had meegewerkt aan het opstellen van de Amerikaanse plannen voor een kernoorlog. Ellsbergs opdracht was om het laatste plan van de regering-Eisenhower te verbeteren — een plan dat simpelweg inhield om als eerste toe te slaan tegen de Sovjet-Unie en China, waarbij naar schatting 600 miljoen mensen zouden omkomen. Het is al decennia bekend dat na een dergelijke aanval enorme hoeveelheden roet in de stratosfeer terechtkomen als gevolg van nucleaire vuurstormen, waardoor het zonlicht wordt geblokkeerd en een wereldwijde nucleaire winter ontstaat die binnen een jaar 98 procent van de wereldbevolking zou doden. Ondanks de onvoorstelbare gevolgen, zegt hij, bereiden supermachten als de VS, Rusland en China zich actief voor op een catastrofale oorlog die niet eens een mogelijkheid zou mogen zijn.

Hij legt uit dat intercontinentale ballistische raketten, of ICBM’s, de enige wapens in het Amerikaanse arsenaal zijn die een president dwingen om in een fractie van een seconde een overhaaste beslissing te nemen over het al dan niet beginnen van een nucleaire oorlog. Omdat deze vaste silo’s zeer kwetsbaar zijn voor preventieve vijandelijke aanvallen, creëren ze een gevaarlijk ‘gebruik ze of verlies ze’-scenario. De VS houden momenteel 400 ICBM’s in staat van paraatheid, wat betekent dat ze binnen enkele minuten na ontvangst van een bevel kunnen worden gelanceerd. Eenmaal afgevuurd kunnen deze raketten niet meer worden teruggeroepen en zullen ze onvermijdelijk binnen ongeveer een half uur hun doelen in Rusland en China raken. Ellsberg suggereert dat de volledige afschaffing van de op land geplaatste ICBM’s een grote bijdrage zou leveren aan een veiligere wereld, aangezien dit het risico op een onbedoelde nucleaire oorlog aanzienlijk zou verminderen.

De film laat twee voorbeelden zien van huiveringwekkende bijna-rampen uit het echte leven: één uit 1979, toen het commandocentrum van het North American Aerospace Defense Command (NORAD) per ongeluk een simulatieband afspeelde waardoor het leek alsof Rusland een reeks first strike-raketten had gelanceerd. Een andere bijna-ramp in 1983 werd afgewend door de Russische kolonel Stanislav Petrov, die op geen enkele manier kon bevestigen of zijn land daadwerkelijk werd aangevallen door vijf Amerikaanse raketten of niet. Hij nam een risico en loog tegen zijn superieuren door te zeggen dat het om een vals alarm ging. “Het zijn alleen de intercontinentale ballistische raketten (ICBM’s) die dit soort waarschuwingen van tien minuten om 3 uur ’s nachts veroorzaken — wat natuurlijk absurd is, als je bedenkt dat een mens rationeel of redelijk kan omgaan met dergelijke omstandigheden,” zegt hij.

Ellsberg stelt dat er een grootschalige publieke inspanning nodig is om de industrieën en lobbygroepen aan te pakken die achter de voortdurende verspreiding van kernwapens zitten. Hij vraagt: “Waarom zijn we van plan om de komende 30 jaar een kwart biljoen dollar uit te geven, en honderd miljard in de komende 10 jaar, om een vervanging voor de Minuteman III te produceren, terwijl we de Minuteman III en de huidige intercontinentale ballistische raketten gewoon zouden moeten afschaffen? […] Vooral omdat het winstgevend is voor Northrop Grumman, of zijn rivalen Boeing of Lockheed, om beïnvloedingskanalen te hebben — die in feite invloed hebben gekocht, laten we eerlijk zijn, en congresleden hebben omgekocht. Ze hebben de opbrengsten daarvan zorgvuldig verdeeld in de vorm van banen en stemmen, verspreid over 35 staten. Het gaat dus om stemmen, om campagnebijdragen aan congresleden, en het wisselen van baantjes tussen de hoogste militaire leiding en deze bedrijven.”

In een onlangs gepubliceerde verklaring herinnert Elbegdorj Tsakhia, lid van The Elders (een onafhankelijke groep van voormalige wereldleiders opgericht door Nelson Mandela) en voormalig premier van Mongolië, ons eraan dat publieke druk in het verleden al eens tot verandering op dit gebied heeft geleid, en dat dit opnieuw kan gebeuren: “We hebben allemaal de verantwoordelijkheid om onze stem te laten horen, ons in te zetten en meer terughoudendheid van besluitvormers te eisen. Elke stem draagt bij aan de druk om verandering teweeg te brengen.”

An Ordinary Insanity is gratis te bekijken op YouTube.

(Bronnen: globalnobelassembly.org; www.anordinaryinsanity.com; theelders.org)

“… onze voornaamste reden om op dit moment naar jullie [de aarde] te komen, is om jullie te waarschuwen voor het ernstige gevaar dat de mensen op aarde tegenwoordig bedreigt. (…) Hoewel de kracht en de straling van de nucleaire testen zich nog niet buiten de invloedssfeer van jullie aarde hebben verspreid, brengen deze stralingen het leven van de mensen op aarde in gevaar. Er zal een afbraakproces op gang komen dat, na verloop van tijd, jullie atmosfeer zal vullen met de dodelijke elementen die jullie wetenschappers en militairen hebben opgesloten in wat jullie ‘bommen’ noemen. Als (…) de mensheid op aarde een dergelijke kracht tegen elkaar zou ontketenen in een volledige oorlog, zou een groot deel van de aardse bevolking kunnen worden vernietigd, zou jullie bodem onvruchtbaar worden gemaakt en zou jullie water vergiftigd en voor vele jaren ongeschikt voor leven worden.”

de Grote Leraar, geciteerd in Inside the Spaceships van George Adamski

Toen kernwapens voor het eerst werden ontwikkeld, had de wereld de kans om te voorkomen dat we in een voortdurende spiraal van angst zouden leven. We hebben gefaald, en als gevolg daarvan leeft de mensheid al die tijd op de rand van nucleaire vernietiging.

Met AI doet zich een soortgelijk gevaar voor. AI die in nucleaire systemen is ingebouwd, laat in een crisis weinig ruimte voor menselijk oordeel, of vervangt dit zelfs. Deze technologie verandert de context waarin kernwapenstaten met elkaar concurreren. AI zal waarschijnlijk leiden tot massaal banenverlies en de economische concurrentie tussen kernwapenstaten verscherpen. AI versterkt cyberaanvallen die kritieke civiele en strategische infrastructuur kunnen ontwrichten. AI maakt informatieoorlogvoering mogelijk: vrede hangt af van een gedeelde realiteit. Zonder feiten kan er geen waarheid zijn; zonder waarheid kan er geen vertrouwen zijn; en zonder vertrouwen is er geen dialoog, geen verificatie en geen terughoudendheid tussen naties.

De meest geavanceerde AI-mogelijkheden, rekenkracht en data-infrastructuren raken steeds meer geconcentreerd in een klein aantal landen en bedrijven, wat leidt tot aanzienlijke machtsongelijkheid en beperkte prikkels tot samenwerking. AI is een technologie die economische, militaire en maatschappelijke ontwrichting teweegbrengt en zich ontwikkelt in een tempo dat zijn weerga niet kent in de geschiedenis van de mensheid.

Te midden van een steeds heviger wordende kernwapenwedloop storten we ons nu in een even gevaarlijke AI-wedloop.

Paus Leo XIV heeft, verwijzend naar waarden die in alle religieuze tradities worden gedeeld, de mensheid opgeroepen tot een “ongewapende en ontwapenende vrede”. Wij verwerpen de opvatting dat blijvende veiligheid kan worden gebaseerd op angst, overheersing of de permanente dreiging van wederzijdse vernietiging. Veiligheid kan niet voor onbepaalde tijd berusten op de realiteit van wederzijdse vernietiging.

Ons bewust zijnde van de gezamenlijke verantwoordelijkheid jegens huidige en toekomstige generaties, nemen wij de volgende beginselen aan:

HET VOORKOMEN VAN DE VOLGENDE WAPENWEDLOOP

We erkennen dat AI een strijdperk van strategische concurrentie is, net als kernwapens in het verleden. We roepen regeringen, toonaangevende AI-ontwikkelaars, onderzoekers en de internationale gemeenschap op om nu actie te ondernemen, door middel van bestuurlijke afspraken zoals mechanismen voor de verdeling van baten, het bevorderen van AI-toepassingen die het welzijn van de mens dienen, en terughoudendheid bij de meest destabiliserende toepassingen, om deze risico’s te verminderen zolang de keuze nog bij ons ligt. We moeten de volgende wapenwedloop, zowel op het gebied van AI als op het gebied van kernwapens, ontmantelen voordat deze de komende eeuw gaan bepalen.

2. VERANTWOORDE ONTWIKKELING

AI-ontwikkelaars moeten de principes die het gedrag van hun modellen sturen op transparante wijze openbaar maken en verantwoordelijk en aansprakelijk worden gehouden voor de naleving van die principes door die modellen. AI moet zo worden ontwikkeld en gecontroleerd dat deze in overeenstemming is met de belangen van de mensheid, met inbegrip van het internationaal recht en de eerbiediging van de mensenrechten.

Bovendien mag geen enkele organisatie volledig geautomatiseerde, recursieve zelfverbetering in kunstmatige-intelligentiesystemen initiëren, en mag geen enkele overheid dit toestaan, zonder dat er middelen zijn om dergelijke systemen te controleren en, indien nodig, te stoppen.

3. VERANTWOORD GEBRUIK VAN AI

Een geautomatiseerd systeem mag nooit de uiteindelijke beslissing nemen om een kernwapen af te vuren. Wij pleiten voor de totstandkoming van een internationaal verdrag dat de roekeloze integratie van kunstmatige intelligentie in nucleaire commando-, controle- en lanceersystemen verbiedt, zodat er sprake blijft van daadwerkelijke menselijke controle.

We moeten het kwaadwillige gebruik van kunstmatige intelligentie bij cyberoperaties en aanvallen op kritieke nucleaire infrastructuur voorkomen. Kernwapenstaten moeten faalveilige evaluaties uitvoeren om de kwetsbaarheid van hun kernstrijdkrachten voor ongeoorloofde controle of manipulatie door AI te verminderen.

Wij bevorderen de verantwoorde ontwikkeling en het verantwoorde gebruik van kunstmatige intelligentie om het welzijn van de mens te verbeteren, wetenschappelijke en medische vooruitgang te versnellen, het milieu te beschermen, de veerkracht te versterken en vrede, duurzame ontwikkeling en het algemeen belang te bevorderen.

4. VERANTWOORD BESTUUR

Wij roepen regeringen, bedrijven en internationale organisaties op om een gecoördineerde vertraging van baanbrekende AI-ontwikkelingen mogelijk te maken door gezamenlijke mechanismen in te voeren, zoals verificatie en grondige interne en externe evaluaties.

Wij steunen het Onafhankelijke Internationale Wetenschappelijke Panel inzake AI van de Verenigde Naties en het bevorderen van andere initiatieven in de geest van Magnifica Humanitas.

Wij roepen op tot uitgebreid onderzoek en dialoog om nieuwe institutionele wegen voor te stellen voor het internationale bestuur van AI en de toekomstige uitvoering van initiatieven op het gebied van mondiaal bestuur.

5. VERANTWOORD LEIDERSCHAP

We erkennen dat de uitdagingen waarvoor we staan waarschijnlijk door de volgende generatie leiders zullen worden opgelost. Jongeren moeten in staat worden gesteld om zich bezig te houden met nucleaire, AI- en andere potentieel catastrofale bedreigingen, door middel van onderwijs, mentorschap, samenwerking tussen generaties en inclusieve participatie in alle regio’s, culturen en gemeenschappen. We moeten onderwijsinitiatieven bevorderen die ethische verantwoordelijkheid, kritisch denken, media- en AI-geletterdheid en een cultuur van vrede stimuleren.

We erkennen dat de mensheid wordt geconfronteerd met talrijke onderling samenhangende bedreigingen, waarvan de onbedoelde gevolgen vaak mensen treffen die geen toegang hebben tot of controle hebben over dergelijke technologieën. We pleiten voor een digitaal gemeengoed dat gegevens verzamelt om het begrip van en de maatregelen tegen kernwapens, ongereguleerde AI en andere existentiële bedreigingen te bevorderen.

6. NUCLEAIRE ONTWAPENING

Wij roepen op tot dringende, voortdurende en serieus gevoerde onderhandelingen die, binnen een overeengekomen en aan een tijdschema gebonden kader, leiden tot de verifieerbare en onomkeerbare afschaffing van kernwapens. De internationale gemeenschap moet de normalisering van kernwapens als permanente veiligheidsinstrumenten afwijzen en de humanitaire en juridische normen versterken die zijn vastgelegd in het Verdrag inzake de Non-Proliferatie van Kernwapens en het Verdrag inzake het Verbod op Kernwapens.

Wij roepen kernwapenstaten op om een einde te maken aan de hernieuwde wapenwedloop en de uitbreiding van hun arsenalen, de bilaterale en multilaterale onderhandelingen over wapenbeheersing en ontwapening te hervatten, en hun verplichtingen en toezeggingen krachtens het internationaal recht na te komen. Staten moeten streven naar verifieerbare beperkingen en verminderingen; alarmniveaus verlagen; de beslissingstijd verlengen; afstappen van het principe van lancering bij waarschuwing en van een houding van onmiddellijke vergelding; de rol van kernwapens in veiligheidsdoctrines verminderen; de crisiscommunicatie versterken; cyberoperaties tegen nucleaire commando-, controle- en communicatiesystemen voorkomen; en samenwerking opbouwen om misverstanden, verkeerde inschattingen en onbedoelde escalatie te voorkomen.

Kernwapenstaten moeten beleid en doctrines bevorderen die de rol van kernwapens verminderen en de kans op eerste gebruik en een catastrofale oorlog verkleinen.

Bron: de Verklaring van Rome: https://globalnobelassembly.org/rome-declaration

Abby Maxman is president en CEO van Oxfam America. Haar werk bracht haar naar meer dan 70 landen en omvat cruciale mondiale uitdagingen, variërend van het apartheidsregime in Zuid-Afrika tot de hiv/aids- en ebola-epidemieën in Afrika ten zuiden van de Sahara en de chronische voedselonzekerheid in Ethiopië. Zij is betrokken geweest bij hulp- en herstelinspanningen na de genocide in Rwanda en heeft leiding gegeven aan grootschalige humanitaire hulpacties in Haïti en Ethiopië. Ze heeft een sleutelrol gespeeld bij het bevorderen van gendergelijkheid en klimaatrechtvaardigheid, het bestrijden van ongelijkheid en het aansturen van de ambitieuze 2030-strategie van Oxfam America.

McNair Ezzard interviewde haar voor Share International.

Share International: Wat zijn, naast Gaza, volgens u op dit moment enkele van de meest kritieke brandhaarden in de wereld als het gaat om honger en armoede?
Abby Maxman: Sommige van die brandhaarden zijn plaatsen waar conflicten, klimaat en andere factoren samenkomen. De verwoestende ebola-uitbraak, die zijn oorsprong vond in de Democratische Republiek Congo (DRC) en zich nu verspreidt, is een crisis die we nauwlettend in de gaten houden en waarop we samen met onze partners reageren. Onze focus is gericht op water en sanitaire voorzieningen, volksgezondheid en meer — dit werk is van cruciaal belang om levens te redden, vertrouwen op te bouwen bij de gemeenschappen en de verspreiding van ebola tegen te gaan. Zolang er geen vaccin is, is dit echt een van de beste middelen die we hebben om de crisis aan te pakken.

Ik was daar een jaar geleden. Het was een week nadat president Trump de ministers van Buitenlandse Zaken van de DRC en Rwanda in het Oval Office had ontvangen om een vredesakkoord te ondertekenen. Fantastisch. Daar staan we allemaal achter. Ik heb die minister van Buitenlandse Zaken ontmoet toen ik daar was. We weten allemaal dat vrede de weg is naar ontwikkeling en zelfvoorziening voor de bevolking. Mensen willen vrede. Niemand wil afhankelijk zijn van hulp. Enerzijds werd er in de Oval Office een stuk papier ondertekend, maar anderzijds werd de hulp ingetrokken die de mensen juist in deze tijd van nood had kunnen helpen. Dit ondermijnt de vooruitzichten die de regering zegt na te streven. We zouden dolgraag een vredesakkoord vieren dat standhoudt. Maar om dat mogelijk te maken, moet je investeren in mensen en hun ontwikkeling, hun waardigheid en veiligheid.

We zien de gevolgen nu bij de ebola-uitbraak — het kost mensenlevens. Zeventig procent van de humanitaire hulp in het oosten van de DRC werd van de ene op de andere dag stopgezet, wat tot chaos leidde. De hulp bij ebola is vertraagd en belemmerd door bezuinigingen van de VS en andere — met dodelijke gevolgen.

Mensen horen nog steeds over het conflict in Soedan. En aan de andere kant van de grens, in Zuid-Soedan, zorgt de combinatie van conflict, klimaatextremen, economische instabiliteit en ontheemden voor een stortvloed van leed voor gezinnen die onvoldoende toegang tot voedsel hebben. Dus zien we deze risico’s in Zuid-Soedan en in Somalië.

Ik weet dat dit voor mensen ontmoedigend kan klinken. Waarom lossen we het probleem niet op? We weten dat humanitaire hulp op zichzelf nooit bedoeld was als permanente oplossing voor armoede en ongelijkheid. Maar het werk van principieel humanitair handelen — levens redden en vervolgens investeren in de toekomst van mensen, hen helpen weer op eigen benen te staan en hun leven weer op te bouwen — maakt deel uit van het ontwikkelingsproces. We hebben decennialang vooruitgang gezien, tot de afgelopen jaren. We moeten ons blijven inzetten en alles doen wat in ons vermogen ligt om te reageren, en onze leiders onder druk zetten om hen duidelijk te maken dat het leven van deze mensen belangrijk voor ons is — en dat we weten dat zij de macht hebben om een verschil te maken.

SI: Getuigt het van een zekere mate van onwetendheid om te vragen: waar blijven de VN in dit alles?
AM: Dat is helemaal geen onwetendheid. Het is een essentieel onderdeel van een ecosysteem. De Verenigde Naties worden gefinancierd door de lidstaten. De Amerikaanse regering heeft de financiering aan organisaties teruggeschroefd, inclusief de VN. Ze heeft wel geld toegezegd aan de VN, maar met voorwaarden die haar [de Amerikaanse] politieke agenda ondersteunen.

We hebben allemaal, decennialang, gewerkt aan het opzetten van belangrijke, fundamentele manieren om humanitaire hulp, vredesopbouw en ontwikkelingswerk te coördineren in landen die in crisis verkeren of hulp nodig hebben. Op dit moment bevinden we ons allemaal in een vergelijkbare situatie: de manier waarop we hulp, ontwikkeling en ondersteuning hebben geboden, is volledig op zijn kop gezet. De chaotische manier waarop de hulp is afgebouwd, heeft iedereen gedwongen om uit te zoeken hoe we ons moeten aanpassen. Bij Oxfam staat er enorme druk op de financiering, de activiteiten en het werk dat we doen. We worden nu gedwongen om onmogelijke keuzes te maken over wie hulp krijgt en wie niet.

SI: Er is een aantal aandachtsgebieden waar Oxfam zich mee bezighoudt, zoals economische en raciale rechtvaardigheid, het bevorderen van een eerlijk belastingstelsel, mensen voorlichten over wat oligarchie inhoudt, de klimaatcrisis, vrouwenrechten en gendergelijkheid. Waarom is het voor Oxfam belangrijk om zich op deze gebieden te richten?
AM: We hebben een geschiedenis van meer dan tachtig jaar. We zijn er trots op dat we een organisatie zijn die gebaseerd is op bewijs, onderzoek en leren. Totdat we onze huidige strategie lanceerden, richtten we ons op armoede en honger. Die blijven nog steeds bestaan, maar we hebben er specifiek ongelijkheid aan toegevoegd. We bestrijden ongelijkheid om een einde te maken aan armoede en onrechtvaardigheid. Het ene kun je niet doen zonder het andere. Toenemende ongelijkheid, inkomensongelijkheid, kwesties rond gendergelijkheid en klimaatrechtvaardigheid zijn allemaal met elkaar verweven.

We kijken naar rechten en waardigheid, naar de humanitaire implicaties, en we weten dat er een direct verband bestaat met de kwestie van het beleid rond toenemende ongelijkheid en eerlijke belastingstelsels. We hebben in de loop der jaren gezien hoe de politiek in de greep is geraakt van de superrijken, waarbij beslissingen worden genomen om de rijken belastingvoordelen te geven, terwijl de basisinfrastructuur voor sociale ondersteuning van de armen en gemarginaliseerde mensen in de wereld wordt afgebroken. Daarom streven we naar een systeembenadering om ongelijkheid en armoede aan te pakken en tegelijkertijd mensen te helpen voor wie dat speelt. Deze tweeledige aanpak, waarbij zowel de oorzaken als de gevolgen worden aangepakt, vormt de basis van wat we doen en hoe we ons werk uitvoeren. We leveren onderzoeksresultaten en brengen rapporten uit om beleidsmakers in het mondiale beleid en regeringen over de hele wereld te beïnvloeden.

Voor ons is de Amerikaanse regering belangrijk. Maar een deel van onze inspanningen in vijfenzeventig landen over de hele wereld omvat ook werk bij regeringen in het mondiale noorden en zuiden, waar we invloed kunnen uitoefenen op het beleid en op een eerlijk belastingbeleid. We hebben geconstateerd dat niemand vindt dat de superrijken minder belasting zouden moeten betalen dan de gewone werknemer. Het financieren van de overheid om basisvoorzieningen aan haar bevolking te bieden, is van fundamenteel belang voor welvaart en ontwikkeling en voor een meer rechtvaardige wereld.

SI: Gezien alles wat er in de wereld gebeurt, in Gaza en Afrika, en gezien de honger en armoede overal ter wereld, heb je dan vertrouwen in het vermogen van de mensheid om het probleem van honger en armoede op te lossen?
AM: Weet je, ik ben een optimist. Ik doe dit werk al bijna veertig jaar, niet omdat ik blindelings geloof, maar omdat ik heb gezien hoe het mensen helpt. Ik heb de veerkracht gezien van vrouwen, gezinnen en gemeenschappen die vreselijke tijden en onbeschrijfelijke tragedies doormaken, maar die toch gul zijn en andere mensen in hun familie opnemen. Ze helpen mensen en overleven, en willen weer opbouwen en een goed leven hebben.

Ik weet dat verandering mogelijk is. Ik weet dat ons werk, van lokaal tot mondiaal, echt een verschil kan maken. We hebben de verantwoordelijkheid om te vechten voor wat we weten en geloven dat juist is, om te investeren in onze gemeenschappelijke menselijkheid, te investeren in gemeenschappen die beter verdienen.

We willen een betere wereld kunnen creëren. Ik geloof en weet dat het mogelijk is. Ik weet dat er zoveel mensen zijn die het niet eens zijn met wat er gebeurt, met wat de regering-Trump doet, zoals het ontmantelen van USAID (VS Hulp) en het vernietigen van langdurige relaties. Maar ik denk dat we een golf van verzet kunnen creëren die het tij keert. We kunnen ons niet laten ontmoedigen en moeten ons werk blijven doen. We moeten ons laten zien, onze stem laten horen en alle macht, middelen en invloed gebruiken die we hebben.

SI: Wat haal je persoonlijk uit de inzet die je bij Oxfam toont en uit je jarenlange ervaring?
AM: Ik voel me enorm gezegend dat ik leiding mag geven aan deze geweldige organisatie. Het geeft zoveel voldoening om elke dag op te staan, me te verdiepen in enkele van de meest complexe vraagstukken van onze tijd en te proberen mensen te helpen. Toen ik in het oosten van de DRC was, ontmoette ik een vierentwintigjarige vrouw Francine genaamd, een ongelooflijke vrouw. Ze was net gedwongen verdreven uit een opvangkamp. Haar hele leven heeft ze niets anders gekend dan ontheemding en conflict. Ze was teruggekeerd naar haar dorp, dat niet als veilig werd beschouwd. Het was geplunderd. Er lagen dode buren die in de gemeenschap waren vermoord. Ze wilde niet afhankelijk zijn van hulp. Ze wilde het lot vermijden van sommige andere jonge vrouwen die het gevoel hadden dat ze geen andere keuze hadden dan zichzelf seksueel te verkopen om hun gezinnen te kunnen voeden. Ze wilde gewoon een nieuw leven beginnen, een klein bedrijfje opzetten, zodat ze voedsel en levensmiddelen kon verkopen aan leden van haar gemeenschap. Ze wilde een leven van waardigheid en veiligheid opbouwen.

Ik weet dat er mensen zijn die dingen overleven waarvan ik me niet eens kan voorstellen dat ik ze zou kunnen overleven; die elke dag weer opstaan en het beter willen doen voor zichzelf, hun gezinnen en hun gemeenschappen. Ik voel het als een plicht, aangezien ik in het rijkste land ter wereld woon, de mogelijkheid heb om goed te doen en het juiste te doen, en het juiste doen betekent zo veel. Die mogelijkheid is mij geboden en die heb ik in dank aanvaard.

“Veel mensen kunnen de moderne wereld niet werkelijk verdragen. Alles wat er gebeurt — politiek, economisch, religieus, sociaal, wetenschappelijk, cultureel — is een verschrikking voor hen. Of ze verlangen naar het verre verleden of naar een nog niet verwezenlijkte toekomst. Ze leven niet in het heden.”

En om deze en andere redenen, zo zegt BC, zouden veel mensen de wereld zoals die nu is maar al te graag van de hand doen. Ze zouden graag zien dat het grootste deel van de oude en de huidige wereld wordt weggevaagd, zodat de wereld en haar hulpbronnen aan hen toekomen zodra ze terugkeren van de ‘opname’.

“Wanneer we ons van alles in de wereld zouden ontdoen,” vervolgt hij, “zouden we 18,5 miljoen jaren evolutie weggooien. Wat heeft dat voor zin? We hebben een enorme erfenis uit het verleden en als we die verwerpen, doen we onszelf onmetelijk tekort. Maitreya noemt het ‘de schat van het verleden veilig te stellen, om te inspireren tot de wonderen van de toekomst’. Het is niet zo dat alles in het leven van tegenwoordig verkeerd of corrupt of fundamenteel tegenstrijdig is met toekomstige behoeften — in tegendeel. Onze onderwijssystemen zijn ontoereikend, maar er gaan wel miljoenen kinderen naar school.

De Meester Djwal Khul (DK) schrijft, via Alice A. Bailey, dat een gemiddeld ontwikkeld kind van 14 van nu het bewustzijn heeft van een geleerde uit de middeleeuwen. Een geleerde in de middeleeuwen had de doctorsgraad uit die tijd. Hij sprak Latijn en Grieks, kon filosofieën interpreteren en kon waarschijnlijk allerlei soorten alchemische en zogeheten wetenschappelijke experimenten uitvoeren. Een geleerde uit de middeleeuwen had het bewustzijn van een 14 jaar oud ontwikkeld kind van vandaag. Dat is een fenomenale vooruitgang.

Gaan we ons ontdoen van het onderwijsstelsel, gooien we alles weg, zodat we geen boeken, leraren of enige overerfde kennis en wijsheid meer hebben? Gaan we ons ontdoen van alle wetenschappelijke laboratoria ter wereld? Zal er geen technologie meer zijn, zullen er geen vervoerssystemen meer zijn in de toekomst? Natuurlijk wel. Er is een enorme behoefte in de wereld aan de dingen die we hebben, alleen overdrijven we het. We hebben teveel van dezelfde dingen. Althans, sommigen van ons.

De schat van het verleden komt altijd van pas. De grote universiteiten, de grote bibliotheken moeten zeker blijven bestaan. Hoeveel rijker zou deze wereld zijn als de bibliotheek van Alexandrië niet zou zijn verwoest? Kun je je voorstellen welke leringen, welke esoterische kennis en filosofische ervaring, samen met een hoop waardeloze informatie waarschijnlijk, de bibliotheek van Alexandrië bevatte, die nu voor de wereld verloren is? Als men toegang zou hebben tot de bibliotheek van het Vaticaan zou je versteld staan van de leringen die zouden worden onthuld. Wat doen die in het Vaticaan? Waarom worden ze niet ter beschikking gesteld aan de mensheid? We hebben het verleden nodig. We zijn niet zonder geschiedenis. Deze huidige incarnatie met onze huidige stralenstructuur, huidige ideeën, onze aspiraties en angsten, zijn het resultaat van ons verleden. Niemand is zonder verleden. Bijna iedereen heeft een verleden dat zo lang is en zo ver terug gaat dat we het ons zelfs niet meer herinneren. En omdat we het ons niet herinneren, geloven we niet dat het bestaan heeft.

We moeten de bestaande schatten behouden — de beste aspecten van het leven van vandaag, de dingen die we hebben opgebouwd zoals ons onderwijsstelsel (niet de huidige educatieve opvattingen, maar het onderwijsproces), vervoerssystemen, communicatiesystemen zoals radio en televisie, maar dan zo geavanceerd dat je het nauwelijks nog dezelfde uitvinding zou noemen. Alles komt voort uit iets. Vóór elektriciteit hadden we gas, vóór gas kaarsen, vóór kaarsen biezen pitten en dan moesten we wel steeds een vuurtje brandend houden anders hadden we geen licht. Na elektriciteit zal er een andere vorm zijn waarvoor energie wordt gebruikt die rechtstreeks van de zon afkomstig is. We zullen beschikken over zoveel energie als we nodig hebben. Dat kan alleen op basis van wat we al hebben. Technologie komt voort uit technologie die voortkomt uit voorgaande technologie. Wetenschap is kennis. Je gooit je kennis niet weg voordat je iets nieuws hebt verworven.

We zullen inzicht krijgen in de kracht van psychische energie die eigen is aan ieder mens. Denk maar aan de foto van Maitreya in Nairobi. Eén seconde voor die genomen werd, was Hij er niet. Plotseling is Hij daar. Dat is een wonder. Dan verdwijnt Hij weer. Dat is weer een wonder. Het is geen uitzonderlijk wonder, maar een vermogen, een manier van handelen die geheel binnen de wetten van het leven valt en die op grote schaal gedemonstreerd kan worden. Als we naar Australië willen, dan denken we ons daar gewoon naartoe — en ook weer terug. Op deze wonderbaarlijke manier zullen we ons rond de wereld verplaatsen en zo tijd en energie besparen.

We hebben een grote, zware koffer die we willen verplaatsen van A naar B. Dan verwijderen we gewoon de zwaartekracht van de koffer en kunnen we hem als een bal laten stuiteren. Alles wat denkbaar is in de wereld is mogelijk. Dat soort vaardigheden zullen we tentoonspreiden. Het zijn goddelijke krachten, geen trucjes. Wanneer Sai Baba vibhuti maakt, of een ring of armband, is dat geen truc. Mensen die niet geloven in deze hoedanigheid van het menselijk leven zeggen dat het een truc is. Maar Hij doet het als een uiting van goddelijke krachten. Zijn goddelijkheid verschilt niet van die van jou of mij; wij beschikken allemaal over deze krachten. Ze zijn latent in ieder mens en ooit zal iedereen er blijk van geven.

De kwaliteit van ons leven zal afhangen van ons vermogen om onszelf aan te passen aan de noodzaak van verandering en aan de richting waarin die verandering gaat. Onze opvatting van wetenschap zal zich uitbreiden. Er bestaat bijvoorbeeld geen wetenschap zonder religie. Met religie bedoel ik geen reeks geloofsovertuigingen, maar begrip van de wetten van leven en liefde. Dat is wat religie is. Dat wordt niet onderwezen door de kerken, omdat ze het niet begrijpen. Ze denken dat religie te maken heeft met overtuigingen, maar het is de wetenschap van de menselijke geest. Wetenschap betekent kennis en het is de kennis van de hoedanigheden van het goddelijk leven in de mensheid die dat voortbrengt wat we wetenschap en religie noemen. Ze zijn één en hetzelfde.

De nieuwe wetenschap zal steunen op het religieuze begrip van de wetten van leven en liefde. De nieuwe religie zal steunen op wat we meer exoterisch gezien wetenschap noemen. De scheiding tussen deze beide is kunstmatig en werd tot stand gebracht door de religieuze groepen omdat de opkomende wetenschap de geldigheid van de religieuze kijk op het leven in twijfel leek te trekken. Het trekt religie alleen in twijfel voor zover die is gebaseerd op overtuigingen. Maar het behoort niet op overtuigingen gebaseerd te zijn, maar op kennis van de wetten van leven en liefde. Wetenschap gaat over de toepassing van de wetten van leven en liefde. Wanneer deze twee bij elkaar komen, hebben we de wonderen van de toekomst.

In het nummer januari/februari 2026 van dit tijdschrift hebben we delen van het artikel van Benjamin Creme over ‘Spiritualiteit’ gepubliceerd, aangezien de definities en het begrip van Share International sterk kunnen afwijken van gangbare opvattingen. Daarna hebben we ons gericht op wat de meeste mensen niet in hun definitie van goddelijkheid zouden opnemen: het bestaan van een groep hoogontwikkelde ‘Entiteiten’ die toezicht houden op de evolutie van onze planeet en deze begeleiden om uiteindelijk het Plan van God te verwezenlijken.

In eerdere hoofdstukken en paragrafen van Bridges van Aart Jurriaanse, waaruit deze fragmenten zijn ontleend, werd een breed scala aan onderwerpen behandeld, waaronder: de aard van de Kosmos, verschillende bestaansniveaus, de samenstelling van de mens — met inbegrip van de Geest, de Ziel en de etherische niveaus van de materie —, leven, dood, het stervensproces, de continuïteit van het bewustzijn na de dood, en werd zowel een breed overzicht gegeven van de Leringen van de Tijdloze Wijsheid alsmede fascinerende details met betrekking tot het individu. Een werkelijke verhandeling en een waar hoogstandje, van de macrokosmos tot de microkosmos.

In de afgelopen maanden hebben we ervoor gekozen om iets ‘dichter bij huis’ te blijven, met andere woorden: bij het volgende natuurrijk, het rijk dat direct boven het menselijke rijk ligt — het Spirituele Rijk, ook wel bekend als de Geestelijke Hiërarchie van onze planeet. Wat is het? Wie is het? Tijdens dit proces reisden we samen met Aart Jurriaanse eerst langs definities van het Allerhoogste Wezen, vervolgens naar die van God en hoe God binnen de esoterie beschouwd wordt, wat weer leidde tot een uiteenzetting van wat of wie er wordt bedoeld met termen als de ‘Zonnelogos’, de ‘Planetaire Logos’ — ook wel omschreven als de ‘Stille Waarnemer’.

Die prachtige reis door de Kosmos bracht ons bij de Heer van de Wereld — Sanat Kumara, het Licht van de Wereld, de God van de Liefde. Dit grote wezen, zo wordt ons verteld, verblijft in een etherisch centrum dat bekendstaat als Shamballa — het ‘Huis van de Vader’ of het ‘Centrum waar de Wil van God gekend wordt’, zoals het wordt genoemd in de Grote Aanroep (zie Share Nederland, mei 2026).

Dan licht Aart Jurriaanse de ‘Energie’ aan de lezer toe — de Shamballa-energie die vanuit dit Centrum stroomt en de Wil, de Doelstelling of het Plan van God belichaamt. Daarna volgt een omschrijving van het Goddelijke Plan dat de Meesters, ingewijden en discipelen over de hele wereld dienen, al naar gelang hun inzicht en vermogen. Nu, met dit septembernummer, zijn we aangekomen bij de vraag hoe de mensheid — de Meesters en hun discipelen — ernaar streven om het goddelijke Plan op alle gebieden van menselijke inspanning te verwezenlijken.

In komende nummers gaan we deze reis voortzetten — een reis of beschrijving van de onderling verbonden keten van levensvormen, vanaf de Allerhoogste via al het leven en alle levensvormen op onze planeet. In de komende maanden zullen lezers meer te weten komen over de Meesters: wie zij zijn, hoe zij tot wording zijn gekomen, en hun rol als inspiratoren en gidsen als Oudere Broeders van de mensheid. „Een discipel leert door praktische dienstbaarheid en ervaring, met het Plan te werken.” Dus door vallen en opstaan.

Voor velen zal dit wellicht een eyeopener zijn, voor anderen een bevestiging van hun eigen hoop of overtuiging, hun persoonlijke ervaring en aspiratie. Hoe men deze informatie ook beschouwt, het biedt zonder twijfel een bron van troost en inspiratie: het leven heeft een doel en betekenis; er is begeleiding, hulp en genezing.

De discipel leert met het Plan te werken door praktische dienstbaarheid en ervaring. Er zullen natuurlijk fouten worden gemaakt en hoe minder ontwikkeld hij is, hoe groter het aantal en de omvang van de vergissingen zullen zijn. Maar de aspirant leert alleen door vallen en opstaan, en zijn bewustzijn zal zich in overeenstemming met de geleerde lessen en verkregen ervaring uitbreiden en de gevoeligheid voor nieuwe facetten van het Plan zal toenemen, met een daarbij passende groei van zijn verantwoordelijkheden.

Het is daarom belangrijk dat de mens beseft dat het hele Universum wordt gecoördineerd en geactiveerd overeenkomstig een Universeel Plan onder de leiding van de Allerhoogste. En: “zo boven, zo beneden”. Onze planeet, de Aarde, met haar hele schepping, inclusief het mensenrijk, is geopenbaard en ontwikkeld overeenkomstig zo’n plan, en functioneert nu nog steeds volgens die blauwdruk en zal dat blijven doen tot in de oneindige toekomst. Die aspecten van het Plan die direct de mensheid betreffen, vormen daarom een betrekkelijk klein deel van het grotere stelsel, maar voor een gemiddelde mens die de mensheid nog steeds als het middelpunt van het universum ziet, blijft deze menselijke onderafdeling van doorslaggevend belang.

De mens dient ook te beseffen dat het Plan niet in de eerste plaats voorziet in zijn materiële gemak, comfort en geluk: integendeel, het is juist de bedoeling dat de mens iedere mogelijke ervaring opdoet in alle fasen van het bestaan, en dat zijn ervaring leidt tot een uitbreiding van bewustzijn, om zo ieder individu in staat te stellen zelf de waarden van het geestelijk leven te ontdekken en zijn eigen vrije wil te gebruiken om de noodzakelijke veranderingen tot stand te brengen. Het individu verwerft niets van werkelijke waarde door willekeurig en autocratisch handelen van de kant van de Hiërarchie, en de mens moet de gelegenheid worden geboden tot zelfbeschikking door uitdrukking van de vrije wil.

Het hiërarchische Plan stuwt zijn leden steeds krachtiger voort naar een dergelijke vrijheid van uitdrukking, van liefdevol begrip en van de wil-ten-goede voor de hele mensheid. De mens wordt gebracht tot de erkenning en aanvaarding van de functie van de Hiërarchie als leiding van de mensheid, en dit zal uiteindelijk leiden tot het vestigen van het Koninkrijk Gods op Aarde. Hoewel het Grotere Plan ver buiten het menselijke bevattingsvermogen ligt, kunnen enkele praktische toepassingen misschien in grote lijnen worden aangegeven op drie gebieden:

Het resultaat van deze tendensen is een algemene beweging naar betere menselijke verhoudingen en daardoor naar grotere synthese. Volgens de Wijzen leidt dit alles tot een prachtige, nieuwe openbaring, die radicale en weldadige veranderingen zal brengen binnen het menselijk bestaan. Nieuw Licht zal de mensheid ten deel vallen, dat haar visie en levensomstandigheden zal veranderen en de Nieuwe Tijd zal inluiden.

In deel I van het driedelige verslag over de encycliek van paus Leo XIV, Magnifica Humanitas: over de bescherming van de menselijke persoon in het tijdperk van kunstmatige intelligentie, werd ingegaan op zijn analyse van het culturele keuzemoment waarvoor wij staan en op de sociale leer van de Kerk. Deel II richt zich op zijn aanbevelingen om de mensheid in deze tijd van verandering te beschermen.

Technologie en dominantie
Leo vergelijkt onze huidige relatie met AI met een bouwproject. Hij vraagt zich af of we zullen kiezen voor een plan waarin onze collectieve inspanning de overhand heeft en uiteindelijk ontmenselijkt — zoals bij de Toren van Babel — of voor een plan waarin gedeelde verantwoordelijkheid leidt tot een project dat stukje bij beetje wordt opgebouwd en de grootsheid van de mensheid laat zien, zoals bij de wederopbouw van Jeruzalem. Hij hekelt de wereldwijde verspreiding van het technocratische paradigma, waarin efficiëntie, controle en winst als enige bepalend zijn voor persoonlijke, sociale en economische beslissingen, en waarin bovendien de controle over deze digitale macht geconcentreerd is in de handen van een klein aantal economische en technologische spelers.

Hoewel hij AI als een waardevol hulpmiddel beschouwt, waarschuwt hij dat het op persoonlijk vlak kan leiden tot een overmatige afhankelijkheid van kant-en-klare antwoorden en de creativiteit en het beoordelingsvermogen kan ondermijnen. Op maatschappelijk vlak legt het gebruik ervan buitengewone druk op de water- en energievoorraden, wat een bedreiging vormt voor ons gemeenschappelijke huis.

Bovendien kan het gebruik van AI in processen die van invloed zijn op het leven van mensen — zoals werkgelegenheid, kredietverlening of toegang tot openbare diensten — leiden tot nieuwe vormen van uitsluiting, aangezien de systemen zelf de stereotypen of ideologische vooroordelen van hun ontwerpers weerspiegelen en versterken. Onrechtvaardigheid blijft onopgemerkt wanneer deze “verhuld is in een schijn van neutraliteit en objectiviteit, waartegen het moeilijk wordt om bezwaar te maken”.

Om dit soort misbruik te voorkomen, zijn volgens hem robuuste wettelijke kaders, onafhankelijk toezicht, goed geïnformeerde gebruikers en een politiek systeem dat zijn verantwoordelijkheid niet uit de weg gaat, nodig. Anders zullen degenen die AI beheersen hun eigen morele visie opleggen, die de onzichtbare infrastructuur van die systemen zal worden.

Verder stelt hij dat AI moet worden bevrijd van de wedloop om steeds krachtigere algoritmen en grotere datasets om geopolitieke of commerciële dominantie te bereiken. En de opvatting dat technische macht automatisch het recht geeft om te heersen, moet worden ontkracht — om AI te bevrijden van monopolistische controle en te voorkomen dat het de mensheid gaat domineren.

Leo gaat diep in op de bedreigingen die AI vormt voor onze menselijkheid en bespreekt de onderliggende ideologieën van het transhumanisme en het posthumanisme, die in hun meest radicale vorm een hybridisatie van mensen, machines en de omgeving voor ogen hebben — en zelfs uitgaan van een nieuw, geperfectioneerd, evolutionair stadium dat door technologie tot stand wordt gebracht. Hij heeft bezwaar tegen de opvatting dat, als mensen geperfectioneerd of overtroffen moeten worden, sommige levens minder nuttig of waardevol zijn, waardoor ‘noodzakelijke offers’ ter wille van een vermeende optimalisatie van de soort gerechtvaardigd zouden zijn.

De mensheid, in al haar grootsheid en kwetsbaarheid, mag nooit worden vervangen of overtroffen, zegt hij. “Als de macht toeneemt terwijl het hart verwelkt en de menselijke banden verslappen, dan worden we geconfronteerd met een nieuwe vorm van Babel — een bouwwerk dat weliswaar grandioos is, maar in wezen ontmenselijkend.”

De mensheid beschermen in een tijd van verandering
Een heel hoofdstuk is gewijd aan praktische manieren waarop we de negatieve invloeden van het technologische paradigma kunnen tegengaan. Centraal staat het belang van de waarheid als gemeenschappelijk goed en als essentieel onderdeel van de democratie. Leo waarschuwt dat degenen die de digitale platforms beheersen, de collectieve verbeelding gemakkelijk kunnen beïnvloeden, en hij benadrukt dat deze macht moet worden geleid door het streven naar waarheid en respect voor de menselijke waardigheid.

Hij pleit voor een communicatie-ecologie, waarbij op het niveau van het overheidsbeleid normen worden vastgesteld zodat de besluitvorming over inhoud transparanter wordt en persoonsgegevens worden beschermd. Op sociaal en cultureel vlak moeten intermediaire organisaties en discussiefora worden versterkt. Binnen gezinnen en op scholen is er behoefte aan nieuwe educatieve bewustwording met betrekking tot het juiste en kritische gebruik van digitale hulpmiddelen.

Scholen spelen in feite een centrale rol. Wat nodig is, is een integraal onderwijs dat alle aspecten van de persoon aanpakt, zodat leerlingen informatie kunnen koppelen aan diepgaandere kennis en een gevoel van zingeving kunnen behouden.

Aangezien werk een fundamenteel onderdeel is van de menselijke ervaring, wordt ook werkgelegenheid een cruciaal element voor het behoud van onze menselijkheid. Het ontbreken van zinvol werk voor een groot deel van de bevolking zou leiden tot menselijke en culturele verarming. Leo beveelt proactief beleid aan dat permanente bijscholing en loopbaanveranderingen voor iedereen toegankelijk maakt, en pleit ervoor dat bedrijven zich ertoe verbinden om de kwaliteit en waardigheid van werk mee te nemen in hun succesindicatoren.

Bescherming van de menselijke vrijheid
De digitale revolutie brengt zowel risico’s voor de geestelijke gezondheid van individuen als bredere maatschappelijke uitdagingen met zich mee. Een daarvan is verslaving die verband houdt met de ‘digitale aandachtseconomie’, waarin diensten vaak zijn ontworpen om de tijd en aandacht van gebruikers te vangen en daarbij misbruik maken van hun kwetsbaarheden. Een ander risico is sociale controle die mogelijk wordt gemaakt door de grootschalige verzameling van gegevens en het gebruik van algoritmen die in staat zijn om gedrag te profileren, te voorspellen en te beïnvloeden. Aan de basis van deze risico’s ligt een posthumanistische mentaliteit die de mens beschouwt als een object dat gemanipuleerd kan worden, zonder waarborgen tegen het ongebreidelde streven naar winst.

Ook diverse nieuwe vormen van uitbuiting houden rechtstreeks verband met de digitale economie. Zo is de werking ervan afhankelijk van het werk van miljoenen mensen die tegen een minimumloon werkzaam zijn in onzichtbare activiteiten zoals gegevens voorzien van een label, het trainen van modellen en het modereren van content. In sommige regio’s werken kinderen onder gevaarlijke omstandigheden aan de winning van zeldzame aardmetalen voor microprocessoren. Bovendien maken criminele netwerken gebruik van onlineplatforms om slachtoffers van mensenhandel te werven, te controleren en te vervoeren.

Ook het kolonialisme heeft dankzij digitale technologie nieuwe vormen aangenomen, waarbij gegevens worden toegeëigend die kunnen worden gebruikt om macht uit te oefenen. Zo kunnen degenen die de gezondheidsgegevens van hele volkeren in handen hebben — vaak verzameld onder het mom van hulp, onderzoek of innovatie — markten beïnvloeden en bepalen aan wie medicijnen, investeringen en beschermingsmaatregelen worden toegewezen.

Om onze menselijkheid te beschermen in het licht van deze uitdagingen — de zoektocht naar waarheid in het openbare leven, onderwijs in de digitale omgeving, de transformatie van werk en nieuwe vormen van slavernij — roept de sociale leer van de Kerk op tot een gedeelde verantwoordelijkheid. “Zij vraagt dat deze processen met vooruitziendheid worden begeleid: door instellingen die in staat zijn te reguleren zonder te verstikken, en te beschermen zonder de leiding over te nemen; door bedrijven die werk en waardigheid als maatstaven voor succes erkennen; door intermediaire organisaties en onderwijsgemeenschappen die vertrouwen en relaties herstellen; en door burgers die verantwoordelijkheid, gematigdheid, onderscheidingsvermogen en een gevoel voor de waarheid koesteren. Alleen op deze manier kan innovatie werkelijk ten dienste staan van de integrale menselijke ontwikkeling, in plaats van een bron van uitsluiting en overheersing te worden.”

Acht van de grootste oliemaatschappijen ter wereld hebben in slechts drie maanden tijd meer dan 90 miljard dollar aan winst binnengehaald, ondanks de oorlog in Iran met torenhoge energieprijzen als gevolg en de door fossiele brandstoffen veroorzaakte hittegolven in Europa en elders. Uit een analyse van The Guardian blijkt dat acht oliemaatschappijen — Aramco, BP, Shell, Equinor, TotalEnergies, Eni, Chevron en ExxonMobil — in de drie maanden tot eind juni per minuut meer dan 700.000 dollar winst hebben gemaakt.

De enorme winsten hebben de roep opnieuw aangewakkerd dat de grootste olie- en gasbedrijven moeten betalen voor de milieuschade die hun producten veroorzaken, en dat ze een snelle transitie naar hernieuwbare energie moeten financieren.

Rosie Downes, hoofd campagnes bij Friends of the Earth, zei: “Terwijl BP weer een reeks enorme winsten binnenhaalt, betalen miljoenen huishoudens de prijs, in de vorm van torenhoge energierekeningen en een klimaatcrisis die in razend tempo uit de hand loopt.”

Deze zomer kende Europa de hevigste hittegolf ooit, en wetenschappers categoriseren deze hittegolf als “onmogelijk” zonder de door de mens veroorzaakte opwarming van de aarde. Alleen al in mei en juni zijn naar schatting ongeveer 20.000 mensen overleden als gevolg van de extreme temperaturen. De reeks hittegolven heeft geleid tot extreme droogte, met gevolgen voor de voedselvoorziening — waaronder een verwacht verlies van 9 miljoen ton graan in het Verenigd Koninkrijk — de slechtste oogst die ooit is geregistreerd.

De extreem droge omstandigheden hebben ook geleid tot enorme bosbranden in Frankrijk, Spanje, Portugal en Griekenland, met giftige luchtvervuiling en miljarden euro’s aan schade tot gevolg. Naar schatting waren er in de VS en Canada ongeveer 4.000 sterfgevallen binnen een week ten gevolge van blootstelling aan de negen dagen durende bosbranden, en wordt elk jaar het leven van nog eens ongeveer 1,5 miljoen mensen verkort door blootstelling aan de rook van bosbranden.

Simon Stiell, het VN-klimaathoofd, zei: “…. door het klimaat veroorzaakte rampen nemen nachtmerrieachtige proporties aan. Wat er moet gebeuren, is duidelijk: sneller afstappen van steenkool, olie en gas, hernieuwbare energie opschalen en mensen beschermen op de plaatsen waar de gevolgen nu al het hardst aankomen.”

(Bron: theguardian.com)

Installatie zonnepanelen in Groot-Brittannië op hoogste niveau in 15 jaar

In de eerste helft van 2026 werden er in Groot-Brittannië meer nieuwe zonne-energie-installaties gerealiseerd dan in welke periode van zes maanden sinds 2011 ook, nu huishoudens op zoek zijn naar manieren om hun energierekening te verlagen.

Uit de officiële cijfers van de regering, waarin zowel zonneparken op de grond als zonnepanelen op het dak zijn meegeteld, blijkt dat er 142.536 zonne-installaties zijn bijgekomen. Dit is het op één na hoogste aantal sinds de tweede helft van 2011, toen het eerste grootschalige zonnepark in Cornwall werd aangelegd.

De oorlog van de VS en Israël tegen Iran heeft ervoor gezorgd dat de kosten van fossiele brandstoffen omhoogschoten, wat huishoudens motiveerde om zonnepanelen op hun dak te installeren en hun eigen goedkope elektriciteit op te wekken.

De Britse energieleverancier E.ON Next meldde dat het in de eerste helft van 2026 een stijging van 151% noteerde in het aantal woningen dat zonnepanelen installeerde, vergeleken met dezelfde periode vorig jaar, waarbij sommige klanten tot wel 600 pond per jaar op hun jaarlijkse energierekening bespaarden.

Volgens nieuwe wetgeving kunnen huishoudens in het VK woonachtig in appartementen of huurwoningen vanaf eind augustus zonnepanelen op hun balkon gaan gebruiken om hun energierekening te verlagen.

(Bron: theguardian.com)

Half augustus [2026] sloten honderden uit de Albanese diaspora zich aan bij demonstraties in Tirana, op de Boulevard van de Martelaren van de Natie, ter ondersteuning van de 76 dagen van vreedzaam protest tegen de voorstellen van Jared Kushner en Ivanka Trump voor luxe vakantieverblijven in beschermde natuurgebieden in Albanië.

Hoewel het een van de laatste ongerepte kustecosystemen van het Middellandse Zeegebied is, heeft de regering in 2024 een wet aangenomen die het mogelijk maakt vergunningen te verlenen voor toeristische vakantieverblijven, ook binnen beschermde landschappen.

De protesten, die inmiddels al drie maanden lang elke avond plaatsvinden, hebben zich uitgebreid en hebben nu ook het onmiddellijk aftreden van premier Edi Rama en zijn regering als doel, én de nietigverklaring van wetgeving met betrekking tot buitenlandse investeringen.

Deze beweging heeft mensen uit het hele politieke spectrum verenigd, onder wie jongeren, gepensioneerden en jonge gezinnen, en is gedecentraliseerd, zonder duidelijke leiders. De bijeenkomsten op de Boulevard van de Martelaren zijn gezinsvriendelijk, met een “volkspodium” waar mensen hun ontevredenheid kunnen uiten, en een tekenhoek voor kinderen, ingericht door lokale kunstenaars en vrijwilligers.

(Bron: www.pressenza.com)

Pink Floyd-klassieker opnieuw uitgebracht als inzamelingsactie voor Gaza

“Comfortably Numb Re-Imagined” is de titel van een negen minuten durende tweetalige samenwerking tussen Roger Waters, medeoprichter van Pink Floyd, en de Palestijnse zangeres Mona Miari. De rockklassieker uit 1979 is omgevormd tot een humanitaire oproep en dient als inzamelingsactie voor het Palestine Children’s Relief Fund (Hulpfonds voor Palestijnse kinderen — PCRF).

Het originele nummer werd geschreven door Waters en gitarist David Gilmour voor het dubbelalbum ‘The Wall’ van Pink Floyd en is een van de meest kenmerkende rockhymnen — het beschrijft persoonlijk isolement en trauma, met als kern de refreinregel: “I have become comfortably numb” (Ik ben aangenaam gevoelloos — verdoofd geworden).

Waar het origineel een emotioneel afsluiten accepteerde wanneer geconfronteerd met leed, wordt dit in de vernieuwde versie omgezet in een belofte van solidariteit. Gedurende het hele nummer draaien de nieuw geschreven Engelse coupletten en Arabische zangarrangementen om één centrale belofte: “I will never become comfortably numb”. (Ik zal nooit aangenaam gevoelloos worden.)

De zwart-witte videoclip zet opnamesessies in de studio tegenover beelden ter plaatse in Gaza, en de meertalige songteksten worden toegankelijk gemaakt via ondertitels. Roger, die zich al meer dan twee decennia uitspreekt vóór Palestijnse bevrijding, zei: “Het maakt niet uit of je Arabisch of Engels spreekt, je snapt het, en daarom is het zo ontroerend en gaaf.”

Mona Miari zegt: „Uiteindelijk zijn we niet op zoek naar lof of naar mensen die tegen ons zeggen: ‘O, wat mooi….’ We weten dat het mooi is…. maar dat is niet ons doel, snap je? Het is een oproep tot actie…. en we dwingen eigenlijk iedereen om deze waarheid onder ogen te zien en te begrijpen, en ook te aanvaarden hoe ongemakkelijk deze waarheid voelt.”

Miari vervolgt: „We eindigen op een hoogtepunt, op een muzikale en ethische climax. Palestina moet vrij zijn. Wij blijven vrij.”

De videoclip is hier te bekijken.

(Bronnen: www.cnbctv18.com; www.newarab.com)

Parijs kent ereburgerschap toe aan Palestijnse burgers en journalisten

Op 17 juni 2026 heeft de gemeenteraad van Parijs het ereburgerschap toegekend aan de burgerbevolking van Gaza en de Westelijke Jordaanoever, en aan Palestijnse journalisten die werkzaam zijn in de conflictgebieden van het Midden-Oosten. De raad omschreef dit als “Ereburgerschap als ‘een daad van vrede’”.

Dit gebeurt terwijl de veiligheids- en humanitaire situatie in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever verslechtert en de dagelijkse dreiging voor journalisten die in de regio actief zijn, toeneemt.

Het stadhuis van Parijs (Hôtel de Ville) wijst er ook op dat in februari 2024 het ereburgerschap werd toegekend aan de Israëlische gijzelaars die door Hamas werden vastgehouden. Hun portretten werden buiten het Hôtel de Ville tentoongesteld.

De genocidale oorlog van Israël heeft een groot deel van het Palestijnse gebied in Gaza in puin gelegd, met een geschat dodental van meer dan 73.000 mensen; volgens het ministerie van Volksgezondheid van Gaza zijn de meesten van hen burgers.

In juni was Parijs ook gastheer van een bijeenkomst van Israëlische en Palestijnse maatschappelijke organisaties, waarbij de G7 werd opgeroepen om steun te verlenen aan een tweestatenoplossing.

“Zowel Israëli’s als Palestijnen blijven gevangen in angst, onzekerheid en trauma.” aldus de organisaties. “De kans op een oplossing is er nog steeds, maar wordt steeds kleiner. Dit moment vraagt om spoedeisende diplomatie, gebaseerd op samenwerking met het maatschappelijk middenveld.”

Frankrijk heeft, net als Groot-Brittannië, Canada en verschillende andere landen, vorig jaar de Staat Palestina erkend.

(Bronnen: newarab.com; paris.fr)

De vrijgave van een vierde reeks UAP-dossiers (Unidentified Anomalous Phenomena — ongeïndentificeerde afwijkende verschijnselen) begin juli door de Amerikaanse regering zorgt ervoor dat velen binnen het Disclosure Project (openbaarmakingsproject) zich steeds meer gefrustreerd voelen over de kwaliteit van het materiaal dat met het publiek wordt gedeeld. Op vrijdag 10 juli 2026 werd op de website war.gov een verzameling video’s, documenten, geluidsfragmenten en foto’s gepubliceerd, afkomstig van verschillende overheidsinstanties — het Pentagon, NASA, de CIA, de FBI en het ministerie van Energie.

De Amerikaanse onderzoeksjournalist en auteur Dick Russell, die al vele jaren verslag doet van het Ufo-fenomeen, beschreef in een artikel (13 juli 2026) zijn teleurstelling over de meest recente vrijgave van voorheen niet openbaargemaakte informatie en bewijsmateriaal:

Dr. Steven Greer, oprichter en directeur van het Disclosure Project, heeft zich ook over deze kwestie uitgesproken en suggereert dat we in feite getuige zijn van wat hij omschrijft als een “catastrofale onthulling”. Hij luidt de alarmklok over de door de regering geleide UAP-panels, die dezelfde misleidende methodologie lijken te herhalen die in de jaren vijftig en zestig werd toegepast, waarbij de publieke aandacht wordt afgeleid naar doodlopende onderzoeken om de volledige waarheid te verhullen. Een van de sleutelfiguren in dit proces van gecontroleerde verwarring is Avi Loeb van Harvard, die leiding geeft aan de nieuwe, door de regering benoemde Wetenschappelijke Adviesraad voor UAP’s, en die zich bijzonder uitgesproken en enthousiast heeft getoond over de huidige vrijgave van dossiers.

Greer waarschuwt dat een gedeeltelijke of gemanipuleerde openbaarmaking UAP/NHI (Non-Human Intelligence — Niet-menselijke intelligentie) zou kunnen afschilderen als een “buitenaardse dreiging” (wat hij een catastrofale openbaarmaking noemt), waarbij zelfs, zoals hij het stelt, de mogelijkheid bestaat dat er een “nep-buitenaardse invasie” in scène wordt gezet. Het doel is om de voortdurende geheimhouding rond door de mens gemaakte geavanceerde technologie op basis van buitenaardse ruimtevaartuigen, “black-budget”-programma’s en illegale geheime operaties te rechtvaardigen. Hij stelt dat het grootste gevaar niet het buitenaardse leven zelf is, maar veeleer een geheimzinnige en transnationale organisatie die opereert zonder wettelijk toezicht, publieke verantwoording of grondwettelijk gezag: “Een geheime schaduwregering, leidt in feite het Ufo-programma. Dat is geen complottheorie.” Deze schaduwregering beschikt over geavanceerde technologieën die ver boven de mogelijkheden van conventionele regeringen en strijdkrachten lijken uit te stijgen — precies waar president Eisenhower voor waarschuwde in zijn inmiddels beroemde afscheidsrede uit 1961, waarin hij wees op de groeiende dreiging van een militair-industrieel complex. En, zoals Greer eerder heeft gezegd:

Met dit in gedachten stuurde dr. Greer op 29 juni 2026 een brief van vier pagina’s aan president Trump, leden van het Congres, aan inlichtingenfunctionarissen, militaire leiders en andere hoge regeringsfunctionarissen. Het doel van de brief is duidelijk te maken dat het Disclosure Project vastbesloten is zijn eigen bewijsmateriaal met betrekking tot UAP’s, reverse-engineeringprogramma’s en illegale geheime operaties openbaar te maken, tenzij de regering — die volgens hem “een aanfluiting van openbaarmaking” heeft gemaakt — reageert op de verzoeken in de brief.

De brief, getiteld “Re: Geplande openbaarmaking van verder bewijsmateriaal inzake UAP/UFO’s”, stelt onder meer het volgende:

De brief besluit: “Alle projecten en operaties, zowel van de overheid als van de particuliere sector, die verband houden met de UAP/UFO-kwestie, worden sinds het midden tot eind van de jaren vijftig op illegale en ongrondwettelijke wijze uitgevoerd. Aangezien het om een voortdurende criminele samenzwering gaat, geldt er geen verjaringstermijn en kan en zal al het bewijsmateriaal en alle informatie met betrekking tot deze projecten worden vrijgegeven, tenzij ons uitdrukkelijk en schriftelijk anders wordt opgedragen.”

Hierna gaf hij een aantal interviews, en in een van deze — over de onthulling van catastrofale informatie en de voortdurende campagne om het idee van een dreigende buitenaardse bedreiging aan te wakkeren — wees hij op het “weerzinwekkende” optreden (15 juli 2026) van vicepresident J.D. Vance in The Joe Rogan Experience, die algemeen wordt beschouwd als de nummer 1-podcast van de wereld. Het gesprek, waarin ook Ufo’s aan de orde kwamen, is tot nu toe meer dan 3 miljoen keer bekeken. In de discussie met Rogan werden buitenaardse wezens door Vance neergezet als demonen, waardoor dit angstaanjagende beeld van een buitenaards kwaad nog verder in het collectieve bewustzijn werd verankerd. Naar verluidt is de vicepresident lid van Opus Dei, een kleine maar machtige ultraconservatieve organisatie binnen de katholieke kerk, die blijkbaar geen onbekende is met dit soort onjuiste, extremistische opvattingen.

Volgens Greer staat er een ontmoeting gepland met Vance en de Amerikaanse minister van Oorlog, Pete Hegseth, vermoedelijk vóór de deadline van 29 augustus, om verder aan te dringen op volledige openbaarmaking. Zijn zorg is dat de regering-Trump toekomstige maatregelen met betrekking tot de vrijgave van belangrijkere UAP-dossiers zal uitstellen tot de laatste maanden van haar ambtstermijn in 2028. Hij beschouwt dat als een strategische fout, aangezien dit de zogenaamde ‘schaduwregering’ — die het Ufo-programma officieus leidt — meer tijd zou geven om zich te reorganiseren en onnodige blootstelling te vermijden, afgezien van de gedeeltelijke, gemanipuleerde openbaarmaking die het publiek momenteel wordt voorgeschoteld.

Uit de brief en de diverse interviews die hij sindsdien heeft gegeven, blijkt duidelijk dat de directeur van het Disclosure Project van mening is dat er nu actie moet worden ondernomen; hij stelt zelfs dat er mensen binnen de regering zijn die met hem hebben gesproken over mogelijke operaties om deze vermeende programma’s zo snel als haalbaar is onder legitieme controle te brengen: “Dit zijn mensen die weten wat ze doen, uit militaire en inlichtingenkringen, die zeer nauw met ons samenwerken. We hebben hun een routekaart gegeven naar waar het bewijsmateriaal zich bevindt, welke bedrijven het in hun bezit hebben, maar ook waar de specifieke geheime locaties en ondergrondse faciliteiten zich bevinden. Uiteindelijk zal er een doortastende maatregel nodig zijn die van bovenaf moet komen … om die middelen onder controle van de wettige en grondwettelijke regering te brengen.”

Deze laatste ontwikkeling, met name de UNOD (Unless Otherwise Directed)-brief die volgt op deze teleurstellende openbaarmakingen van UAP-dossiers, betekent een belangrijke en cruciale verandering. Op de website van het Disclosure Project wordt uitgelegd dat: “De ‘Unless Otherwise Directed’-stijl wordt gebruikt in overheids- en militaire contexten en houdt in dat, Tenzij Anders Opgedragen, de beschreven positie en handelingen impliciet worden goedgekeurd.” Het doel lijkt te zijn om de huidige Amerikaanse regering te overtuigen van de urgentie van de situatie en ervoor te zorgen dat zij deze 80 jaar lange “voortdurende criminele samenzwering” aan het licht brengt en eindelijk aanpakt, een samenzwering die parasitair opereert vanuit de schaduw van een conventionele, constitutionele regering die haar al die jaren onbedoeld dekking en financiering heeft geboden.

Het spijt me, maar ik wil geen keizer zijn; dat is niet mijn vak — ik wil niemand overheersen of onderwerpen. Ik zou liever zo veel mogelijk iedereen willen helpen, Jood, niet-Jood, zwarte, blanke. Wij willen elkaar helpen, dat is mensen eigen.

Wij willen leven voor elkaars geluk, niet elkaars ellende. Wij willen elkaar niet haten en verachten. Er is plaats voor iedereen in deze wereld en de vruchtbare aarde kan in het levensonderhoud van iedereen voorzien.

We kunnen een vrij en prachtig leven leiden. Maar we zijn de weg kwijtgeraakt.

Hebzucht heeft de menselijke ziel vergiftigd, heeft de wereld met haat gebarricadeerd, heeft ons in paradepas naar ellende en bloedvergieten gemarcheerd.

We hebben snelheid ontwikkeld, maar onszelf opgesloten: machines die overvloed produceren, hebben ons in gebrek achtergelaten.

Onze kennis heeft ons cynisch gemaakt, onze slimheid hardvochtig en wreed.

Wij denken te veel en voelen te weinig:
Meer dan machines, hebben we menslievendheid nodig; meer dan slimheid hebben we behoefte aan vriendelijkheid en zachtzinnigheid.

Zonder deze kwaliteiten zal het leven gewelddadig zijn en alles verloren gaan.

De vliegmachine en de radio hebben ons dichter bij elkaar gebracht. De aard van deze uitvindingen zelf roept om de goedheid in de mens, roept om universele broederschap, om de eenheid van ons allen.

Op ditzelfde moment bereikt mijn stem miljoenen over de hele wereld, miljoenen wanhopige mannen, vrouwen en kleine kinderen, slachtoffers van een systeem dat mensen ertoe brengt te martelen en onschuldige mensen op te sluiten. Tegen hen die mij kunnen horen, zeg ik “Wanhoop niet”.

De ellende die ons nu treft is slechts het einde van hebzucht, van de verbittering van mensen die de weg van menselijke vooruitgang vrezen: de haat van mensen zal verdwijnen, dictators overlijden en de macht die zij van het volk afnamen zal tot het volk terugkeren, en zolang mensen [op dit ogenblik] sterven, zal vrijheid nooit ten onder gaan. …

Soldaten — lever jezelf niet uit aan wreedaards, mannen die je minachten en je knechten, die je leven beheersen, je vertellen wat te doen, wat te denken en wat te voelen, die je leefregels voorschrijven, bepalen wat je eet, je behandelen als vee en als kanonnenvoer.

Lever jezelf niet over aan deze ontaarde mensen, robotten, met mechanische geesten en mechanische harten. Jullie zijn geen machines. Jullie zijn geen vee. Jullie zijn mensen. Jullie hebben de liefde van de mensheid in jullie hart. Jullie haten niet – alleen onbeminden haten. Alleen de onbeminden en de ontaarden. Soldaten — vecht niet voor slavernij, vecht voor vrijheid.

In Lucas 17 staat geschreven “het Koninkrijk Gods is binnen ulieden” — niet in één mens, noch een groep mensen — maar in alle mensen, in u.

Jullie mensen hebben de macht, het vermogen om machines te bouwen, de gave om geluk te creëren.

Jullie mensen hebben het vermogen om het leven vrij en mooi te maken, om dit leven tot een prachtig avontuur te maken. Laat ons dan in naam van de democratie die macht gebruiken — laten we ons verenigen. Laat ons voor een nieuwe wereld strijden, een fatsoenlijke wereld die mensen een kans biedt op werk, die jullie de toekomst geeft, en een oude dag en geborgenheid. Door deze dingen te beloven zijn onmensen aan de macht gekomen, maar zij liegen. Zij komen hun beloften niet na, dat zullen ze nooit doen. Dictators bevrijden zichzelf, maar onderwerpen het volk. Laat ons nu strijden om die belofte te vervullen. Laat ons strijden om de wereld te bevrijden, om nationale obstakels uit de weg te ruimen, om hebzucht, haat en onverdraagzaamheid uit de wereld te helpen.

Laat ons vechten voor een wereld van redelijkheid, een wereld waar wetenschap en vooruitgang zullen leiden tot het geluk van alle mensen.

Soldaten — uit naam van de democratie, laten we ons allen verenigen! …

Kijk omhoog! De wolken trekken op — de zon breekt door. We treden uit de duisternis in het licht. We betreden een nieuwe wereld. Een vriendelijker wereld waar mensen hun haat, hun hebzucht en onmenselijkheid zullen overstijgen.

Kijk omhoog! De menselijke ziel heeft vleugels gekregen, en begint eindelijk te vliegen. Ze vliegt naar de regenboog, naar het licht van hoop, tot in de toekomst, de stralende toekomst die toebehoort aan jullie, aan mij en aan ons allemaal. Kijk omhoog! Kijk omhoog!

Benjamin Creme beantwoordt een vraag over de bron van Chaplins toespraak

V. Chaplins film The Great Dictator uit 1940 is inspirerend en ontroerend; en lijkt vandaag de dag net zo actueel als toen: de film waarschuwt tegen oorlog en verdeeldheid en kijkt uit naar een stralende nieuwe toekomst.
Is die toespraak geschreven onder inspiratie van een Meester? Zo ja, welke Meester?
BC: Nee. Ze is geïnspireerd door Charlie Chaplins eigen ziel.