mei 2026

Tussen Pasen, dat in het Westen wordt gevierd, en het grote spirituele Wesakfeest, dat in het Oosten door miljoenen mensen wordt herdacht en gevierd, bevinden we ons op een moment tussen wederopstanding en vernieuwing. De drie grote feesten worden in juni afgesloten met het Feest der Mensheid, ook wel bekend als het Feest van de Christus. Deze tijd van het jaar is een periode waarin de mensheid, als een natuurlijke reactie op de wisseling van de seizoenen en de toename in kracht van de spirituele energieën die de wereld binnenstromen, weer moed vat en weer durft te hopen. Men ervaart aspiratie en een hernieuwd gevoel van doelgerichtheid; bewust en onbewust stellen mensen zichzelf nieuwe doelen en worden zich weer actiever bewust een ziel te zijn. Velen ervaren innerlijke en uiterlijke gebeurtenissen intenser en zijn gevoeliger en meer gewaar dan gewoonlijk. Traditioneel gezien is het een tijd van het jaar waarin degenen die meditatie beoefenen en mensen die een of andere spirituele praktijk volgen, een grotere stilte ervaren — een diepe vrede — alsof ze dichter bij de ziel, God, gehouden worden.

Die verhoogde gevoeligheid maakt het dagelijkse nieuws des te meer verontrustend en hartverscheurend. Mensen voelen innerlijk meer zachtheid en staan open voor hogere idealen, waardoor de ontzettingen van het dagelijks leven luider, extremer, grover en wreder lijken dan ooit.

Misschien als een manier om er mee om te gaan, komen er twee standpunten naar voren — niet verrassend in de heersende gepolariseerde sfeer. De volgende twee tegengestelde houdingen lijken vorm te krijgen en te verharden tot een vijandige stellingname: “We moeten de gewelddadige en onrechtvaardige realiteit onder ogen zien en vervolgens samenwerken — om oplossingen te vinden, als dat mogelijk is. Laten we niet de ogen sluiten voor wat er in de wereld gebeurt.” Anderen nemen daarentegen een tegengesteld standpunt in: “Waarom ons richten op het slechte nieuws? Als je vrede wilt, zal je toch (vooral) vredig moeten denken.” Zeker, beide zijn terechte opmerkingen en het overwegen waard in het licht van de voortdurende berichten (als men de feiten raadpleegt die door alternatieve mediakanalen worden gepresenteerd) over oorlog, corruptie, leugens en propaganda.

Bezoekers van deze site vragen zich wellicht af hoe Benjamin Creme (BC) en zijn Meester het vraagstuk van conflicten, oorlog en oorlogsmisdaden benaderden (zie Vragen en Antwoorden in dit nummer). Zelfs een vluchtige blik op artikelen die door de Meester van BC zijn geschreven en enig onderzoek naar de geschriften van de Meester Djwhal Khul (DK), die via Alice Bailey schreef, leveren duidelijk bewijs voor het feit dat de Meesters, hoewel zij voortdurend voor vrede werken, niettemin realisten zijn. De waarheid moet onder ogen worden gezien. Een oorlog negeren of een pacifistische houding aannemen, zal het conflict niet beëindigen. Het negeren van grote bedreigingen of platitudes over vrede in de plaats van de realiteit zal niet leiden tot rechtvaardigheid en sociale harmonie. Degenen die ernaar streven hun medemensen te dienen, moeten de wereld waarnemen zoals die is om de beste oplossingen voor een impasse te kunnen bieden. Dienstbaarheid is, zoals we weten, een reactie op een behoefte; als we niet weten wat er nodig is, is een gepaste reactie onmogelijk of ontoereikend.

In zijn boek Het naar buitentreden van de Geestelijke Hiërarchie (juni 1940) snijdt de Meester DK precies dit onderwerp aan in een gedeelte getiteld “De hedendaagse wereldcrisis”, waarin hij de redenen voor het standpunt van de Meesters uiteenzet, maar eerst daagt hij de discipelen tot wie hij zich richtte, uit:

“Zou ik de houding van de Hiërarchie moeten voorstellen als die van een groep vreedzame toeschouwers die bereid is te helpen als het conflict voorbij is, maar op het ogenblik zich van actie verre houdt en eenvoudig afwacht, totdat het stof en het rumoer van de strijd tot bedaren komen om dan in het denkvermogen van de mensen een visioen van een nieuwe wereldorde op te roepen waarin iedereen zich wel zal voelen, waar geen werkeloosheid zal bestaan, waar vrees noch angst te duchten zijn en iedereen gelukkig, goed gevoed en redelijk intelligent zal zijn? En zou u dan denken dat ik u de grote groep discipelen, ingewijden en aspiranten zou willen afschilderen als een groep pacifisten, die de vormzijde van het leven beminnen, bang voor de dood zijn en passief blijven, wanneer ze de doodstrijd zien van de menselijke vrijheid van het leven, het weten en het denken?

“Ik zeg u dat ik dit niet kan. De Hiërarchie is heel anders. Pacifisme, zoals u zich dat voorstelt, is in haar gelederen niet te vinden. Het vernietigen van de vorm in de strijd (dat bij velen van u zo veel vrees teweegbrengt) is vrij onbelangrijk voor hen, die weten, dat reïncarnatie een fundamentele wet van de natuur is en dat er geen dood bestaat. De krachten des doods gaan in onze dagen rond, maar het is de dood van de vrijheid, van het vrije woord, van de vrijheid van handelen, van de waarheid en de hogere geestelijke waarden. Dit zijn de vitale factoren in het leven van de mensheid; de dood van de stoffelijke vorm is hierbij vergeleken een te verwaarlozen aangelegenheid, en gemakkelijk weer goed te maken door het proces van wedergeboorte en nieuwe gelegenheid.”

Is onze tijd zo heel anders dan de jaren veertig? Het geluid van bomontploffingen, het oorverdovende lawaai van instortend beton en taferelen van wreedheid komen ons verschrikkelijk bekend voor. Veel van wat er toen op het spel stond, moet nu nog een beslissende slag worden toegebracht.

Terwijl we dit beladen en emotionele onderwerp hier vrij uitvoerig hebben behandeld, bieden we in dit nummer ook veel informatie, vreugde en inspiratie. In het bijzonder en gerelateerd aan ‘De Mensenzoon’, geschreven door de Meester van BC, hebben we een link geplaatst naar een video-opname waarin Benjamin Creme zelf dit artikel voorleest, een van zijn ‘favorieten’. BC was altijd diep geraakt door de schoonheid en de reikwijdte van de beschrijving van Maitreya in dit artikel, dat zowel zijn grootsheid als zijn gedeelde menselijkheid met ons tot uitdrukking bracht.

Dit brengen we ook in deze zelfde editie: artikelen over baanbrekende ontdekkingen; we verkennen de ruimte met een filmrecensie over onderzoek naar het ufofenomeen (en trouwens, wat je regering je ook vertelt: de inzittenden van de ufo’s, de Ruimtebroeders, zijn niet vijandig en niet van plan de aarde te veroveren, maar zijn hier om te helpen); we gaan op avontuur en onderzoek in de nog onontgonnen gebieden van het plantenrijk, leren over het werk van natuurgeesten, of deva’s, en lezen met hoop over successen in de zorg voor de planeet. Maar op een andere noot: milieuactivist Bill McKibben heeft ons vriendelijk toestemming gegeven om zijn artikel dat de destructie die door grote oliemaatschappijen wordt veroorzaakt in detail beschrijft, opnieuw te publiceren.

In deze lentetijd van spirituele festivals en geïnspireerde meditatie zal de lezer veel vinden om hart en ziel te verheffen. Om de bezoeker de hoge valleien van de Himalaya binnen te leiden voor het Wesakfeest, en te transporteren naar de uitgestrektheid van de glinsterende lucht boven de Gobiwoestijn waar het Centrum van Shamballa zich bevindt, hebben we beschrijvingen opgenomen van het feest van de Boeddha en de mantrische strofen van de Grote Aanroep.

Het lijdt geen twijfel dat we ons in zeer pijnlijke en moeilijke tijden bevinden. Des te meer reden om moed te putten uit wat we lezen in ‘De Mensenzoon’: “Om de mensen te leren lief te hebben, en opnieuw lief te hebben, is Hij onder ons. Om de broederschap der mensen te grondvesten, wandelt Hij opnieuw over de aarde. Om trouw te blijven aan de Vader en aan de mens, aanvaardt Hij deze last. Om het nieuwe tijdperk in te luiden is Hij teruggekeerd. Om de schatten van het verleden te consolideren, om de wonderen van de toekomst in het leven te roepen, om God en de mens te verheerlijken is Hij van Zijn hoge berg neergedaald.”

Eerlijk gezegd kun je dit stuk waarschijnlijk overslaan. Het is heel goed mogelijk dat ik dit schrijf als een soort therapie voor mezelf. Ik doe erg mijn best om me te concentreren op wat we nog kunnen doen om het ergste af te wenden, maar af en toe word ik eraan herinnerd waarom we hier zijn, op een planeet die snel oververhit raakt. (En o ja, er is trouwens een nieuwe studie over de ineenstorting van de Atlantische oceaanstromingen waarover ik vorige week sprak, en die heeft de toonaangevende expert op dit gebied ertoe gebracht te voorspellen dat er nu een kans van vijftig procent is dat ze deze eeuw zullen instorten). Toen ik in de jaren tachtig begon te schrijven over de klimaatcrisis, was ik in de twintig en begreep ik niet helemaal dat er op deze planeet krachten konden bestaan die zo doordrenkt waren van hebzucht en macht dat ze de aarde en haar bewoners zouden opofferen voor haar eigen beperkte belangen. Maar die is er, en het is Big Oil.

Naarmate de tijd verstreek, werd hun kwaadaardige aard steeds duidelijker. In de jaren negentig werd duidelijk dat ze verzet organiseerden tegen acties voor klimaatmaatregelen — de CEO van Exxon hield vol dat de planeet juist aan het afkoelen was. Direct na de verkiezingen van 2000 hielden de topmannen van de oliemaatschappijen geheime bijeenkomsten met de nieuwe vicepresident Dick Cheney en kort daarna kwam George W. Bush terug op zijn belofte om kooldioxide als vervuilende stof aan te merken. En Big Oil mobiliseerde zich om de voorstellen voor emissiehandel aan het einde van dat decennium te torpederen en de klimaatonderhandelingen in Kopenhagen te laten mislukken. Wat we toen niet wisten, was hoe verachtelijk al dit hebzuchtige gekonkel werkelijk was: pas in 2015 bewezen verslaggevers die in archieven waren gedoken en klokkenluiders hadden geïnterviewd dat de Exxons van deze wereld al in de jaren 80 alles wisten wat er te weten viel over klimaatverandering en er simpelweg voor hadden gekozen erover te liegen. Het spookt continu door mijn hoofd hoe anders onze planeet eruit zou zien als ze het gewoon vanaf het begin hadden toegegeven en het probleem hadden aangepakt.

Ik denk hierover na omdat er deze week een paar nieuwe ontwikkelingen zijn geweest die ons eraan herinneren hoe diep dit kwaad geworteld is.

De eerste is natuurlijk het simpele feit dat ze op werkelijk ongelooflijke wijze profiteren van de oorlog tegen Iran die wordt gevoerd door president Trump, de man die ze met zoveel moeite aan de macht hebben geholpen. Of zoals Damian Carrington op 15 april meldde:

Ze hebben niets nieuws gedaan, noch harder gewerkt, om die extra 30 miljoen dollar per uur te verdienen, die rechtstreeks uit onze zakken komt — ze leunden gewoon achterover en keken toe hoe hun zorgvuldig uitgekozen president een meisjesschool opblies. Dit is de exacte definitie van een meevaller, en ik ben blij dat ten minste een paar mensen — onder wie de briljante Canadese analist Seth Klein — dat aan de kaak stellen:

Als je je afvraagt wat de oliemaatschappijen vinden dat we zouden moeten doen in plaats van hen te belasten, is hier een Chevron-topman genaamd Andy Walz:

Waarop men alleen maar ja kan zeggen. En ook: “Loop naar de maan”.

De tweede aanwijzing voor het bedrog van de grote oliemaatschappijen komt uit een werkelijk opmerkelijk artikel van Jodi Kantor en Adam Liptak in de New York Times. Zij zijn verslaggevers bij het Hooggerechtshof (geen gemakkelijke taak, aangezien die instelling in geheimzinnigheid is gehuld) en zij gingen op zoek naar hoe het hof van opperrechter Roberts openbare debatten over cruciale kwesties systematisch heeft vervangen door een “schaduwagenda”, waarbij belangrijke zaken ter plekke kunnen worden beslist, zonder dat er uitspraken worden gepubliceerd. Ze voeren de ontwikkeling terug tot februari 2016, toen het hof,

De twee verslaggevers hebben de interne memo’s in handen gekregen van de vijf dagen dat de rechters aan deze gedenkwaardige en ongekende stap werkten, en ze onthulden dat de rechters gedreven waren door een voorzichtige aanbestedingsprocedure van de oliemaatschappijen.

In voorgaande eeuwen zou het hof maanden hebben besteed aan het afwegen van de argumenten, maar in dit geval eiste Roberts dat ze onmiddellijk zouden handelen.

Zijn aanval kwam voor de andere rechters als een verrassing — Ruth Bader Ginsburg was bijvoorbeeld in Italië voor een lezing “aangekondigd als een gesprek met de beruchte RBG”. In de memo’s die ze uitwisselden, stelden ze de snelheid en de onorthodoxe procedure ter discussie, maar geen van hen lijkt de vraag te hebben gesteld of bijvoorbeeld de opwarming van de aarde een “onomkeerbare herschikking” van de planeet vormt, net zomin als wat er met de arme oliemaatschappijen zou kunnen gebeuren. (David Sirota voegt enkele nuttige details toe over de beslissende stem van Anthony Kennedy, tevens de auteur van Citizens United (Burgers verenigd)). Het was geen verassing dat Roberts juist deze zaak koos — hij was het perfecte product van de rechtse herschikking van de rechterlijke macht, een herschikking die bovenal werd gefinancierd door de gebroeders Koch, die op hun beurt de grootste olie- en gasbaronnen van het land waren. Maar de schade die is aangericht door zijn slaafse instemming met de grote oliemaatschappijen heeft meer dan alleen de atmosfeer geschaad. Zoals Kantor en Liptak melden:

En hiermee komt definitief een einde aan het idee dat de federale rechterlijke macht een onpartijdige scheidsrechter is in plaats van een politiek betrokken speler in ons nationale leven. Het is misschien wel het meest cynische wat een voorzitter van het Hooggerechtshof ooit heeft gedaan. En geen enkele democraat zou moeten aarzelen om het Hooggerechtshof te hervormen als ze weer aan de macht komen.

Maar natuurlijk kan de rechterlijke macht alleen zo optreden met de medewerking van het Congres, dat hun benoemingen goedkeurt. En ook het Congres zit verstrikt in dezelfde olieramp die de andere staatsmachten bezoedelt, zoals deze week weer duidelijk werd toen Harriet Hageman, congreslid uit Wyoming, eindelijk een langverwacht wetsvoorstel indiende dat de industrie immuniteit zou verlenen tegen rechtszaken over de schade veroorzaakt door klimaatverandering. Dit volgt op een reeks soortgelijke staatswetten die de afgelopen maanden zijn aangenomen, en die, zoals uit een baanbrekend onderzoek van Pro Publica blijkt, zijn bedacht door de rechtse juridische activist Leonard Leo (dezelfde man die via de Federalist Society het hof van opperrechter Roberts heeft opgebouwd), met behulp van miljarden aan donaties van een conservatieve zakenman genaamd Barre Seid, die niet alleen de strijd voor meer DDT had gefinancierd, maar ook het Heartland Institute (de meest bizarre van de klimaat ontkennende denktanks, vooral bekend om een reeks billboards waarop werd beweerd dat klimaatwetenschappers te vergelijken waren met Charles Manson).

Hoe nuttig die staatswetten ook zijn, de heilige graal voor de olie-industrie zou een immuniteitsregeling zijn, die in feite alle “klimaatschadewetten” die de afgelopen jaren door staten als New York en Vermont zijn aangenomen, effectief zou uithollen, evenals de diverse rechtszaken die momenteel bij de rechtbanken lopen. De olie-industrie begon op deze immuniteit aan te dringen zodra de door hen gekozen president aantrad — hier is een verslag uit de Wall Street Journal van maart 2025 waarin een bijeenkomst in het Witte Huis wordt beschreven waar zij hun standpunt uiteenzetten. Maar op dit moment — nu het er steeds meer naar uitziet dat de Republikeinen na de tussentijdse verkiezingen de controle over het Congres zullen verliezen — zetten ze hun troeven in. En het is eigenlijk een tangbeweging, aangezien het Hooggerechtshof ook op het punt staat een zaak uit Colorado te behandelen die veel van de rechtszaken zou verwerpen.

Dit is wat er op het spel staat: als deze wet wordt aangenomen en van kracht blijft, zal de olie-industrie nooit ter verantwoording worden geroepen voor het feit dat ze willens en wetens het klimaatsysteem van de planeet heeft vernietigd. Net zo belangrijk is dat de wet de enige bron van werkelijke druk zou wegnemen om de olie-industrie te dwingen tot een soort grootschalige overeenkomst om hun activiteiten af te bouwen. Dit is precies het instrument dat de tabaksindustrie uiteindelijk aan de onderhandelingstafel dwong, en de olie-industrie is vastbesloten om weg te komen met hun veel grotere misdaden. (Philip Morris doodde mensen met één roker tegelijk; de rook van Exxon kan een hele planeet vernietigen). Zo verwoordde de voormalige Californische verzekeringscommissaris Davy Jones het onlangs:

We moeten deze aanpak voortzetten: er liggen “Polluter Pays” (de vervuiler betaalt) wetsvoorstellen bij een aantal wetgevende instanties — je kunt hier meedoen met de strijd; er is een krachtig nieuw wetsvoorstel in behandeling bij de wetgevende macht van Hawaï dat verzekeringsmaatschappijen de bevoegdheid zou geven om Big Oil aan te klagen voor schadevergoeding voor de toenemende klimaatgerelateerde claims als gevolg van gebeurtenissen zoals de bosbranden in Lahaina of de enorme overstromingen van de afgelopen maand. Ik ben de gevangenis ingegaan om de boodschap over te brengen, en dat zal ik waarschijnlijk nog wel eens doen.

Maar een van de redenen waarom ik steeds meer tijd besteed aan het stimuleren van de opkomst van alternatieve energie, is dat ik me ten volle bewust ben geworden van de mate van corruptie die de olie-industrie in ons systeem heeft veroorzaakt. Hoewel ik hard zal vechten voor de Democratische meerderheden die de bestaande immuniteitsregelingen wellicht kunnen intrekken, en voor nieuwe wetten om de olie-industrie ter verantwoording te roepen, ben ik er niet zeker van of we die strijd op tijd zullen winnen.

De enige wetten die de olie-industrie niet met geld kan kopen, zijn de wetten van de fysica en de wet van de markt, die stelt dat uiteindelijk een goedkoper en beter product de overhand moet krijgen. Het is duidelijk dat ze er alles aan doen om die laatste wet te omzeilen, terwijl ze tegelijkertijd liegen over de eerste — maar in dit geval zou hun hebzucht hen wel eens een zware nederlaag kunnen bezorgen. Het is inmiddels voor bijna iedereen duidelijk dat Trumps maniakale aanval op Iran de overgang naar alternatieve energie, voornamelijk wind en zon, versnelt. (Er zijn talloze voorbeelden: bijvoorbeeld Raphael Rashid die spreekt over de revolutie op het gebied van hernieuwbare energie die plotseling in Zuid-Korea aan de gang is; en Tim McDonnell met een mooi verslag van hoe China zich in een gunstige positie bevindt nu kopers uit landen als Egypte massaal afkomen op het aanbod van schone energie. Decennialang was het laatste antwoord van de grote oliemaatschappijen in elk debat: ‘Nou, je kunt niet zonder ons als je warme douches en koud bier wilt.’ Maar nu kunnen we dat wel.

Ik werk aan zonne-energie omdat dit de schade van klimaatverandering helpt beperken, en omdat het potentieel bevrijdend werkt: het geeft lokale gemeenschappen meer zeggenschap in plaats van grote multinationals. Maar er zijn dagen dat ik aan zonne-energie werk, simpelweg omdat het de scherpste stok is waarmee ik Exxon, Chevron en de rest kan porren — bedrijven die ik verafschuw. Bedrijven die ik, als ik eerlijk ben, haat, hoewel ik mijn best doe om ze niet te haten. Het zijn de vampiers van onze wereld, die het leven zuigen uit de aarde waarop we het geluk hadden geboren te worden. En we weten allemaal wat zonlicht met vampiers doet.

Bron: Substack (Gereproduceerd met toestemming van Bill McKibben)

In zijn eerste boek, De Wederverschijning van de Christus en de Meesters van Wijsheid schreef Benjamin Creme over het Wesakfeest: “…ik kan je vertellen wat er gebeurd op het Wesakfeest. Alle leden van de Hiërarchie komen in deze vallei bijeen – zowel fysiek als buiten het fysieke lichaam. De Christus en de Hoofden van de twee andere grote Afdelingen — de Afdeling van de Manu en de afdeling van de Heer van Beschaving — deze drie Grote Heren staan in driehoeksformatie voor een enorme platte rots waarop een grote kristallen schaal staat die is gevuld met zuiver water.

Wanneer de maan boven de horizon uitkomt, tijdens de volle maan in Stier, komt de Boeddha. Gautama Boeddha komt vanuit Shamballa en zweeft boven de steen, boven de kristallen schaal en brengt de energie die de Shamballa-kracht wordt genoemd — de grote Eerste Straal van Wil of Macht — over op de Christus. Hij zal deze tot het jaar 2000 elk jaar in een steeds grotere sterkte op de Christus overbrengen. De Christus stuurt de energie door de drie Heren (Hijzelf, de Manu en de Heer van Beschaving) en deze wordt door de Hiërarchie in bewaring gehouden en geleidelijk aan de wereld vrijgegeven tot de volle maan in Weegschaal, waarna zij wordt teruggetrokken tot het volgende Wesak. Dit wordt bijgewoond door de plaatselijke inwoners, de Tibetanen en de pelgrims uit noordelijk India, die zich aan één kant van de vallei verzamelen terwijl deze grote ceremonie plaatsvindt. Dan wordt het water in de kristallen schaal, dat is gezegend door de Aanwezigheid van de Boeddha, verdeeld onder alle aanwezigen. Het is een esoterische gebeurtenis van zeer grote betekenis.” (Share International juni 2017)

Het volle-maanfeest van Wesak vindt plaats in mei. Wat gebeurt er dan precies?
Het Wesakfeest (uitgesproken als Wes-sak) heeft plaats (op etherisch niveau) in een vallei in de Himalaya, en het is een zeer bijzondere gebeurtenis. Er is een grote steen in die vallei waarop een grote kristallen, met water gevulde schaal wordt geplaatst. De leden, van alle rangen, van de Geestelijke Hiërarchie — de drie Grote Heren, chohans, Meesters en ingewijden — verrichten ingewikkelde patronen van rituele bewegingen. Wanneer de maan boven de horizon rijst, komt de Boeddha van Shamballa (het etherisch centrum in de Gobiwoestijn), buigt zich over de kristallen schaal en elektriseert het water. De Boeddha geeft de energie van de Shamball-akracht vrij aan de drie Grote Heren — de Christus, de Manoe en de Mahachohan. Dit is de krachtige eerste-straals energie, de energie van Wil en Doel. Deze circuleert tussen de drie Grote Heren, die haar opslaan en gedurende de rest van het jaar geleidelijk vrijgeven aan de wereld. Dit is het moment waarop de Boeddha zo dicht bij de wereld van alledag komt als voor hem mogelijk is. Hij is zeer nauw betrokken bij de komst van Maitreya. Hij en Maitreya zijn broeders en zijn vanaf het begin der tijden voorbereid op hun missies in de wereld. (Share International juni 1990)

Wat gebeurt er tijdens het Feest van de Christus in Tweeling?
De volle maan in Tweeling is het Feest van de Christus. Dit is een feest waarmee de toenadering van de mensheid tot God wordt gevierd. In de Nieuwe Wereldreligie zal er tijdens elke volle maan, vooral tijdens de drie grote Geestelijke Feesten in april, mei en juni — Ram, Stier en Tweeling — een grote vereende toenadering tot de Godheid plaatsvinden. Deze feesten zullen gelijktijdig over de hele wereld worden gevierd. (Share International 17 mei 1977)

Het Feest in juni, in Tweelingen, zal bovenal het feest van de mensheid zijn. Het wordt momenteel het Christusfeest genoemd, omdat dit het Feest is van de Christus als de Oudste in een grote familie van broeders; niet alleen de Christus van de Hiërarchie, maar de Christus als de Vertegenwoordiger van de mensheid. Het zal bovenal het Feest van Goede Wil zijn; de gezamenlijke Wil-ten-Goede van de mensheid, die wij uitdrukken als Goede Wil. (Benjamin Creme, De Wederverschijning van de Christus en de Meesters van Wijsheid)

Dit [het Christusfeest] zal het feest zijn van de menselijke geest — die naar God streeft, in overeenstemming met de Wil van God. Het zal een dag zijn waarop de spirituele en goddelijke aard van de mensheid wordt erkend. Op dit Feest heeft de Christus tweeduizend jaar lang de mensheid vertegenwoordigd en heeft hij voor de Hiërarchie en in het zicht van Shamballa gestaan als de God-Mens, de leider van Zijn volk en “de Oudste in een grote familie van broeders”. (Romeinen VIII:29) … Elk jaar rond deze tijd heeft hij de laatste leerrede van de Boeddha gehouden, voor de verzamelde Hiërarchie. Dit zal daarom een feest zijn van diepe aanroeping en oproep, van een fundamenteel streven naar broederschap, naar menselijke en spirituele eenheid, en het zal de invloed vertegenwoordigen die het werk van de Boeddha en van de Christus in het menselijk bewustzijn heeft.” (De Tibetaanse Meester Djwhal Khul in De Wederkomst van de Christus, Alice Bailey)

Het is de bedoeling … dat de drie Grote Feesten — het Paasfeest, het Wesakfeest een maand later en het Christusfeest weer een maand later — overal ter wereld gevierd zullen worden, evenals de negen grote, maar minder belangrijke, feesten rond de andere negen volle manen van het jaar. De drie grote feesten zullen centraal staan in de Nieuwe Wereldreligie en elk van deze feesten vormt een grote toenadering tot de Godheid — de aanroeping van het Goddelijk Licht, de Goddelijke Liefde en de Goddelijke Wil, die vervolgens op aarde verankerd en door de mens gebruikt kunnen worden. (Benjamin Creme, De wederverschijning van de Christus en de Meesters van Wijsheid)

Waarin verschillen de 24-uurs transmissies van de gewone, regelmatige transmissies? 2) Is het niet beter om je echt goed te concentreren gedurende bijvoorbeeld drie, vijf of 10 uur met 10 of 20 personen, dan 24 uur met zo nu en dan maar drie personen?
Ze zijn veel langer! Ook vinden ze minder vaak plaats: slechts drie keer per jaar tijdens de drie grote voorjaarsfeesten van Pasen, Wesak en van de mensheid. 2) Het antwoord hierop is in principe ja. De drie, “Geestelijke feesten”, voorjaarsfeesten vormen echter een unieke gelegenheid voor groepen over de hele wereld om samen een krachtig ritme tot stand te brengen. De Hiërarchie kan gedurende de 24 uren alle actieve groepen met elkaar verbinden tot een wereldwijd netwerk van licht, dat zij voortdurend creëert en versterkt. Er speelt ook een sterke psychologische factor mee, namelijk de extra stimulans tot aspiratie en dienstbaarheid, die door het vieren van deze feesten worden bevorderd. (Benjamin Creme, Maitreya’s Missie, dl.III)

De Grote Aanroep, die voor het eerst door de Christus werd gebruikt in juni 1945, werd door Hem aan de mensheid vrijgegeven om ons in staat te stellen zelf de energieën aan te roepen die onze wereld zullen veranderen en die de terugkeer van de Christus en de Hiërarchie mogelijk maken. Dit is niet de vorm waarin hij door de Christus wordt gebruikt. Hij gebruikt een oude formule, van zeven mystieke zinnen, in een oude priesterlijke taal. Deze is (door de Hiërarchie) vertaald in termen die wij kunnen gebruiken en begrijpen, is tegenwoordig in vele talen vertaald en wordt over de hele wereld gebruikt.

Hij kan nog krachtiger gemaakt worden. Gebruikt in driehoeksformatie wordt hij heel krachtig. Als u hem op deze manier wilt gebruiken, spreekt u met twee vrienden af om de Aanroep dagelijks, hardop, te zeggen. U hoeft daarvoor niet in dezelfde plaats of hetzelfde land te zijn of hem op hetzelfde moment van de dag op te zeggen. Ieder zegt hem op wanneer hem of haar dat uitkomt. Door zich mentaal in verbinding te stellen met de twee anderen visualiseert u een driehoek van wit licht die boven de hoofden van de drie deelnemers cirkelt, en zie die verbonden met een netwerk van zulke driehoeken dat de hele wereld omspant.

Vanuit het punt van Licht in het Denken van God
strome licht in het denken van de mensen.
Dat Licht op Aarde nederdale.

Vanuit het punt van Liefde in het Hart van God
strome liefde in de harten van de mensen.
Moge Christus tot de Aarde wederkeren.

Vanuit het centrum waar de Wil van God gekend wordt
Richte doel de kleine wil der mensen —
het doel dat de Meesters kennen en dienen.

Vanuit het centrum dat wij mensheid noemen
verwezenlijke zich het Plan van Liefde en Licht
en moge het de deur verzegelen waarachter het kwaad verblijft.

Laat Licht en Liefde en Macht het Plan op Aarde herstellen.

V. Moet de tekst van de Grote Aanroep niet worden veranderd, nu de
Christus in de wereld is?
A. Nee. Ik ken enkele groepen die de regel “En moge Christus tot de Aarde wederkeren” hebben veranderd in “En Christus is tot de aarde wedergekeerd” of iets dergelijks. Die verandering is verkeerd en niet van de Hiërarchie afkomstig. “En moge Christus tot de Aarde wederkeren” slaat niet alleen op Maitreya, de Christus, maar ook op de Hiërarchie, waarvan Hij het hoofd is. Deze zin moet gehandhaafd blijven zoals hij is gegeven, om de groep van Meesters (in totaal zo’n 40) aan te roepen, die in de loop van de komende 20 jaar in de wereld van alledag zullen terugkeren.

Diverse groepen storen zich al jarenlang aan de regel “En moge het de deur verzegelen waar het kwaad verblijft” en hebben deze gewijzigd. Ook dat is verkeerd. De bewoordingen van deze Aanroep zijn door de Hiërarchie heel zorgvuldig uitgewerkt in een vorm die voor ons bruikbaar en begrijpelijk is, afgeleid van de uiterst occulte
mantra die door Maitreya wordt gebruikt.

Sommige mensen en groepen beweren dat ze een nieuwe vorm van de Grote Aanroep ‘ontvangen’ hebben, naar hun zeggen van de Hiërarchie. Ik geloof dat dit louter het resultaat is van begoocheling. Naarmate de mensheid beter toegerust wordt voor ontvangst en gebruik, zullen er te zijner tijd nieuwe, meer esoterische vormen van
deze Aanroep worden vrijgegeven. Maar tot dusver zijn deze nieuwe vormen nog niet eens door de Meesters geformuleerd. Ze moeten afgestemd zijn op de staat van bewustzijn die de mensheid dan heeft en die is nu nog onbekend. (Share International september 1985)

Download De Grote Aanroep in pdf-formaat.

Zie ook: Transmissie-meditatie

Wesak, mei 1939 — In deze tijd van crisis, angst en onzekerheid lijkt het me, dat u goed zou doen bepaalde dingen te onthouden en bepaalde dingen te doen.

Het eerste waaraan ik u daarom zou willen herinneren is, dat de Hiërarchie pal staat. Achter alles wat er momenteel gebeurt staat nog steeds dezelfde groep van geestelijke krachten, dezelfde oudere Broeders en Meesters, die er altijd geweest zijn, die de mensheid langs het levenspad leiden en ons veilig en bevredigend tot ons tegenwoordige punt van ontwikkeling brengen. De Boeddha, wiens feest wij vieren en de Christus, die voor ons het symbool is van de onveranderlijke liefde Gods, houden zich steeds met ons bezig en de Hiërarchie staat als een bolwerk van kracht tussen ons en mogelijke rampspoed. Dit centrum van geestelijk leven is “als de schaduw van een grote rots in een bar land”.

Het tweede, waarvoor ik aandacht vraag is dat de mensheid gestadig vooruitgegaan is, van een toestand van blinde onwetendheid en onbewustheid tot een intelligente levensbeschouwing en een groeiend besef van verantwoordelijkheid. Dit gevoel van verantwoordelijkheid, dat in u allen aan het ontwaken is — in deze tijd op grote schaal — is betrekkelijk nieuw en is een van de factoren, welke de zorg en pijn, die u allen voelt, doet toenemen. U vraagt zich af, waarin wij als ras gefaald hebben en wat wij kunnen doen om onze fouten te herstellen. Ondanks dit alles is de mens echter van het ene stadium van intelligente en geestelijke ontwikkeling naar het volgende overgegaan en ongeacht de uiterlijke gebeurtenissen die plaats gehad hebben of nog komen moeten, heeft het ras werkelijk vooruitgang geboekt. Er is van terugvallen geen sprake geweest en dat zal er ook niet zijn. De mensheid heeft vele stormen doorstaan en vele moeilijkheden overleefd. De mensen zijn beter en sterker uit crises tevoorschijn gekomen; ze zijn “als door vuur” gelouterd en beslist dichter bij het einddoel.

Ik zou u er ook graag aan herinneren, dat de menselijke familie rechtschapen is en solidair. Wij zijn één mensheid — één door verwantschap, capaciteit, verlangens, oorsprong en doel. Deze wezenlijke en herkenbare integriteit komt thans krachtig in het menselijk bewustzijn naar voren. U denkt wellicht dat dit niet zo is, dat u in het geloven hiervan een unicum bent en dus enigszins alleen staat. Maar hierin vergist u zich en het wordt niet door feiten geboekstaafd. In ieder land en onder zeer uiteenlopende volkeren bestaat hetzelfde verlangen naar begrijpen, naar het tot stand brengen van juiste vreedzame betrekkingen en naar het uitdrukken van die fundamentele goede wil, welke een van de allerbelangrijkste menselijke karaktereigenschappen en ons goddelijke erfdeel is.

Dit zijn de dingen die, naar het mij toeschijnt, op het moment van belang zijn en welke wij allen goed in gedachten moeten houden. Wilt u proberen dit te doen? Het doet er niet toe, wat er in de wereld ook moge plaatsgrijpen — of dit oorlog of vrede, strijd en agressie of een verzoenende houding en overleg is — we gaan een moeilijke periode van aanpassing tegemoet en daar hebben we ons op voor te bereiden. De komende drie jaar zijn zeer kritiek en dit is ons al vaak verteld.

Er zal veel afhangen van wat u en alle mensen van goede wil en discipelen denken en doen. Ik zou u nog aan iets bemoedigends willen herinneren en dat is dat de macht die uitgeoefend wordt door diegenen, die als ziel trachten te leven en die in verbinding staan met de zielen de wereld der geestelijke werkelijkheid, buiten alle verhouding is tot hun ondervonden gevoel van macht en nut. Wanneer u poogt geestelijke kracht op constructieve en onzelfzuchtige wijze aan te wenden, bent u veel machtiger dan u zelf beseft. Als u zich daarbij nog realiseert, dat u niet alleen staat, maar dat mensen van gelijke visie en met dezelfde idealen en geestelijke aspiraties in elk land te vinden zijn, zonder enige uitzondering, evenals in elke groep, godsdienst en organisatie, dan kunt u moedig voorwaarts gaan en hoopvol vertrouwen koesteren. Als dit het constateren van een feit is (en ik geloof dat dit zo is) laten we dan gezamenlijk met onze broeders waar ook ter wereld, voorwaarts gaan en ons bewust zijn van gelegenheden, onze kracht, onze verantwoordelijkheid en de vreugde van het dienen.

Ik zou u het volgende willen voorstellen wat de dingen betreft, die u zou kunnen doen. Weiger u door een angstpsychose te laten meeslepen of door paniek in een zodanige geesteshouding te laten brengen, dat bezorgdheid, onrust en verdriet in de wereld u kunnen overweldigen. Probeer geestelijk pal te staan. Tracht elke morgen in uw meditatie die houding weer opnieuw met frisse beslistheid aan te nemen en deze te behouden gedurende de uren van dienst, die voor u liggen. Dit zal niet gemakkelijk te volbrengen zijn, maar het is mogelijk, als u elke morgen vijf minuten rustig kunt zijn — innerlijk volmaakt rustig — en als u uw dagen met vitale bezigheden vult en werkelijk dient, en uw gedachten en woorden zorgvuldig bewaakt.

Laat ieder van u tussen nu en het Wesakfeest in 1940 zijn tong leren beheersen, waarnaar u dikwijls gestreefd hebt, maar waartoe u zelden in staat bent geweest en bedenk daar dan bij dat de machtigste factor hierbij een liefdevol hart is. Angstaanjagend onbezonnen spreken, hatelijke roddel, wrede toespelingen, wantrouwen, het toeschrijven van verkeerde en slechte motieven aan personen en volkeren en de uiteenlopende geesteshoudingen, welke diverse naties in de wereld van elkaar gescheiden hebben, vieren tegenwoordig hoogtij en hebben de wereld in haar huidige benarde toestand gebracht. Men komt er zo gemakkelijk toe dezelfde spreek- en denkgewoonten aan te nemen die men om zich heen aantreft en te ontdekken, dat men deelneemt aan haatgedachten en in de aanval zijn. Verzet u met hand en tand hiertegen en zeg niets wat haat en wantrouwen zou doen ontvlammen ten opzichte van enig ras, persoon, groep, leiders van groepen en volkeren. U zult bijzonder op uw hoede moeten zijn, zodat zelfs bij de verdediging van dat, wat u uit persoonlijk of nationaal standpunt goedkeurt, u geen haat gedachten toelaat, wat het breken van de wet van liefde betekent — de enige wet, die de wereld kan redden. Misschien zal de sleutel tot uw succes in deze de stilte van een liefdevol hart blijken te zijn.

U zult ook goed doen de vreugde die kracht met zich brengt aan te kweken. Het is nu niet de tijd om somber, wanhopig en terneergeslagen te zijn. Als u hieraan toegeeft, wordt u negatief en een brandpunt van destructieve kracht in uw omgeving. Indien u werkelijk gelooft dat het spiritueel leven het fundament van de hedendaagse wereld is, als u gelooft dat goddelijkheid de wereld leidt, indien u het feit beseft, dat alle mensen broeders zijn en wij allen kinderen van één Vader zijn, en als u bovendien overtuigd is, dat het hart van de mensheid gezond is, zijn dit dan geen afdoende machtige denkbeelden om ons vreugdevol standvastig in een veranderende wereld te doen staan?

Wilt u derhalve de volgende ideeën ter harte nemen?

Ten eerste, dat de Hiërarchie van geestelijke krachten in het geestelijk Wezen standhoudt.

Ten tweede, dat ook wij in het geestelijk Wezen stand kunnen houden.

Ten derde, dat de stilte van een liefdevol hart onze leidraad voor het komende jaar dient te zijn.

Ten vierde, dat de kracht om stand te houden het gevolg van een vreugdevolle houding is en een waarachtig gericht zijn op de ziel.

In mei 1989 werd Bob Lazar geïnterviewd op het Las Vegas-televisiestation KLAS-TV door onderzoeksjournalist George Knapp, zij het incognito en onder de valse naam: ‘Dennis’. In het gesprek vertelde Lazar over zijn baan als natuurkundige bij de geheime militaire faciliteit S4, onderdeel van het beruchte Area 51 dat zich bevindt nabij de Luchtmachtbasis Nellis in de Mojavewoestijn in het zuiden van Nevada.

Tot verbazing van het kijkerspubliek beweerde hij deel uit te maken van een niet-erkend programma van de Amerikaanse regering dat op dat moment negen ufo’s van buitenaardse oorsprong onderzocht. Zijn taak was om te helpen bij de reverse-engineering (van eindproduct terugredeneren naar het ontwerp) van een van deze ruimtevaartuigen — met name het voortstuwingssysteem — dat Lazar het ‘Sport Model’ noemde en dat een diameter had van 16,1 meter en 4,9 meter hoog was. Het bleek vervaardigd uit een soort metaalachtige substantie die leek op vloeibaar titanium. Een zeer ongebruikelijk voertuig inderdaad, dat hem ervan overtuigde dat het, net als de andere luchtvaartuigen, geen product van menselijke techniek was. De taak voor het team van wetenschappers bij S4 was om uit te zoeken of het voortstuwingssysteem kon worden nagebouwd met behulp van aardse materialen.

In november 1989 verscheen Lazar opnieuw in “KLAS-TV met George Knapp”, ditmaal als zichzelf en onder zijn eigen naam, waarmee hij zijn rol als klokkenluider erkende. Hij vertelde dat hij geschokt was toen hij de andere ‘vliegende schotels’ zag die in diverse hangars waren opgeslagen — het onofficiële eigendom van de Amerikaanse regering. Hij herinnerde zich ook de eerste keer dat hij documenten tegenkwam die wezen op een geheim onderzoeksprogramma, gericht op de ontwikkeling van een antizwaartekrachtreactor voor gebruik in voortstuwingssystemen. Als onderdeel van dat voortstuwingssysteem werd een element, bekend als 115, gebruikt om antizwaartekracht te benutten, waardoor deze ruimtevaartuigen op hun specifieke manier konden vliegen. Zoals hij destijds zei: “Het is onmogelijk om hier op de aarde…. De stof moet afkomstig zijn van een plek waar superzware elementen op natuurlijke wijze geproduceerd zouden kunnen zijn.” Het was algemeen bekend onder wetenschappers die aan het S4-programma werkten, dat de Amerikaanse regering al 500 pond van element 115 had verzameld uit gevonden buitenaardse ruimtevaartuigen.

Nu, meer dan 35 jaar na deze gebeurtenissen, wordt in een nieuwe documentaire opnieuw ingegaan op de buitengewone onthullingen van Bob Lazar. En toch, zoals de documentaire laat zien, ontkent de Amerikaanse regering actief zelfs het bestaan van de S4-faciliteit, laat staan het werk dat daar werd verricht.

“S4: The Bob Lazar Story” is in wezen een samenwerking tussen filmregisseur Luigi Venditelli en Lazar, die meer dan drie jaar nauw hebben samengewerkt om deze film zo gedetailleerd en nauwkeurig mogelijk te maken. De film combineert verdere getuigenissen van de natuurkundige, visuele reconstructies met behulp van 3D-computergegenereerde beelden (CGI) van het oorspronkelijke ruimtevaartuig (het Sport Model) en de binnenruimtes van de militaire faciliteit, met name de “grote hangar” waarin het stond, en nieuw bewijs dat wijst op het bestaan van uiterst geheime operaties met reverse-engineered voertuigen in Area 51 in Nevada.

In de promotie voor de documentaire, die begin april uitkomt, staat: ”Nu er wereldwijd hernieuwde belangstelling is voor UAP’s, klokkenluiders en overheidsgeheimen, helpt “S4: The Bob Lazar Story” de oorsprong van de huidige beweging in kaart te brengen. Veel van wat er nu [over dit onderwerp] wordt gezegd, is rechtstreeks terug te voeren op de oorspronkelijke onthullingen van Lazar uit 1989, waardoor dit verhaal nu relevanter is dan ooit tevoren. Het doel van Project Gravitaur [de productiemaatschappij van de documentaire] is om een einde te maken aan de decennia van verwarring, spot en verdraaiing die Lazars getuigenis hebben omgeven.”

Toen Lazar in een recent interview met het tijdschrift Forbes werd gevraagd hoe hij deze nieuwste documentaire beoordeelde in vergelijking met eerdere films die over zijn verhaal zijn gemaakt, antwoordde hij: “Er is geen vergelijking mogelijk. Luigi [Venditelli] heeft meer dan drie jaar met mij overlegd om de details correct te krijgen. Tijdens het maken liet hij me echt niets zien. Het is een 9,8 op 10 voor nauwkeurigheid”.

Er werd hem ook, meer specifiek, gevraagd hoe hij zijn werk bij S4 ervoer: „Wanneer realiseerde je je voor het eerst echt waar je mee te maken had?” Hij antwoordde: “We hebben geen machine die zwaartekracht produceert, dat is een eigenschap van materie. En we hebben ook niets dat antizwaartekracht produceert, iets dat terugduwt. Maar dit apparaat doet dat wel. Toen mijn labpartner het eenmaal had aangezet, probeerde ik het aan te raken. Op het moment dat mijn hand er dichtbij kwam, besefte ik dat dit niet door iemand op aarde was gebouwd… Ik was niet zozeer geïntrigeerd als wel bang. Ik weet niet of het alleen maar in mijn achterhoofd speelde dat ik me realiseerde dat een andere beschaving het had gebouwd, maar ook de enorme kracht die het ding opleverde en dat we niet wisten wat we ermee aan moesten. Kun je je voorstellen dat je een kleine werkende kernreactor in het Victoriaanse tijdperk zou neerzetten? Wij bevinden ons in dezelfde positie.”

Zoals de documentaire laat zien, zijn er in de vele jaren sinds het oorspronkelijke interview met Lazar talloze voorbeelden geweest waarbij de autoriteiten zijn verslag van zijn ervaringen in diskrediet hebben gebracht. Volgens Lazar zijn al zijn arbeids- en opleidingsgegevens verwijderd of gemanipuleerd, met name die welke betrekking hebben op de tijd die hij doorbracht op de militaire basis S4 en, daarvoor, bij de Los Alamos Laboratories. Aannemer EG&G en de Amerikaanse marine, voor wie hij op S4 werkte, hebben beiden ontkend ooit gegevens te hebben gehad over zijn dienstverband als natuurkundige. In de film van George Knapp wordt aangetoond dat dit onjuist is; hij levert gedocumenteerd bewijs dat een zekere Robert Lazar in de betreffende periode voor de Los Alamos Laboratories heeft gewerkt en vervolgens op S4. Hij kreeg ook een bevestiging van de Luchtmachtbasis Nellis dat S4 daadwerkelijk bestaat, ondanks de officiële ontkenningen. George Knapp heeft dit onderzoek blijkbaar uitgevoerd om de authenticiteit van wat Lazar zei te bewijzen, voordat hij ermee instemde hem te interviewen.

S4: The Bob Lazar Story is een fascinerende, visueel indrukwekkende reconstructie van de oorspronkelijke informatie die in 1989 werd gepresenteerd door deze moedige, maar alom in diskrediet gebrachte natuurkundige, die eenvoudigweg niet kon zwijgen over het geheime overheidsprogramma waaraan hij deelnam en dat sindsdien door diezelfde overheid voor het publiek verborgen is gehouden. De bijna 2 uur durende film is momenteel beschikbaar op Amazon Prime Video.

In deel één en twee werd aangetoond dat deva’s en natuurgeesten samenwerken met mensen in Findhorn, in Schotland, en in Perelandra (Blue Ridge Mountains, Virginia, VS). Deel drie begint met aanvullende ervaringen van mensen in Australië en Nieuw-Zeeland, en sluit af met een metafysisch perspectief en een beschrijving van hoe deze natuurwezens onze weerpatronen beïnvloeden.

De Australiër Michael Roads ontdekte in de jaren tachtig dat hij zijn bewustzijn kon laten versmelten met verschillende onderdelen van de natuur: rivieren, bomen, planten en het dierenrijk. Je zou kunnen zeggen dat hij leerde de natuur rechtstreeks te ervaren, en hij legde in de jaren tachtig en negentig zijn ervaringen vast in een aantal boeken. Ook voor hem was de onderlinge verbondenheid van alles een openbaring, zoals beschreven in zijn boek Journey into Oneness (Reis naar Eenheid).

Nog eerder, in zijn boek The Kingdom of the Gods (Het Koninkrijk van de Goden) geeft de theosoof Geoffrey Hodson uit Nieuw-Zeeland een diepgaande uitleg van alle rijken van de natuur — die allemaal voortkomen uit de “Absolute, Onkenbare, Oneindige en Onveranderlijke Bron en Grondslag” van alles. Hij beschrijft in detail zijn persoonlijke waarnemingen tussen 1921 en 1929 van wat hij ‘de mindere goden’ noemt, bestaande uit vele verschillende soorten natuurgeesten die op verschillende evolutieniveaus bestaan — allemaal met verschillende kenmerken en functies. Illustraties gebaseerd op zijn beschrijvingen, zoals die hieronder van een boomgeest, werden door Ethelwynne Quail voor zijn boek getekend.

Genezing, het weer en deva’s
Esoterisch gezien was de informatie van Benjamin Creme (1922-2016) geworteld in de traditie van de Tijdloze Wijsheid. Gedurende veertig jaar, tot 2016, was hij de belangrijkste woordvoerder van de naar buiten tredende Wereldleraar voor dit tijdperk, Maitreya. Maitreya is het hoofd van zijn groep, de Meesters van Wijsheid, die de behoeders zijn van het goddelijke Plan voor de evolutie van deze planeet.

Creme legt uit dat deva’s een afzonderlijke maar parallelle evolutie vormen naast die van de mens — deva’s komen voort uit een ‘gevoelslijn’ en mensen uit een ‘denklijn’. Dat wil zeggen dat deva’s, die over een uiterst gevoelig zintuiglijk apparaat beschikken, evolueren door hun vermogen om te voelen te perfectioneren. Het pad voor de mensheid daarentegen bestaat uit het ontwikkelen van het denkvermogen. Dit vereist een bewuste inspanning om de wil in te zetten, en is volgens Creme de moeilijkere van de twee paden.

Wat betreft het samenwerken met de natuur voor genezingsdoeleinden, legt hij uit: “…De nieuwe psychologie, de toekomstige wetenschap van de ziel, zal veel licht werpen op aard en oorzaak van ziekten en aangeven hoe zij kunnen worden voorkomen. Op den duur zal de mens leren de deva- (of engelen-) evolutie te benaderen en ermee samen te werken, want vele aspecten daarvan zijn nauw betrokken bij het genezingsproces.” Misschien vormt het werk op Perelandra — in het bijzonder het Medical Assistance Program (MAP) (Medisch hulpprogramma) dat in Deel Twee wordt beschreven — het begin van die samenwerking.

De moderne wetenschap leert ons dat weersverschijnselen zoals de opwarming van de aarde grotendeels een kwestie van natuurkunde zijn. Er is echter nog een andere dimensie aan het weer die we op eigen risico negeren, en dat is de realiteit van deva’s en natuurgeesten die de elementen van de natuur beheersen. Creme zegt dat er veel verschillende soorten en categorieën zijn (waaronder elfen, feeën en nimfen) — van de sub-menselijke elementalen op de involutieboog tot grote wezens — Aartsengelen — die veel hoger op de evolutieboog staan dan mensen.

Vanuit het perspectief van de mensheid is het van wezenlijk belang dat deva’s en natuurgeesten op menselijke gedachten reageren:
“… De destructieve gedachtevormen van de mensheid scheppen onevenwichtigheid en spanning in de wereld. De wanverhouding tussen de ontwikkelde en de derde wereld — de armoede en het lijden die het gevolg zijn van die wanverhouding — en dus de gedachtevormen van pijn, doodsangst en vernietiging stromen de gedachtengordel van de wereld binnen. Die gedachtevormen beïnvloeden de zogenoemde devische elementalen die tot taak hebben de weerpatronen in de wereld te beheersen.” (Benjamin Creme, Maitreya’s Missie, dl.III)

Creme stelt dat naast de elementalen van de aarde ook andere factoren van invloed zijn op de weersomstandigheden. Hiertoe behoren onder meer de ontbossing van grote gebieden, die vaak tot overstromingen leidt, en de opwarming die wordt veroorzaakt doordat de draaiing van de aarde vertraagt (zoals vermeld in het tijdschrift Share International van september 1998) en doordat de aarde iets dichter bij de zon is gekomen. Hij zegt dat deze effecten tijdelijk zijn, maar op dit moment onvermijdelijk.

Om een einde te maken aan de klimaatchaos, benadrukt Creme, moeten we onszelf als één zien, begrijpen dat alles met elkaar verbonden is, en ons verbinden met de natuur zoals de ouden dat deden. We moeten oorlog voorgoed uitbannen. We moeten de hulpbronnen van deze planeet, die aan iedereen toebehoren, samen delen. En we moeten leren in harmonie met de planeet zelf te leven om een toekomst van harmonie met elkaar te creëren.

We kunnen wonderbare tuinen aanleggen en onze chaotische weerspatronen temmen door samen te werken met de natuur ten behoeve van iedereen. Maar zullen we dat ook doen? Hoe meer mensen begrijpen dat wij mensen, door wat we denken en doen, letterlijk invloed hebben op alles, hoe groter de kans dat we onze huidige crises oplossen.

De maand maart 2026 was opmerkelijk vanwege het aantal grote en kleine demonstraties en marsen over de hele wereld — in deze tijd allemaal gericht op de alomtegenwoordige aanval op progressieve waarden, zoals gelijke rechten, menselijke waardigheid, inclusiviteit, rechtvaardigheid en vrede.

Bij het doorlezen van enkele van de volgende rapporten, die o.a. door de Zweedse Onderzoeksraad en de Europese Unie zijn gefinancierd, valt wellicht op dat het V-Democracy Report 2026: Unraveling The Democratic Era? (Ontrafeling van het democratisch tijdperk?) ruimschoots rechtvaardigt dat we ons hardnekkig en actief verzetten tegen de systematische uitholling van wat wij als democratie beschouwen.

“Voor de gemiddelde wereldburger is de democratie terug op het niveau van 1978. De verworvenheden van de ‘derde democratiseringsgolf, die in 1974 in Portugal begon, zijn vrijwel tenietgedaan.

“De mate van democratie voor de gemiddelde burger in West-Europa en Noord-Amerika bevindt zich op het laagste niveau in meer dan 50 jaar, voornamelijk als gevolg van de voortdurende autocratische regeerstijl in de VS.

“De VS verliezen hun status als liberale democratie — voor het eerst in meer dan 50 jaar.”

Internationale vrouwendag 2026

Internationale Vrouwendag is niet gewoon een eendaags evenement op 8 maart. Het is ook het moment waarop voor het komende jaar de thema’s bekend worden gemaakt die participatie moeten helpen inspireren. Wereldwijde evenementen op deze dag vieren de sociale, economische, culturele en politieke verworvenheden van vrouwen sinds het begin van de twintigste eeuw, maar roepen vooral op tot nog meer vooruitgang. Duizenden mensen over de hele wereld die op deze manier contact zoeken met gemeenschappen, vestigen de aandacht van de media op deze kwesties en hebben ertoe bijgedragen dat ze al meer dan een eeuw op de politieke agenda staan.

Maar dit jaar zijn er twee thema’s met sterk verschillende lading.

De organisatie International Women’s Day promoot activiteiten zoals fondsenwervingsacties ter ondersteuning van groepen die zich inzetten voor gendergelijkheid door bewustwording te creëren en “te herdefiniëren wat mogelijk is”. Het thema voor 2026 is “Give to Gain” (Geef om te winnen). Een zeer positieve, hartverwarmende benadering, die volgens de website de nadruk legt op “de kracht van wederkerigheid en ondersteuning”. Wanneer mensen, organisaties en gemeenschappen gul geven, nemen de kansen en ondersteuning voor vrouwen toe. Geven is niet vermindering, het is bewuste vermenigvuldiging. Wanneer vrouwen floreren, gaan we allemaal vooruit.”

Veel actievoerders vragen zich echter openlijk af of dit allemaal niet gewoon slimme marketing is en misbruik van zaken die als uiterst ernstig moeten worden beschouwd en moet worden aangepakt door middel van zinvolle actie, in overeenstemming met de doelstellingen van de VN om de duurzame ontwikkelingsdoelen voor gendergelijkheid tegen 2030 te verwezenlijken. Een open brief van 900 mensen eist dat de website-eigenaren volledige openheid geven over wie ze zijn, wat ze doen en hoe ze te werk gaan; met name wordt er transparantie gevraagd over de bestemming van de ingezamelde fondsen.

In een artikel in The Guardian van 15 maart 2026 staat dat de VN, die in 1975 Internationale Vrouwendag instelden, afstand hebben genomen van die organisatie. De VN hebben het officiële thema voor dit jaar bekendgemaakt: “Rechten Rechtvaardigheid Actie. Voor ALLE vrouwen en meisjes“, en riep op tot versnelde actie — en niet zonder reden, gezien de toenemende invloed van chauvinisme en regelrecht fascisme, en de ernstige gevolgen van bezuinigingen op ontwikkelingshulp in de afgelopen jaren, die vrouwen en kinderen het hardst treffen.

Zoals de VN stellen: “Vandaag de dag heeft geen enkel land de juridische kloof tussen mannen en vrouwen gedicht. Op dit moment hebben vrouwen wereldwijd slechts 64% van de wettelijke rechten die mannen hebben. Op fundamentele levensgebieden, waaronder werk, geld, veiligheid, gezin, eigendom, mobiliteit, ondernemerschap en pensioen, benadeelt de wetgeving vrouwen stelselmatig.” Erger nog: “54% van de landen heeft geen op toestemming gebaseerde definities van verkrachting; 44% van de landen heeft geen wetten die gelijke beloning voor gelijkwaardig werk garanderen; bijna 3 op de 4 landen staan nog steeds kindhuwelijken toe, waardoor de kindertijd, het onderwijs en de toekomst worden verkort. … In bijna 70% van de onderzochte landen ondervinden vrouwen meer belemmeringen bij de toegang tot justitie dan mannen.”

“Als gerechtigheid faalt”, zegt UN Women (de jongste VN-organisatie), “zijn het de vrouwen die daarvoor de prijs betalen. … Gerechtigheid hoort niet blind. Ze beschermt de macht en blijft uitspraken doen die ten koste gaan van vrouwen en meisjes. … Vrouwenrechten betekenen niets als we ze niet kunnen verdedigen.”

Enkele voorbeelden van Associated Press over de dag zelf laten zien welke zaken vrouwen aan de orde hebben gesteld:

• In Chili hebben tienduizenden vrouwen in Santiago en andere steden gedemonstreerd om vrouwenrechten te eisen.
• In Brazilië waren de demonstraties een oproep tot actie tegen gendergerelateerd geweld; in de grote steden van Spanje gingen tienduizenden vrouwen de straat op om op te roepen tot gelijkheid, een einde aan geweld tegen vrouwen, een einde aan de oorlog in het Midden-Oosten en een einde aan de onderdrukking van vrouwen, bijvoorbeeld in Afghanistan.
• In Puyo, Ecuador, hebben vrouwen uit verschillende inheemse groepen gedemonstreerd om hun stem te laten horen tegen de aantasting van het milieu en de uitbreiding van de olie- en gaswinning. “Vandaag gaat het erom de wereld te informeren over de schending van de rechten die wij inheemse vrouwen moeten doorstaan — met name de rechten op de natuur,” zei Ruth Peñafiel (59), uit de Kichwa-gemeenschap in het noorden van het Amazonegebied. “We willen in een gezonde omgeving en in harmonie met het bos leven, dus vragen we om respect en dat er overheidsbeleid voor de natuur wordt ingevoerd.”
• In New Mexico werd een demonstratie gehouden voor de ranch van financier Jeffrey Epstein, waar hij naar verluidt minderjarige meisjes en vrouwen seksueel zou hebben misbruikt en verhandeld. “Dit weekend komen we in actie omdat dezelfde systemen die machtige misbruikers in eigen land beschermen, ook het geweld in het buitenland in stand houden,” aldus Rachel O’Leary Carmona, uitvoerend directeur van Women’s March, in een verklaring.
• En van War on Want: “We brengen hulde aan de krachtige vrouwenbewegingen die wereldwijd de strijd voor gerechtigheid aanvoeren. Van landarbeidsters tot kledingarbeidsters — overal zetten vrouwen zich in voor een betere, rechtvaardigere wereld.”
• “Vrouwen binnen MONLAR (Beweging voor Land- en Landbouwhervorming), onze partners in Sri Lanka, zetten zich in voor ecologische landbouw en landhervorming om hun bestaansmiddelen en de biodiversiteit te beschermen. In Colombia verzetten vrouwen, gesteund door onze partner CENSAT Agua Viva, zich tegen grootschalige mijnbouw om hun grondgebied, water en bestaansmiddelen te verdedigen.
• “Overal ter wereld komen vrouwen op voor hun rechten — en bedenken ze oplossingen waarbij mensen en de planeet voorrang krijgen boven winst. Deze strijd laat zien dat er een andere toekomst mogelijk is — een toekomst waarin de economische en politieke systemen die ongelijkheid, uitbuiting en klimaatverandering in de hand werken, worden hervormd. Vrouwen lopen daarbij voorop.”

No Kings-protesten

De organisatoren van de No Kings-protesten die op 28 maart plaatsvonden, werden gecoördineerd door Indivisible en 50501. Zij beweren dat 9 miljoen aanhangers bijeenkwamen in meer dan 3.300 steden en dorpen in heel Amerika, waaronder conservatief georiënteerde staten en swing states, en dat zij in veel Europese landen werden vergezeld door expats. Dit was de derde in een reeks van dergelijke protesten sinds de inauguratie van president Trump.

De enorme demonstratie op Times Square in New York City werd bijgewoond door acteur en regisseur Robert de Niro, die tegen de BBC zei dat hij het gevoel had dat hij erbij moest zijn. Over Trump zei hij: „Ik denk dat steeds meer mensen beginnen in te zien dat het met deze man elke dag alleen maar steeds erger wordt. We zitten nu in een oorlog. … Hij is gek. … Zo simpel is het, en we moeten ons tegen hem verzetten, tegen het regime, er met alles tegen vechten. We moeten gewoon vechten, weet je, vreedzaam, maar we moeten ons verzetten. We moeten wel. We hebben geen keuze.”

De protesten waren oorspronkelijk door de organisatoren opgezet om openlijk verzet te bieden tegen het autoritaire optreden en het immigratiebeleid van de regering-Trump, naar aanleiding van de moorden op Renée Good en Alex Pretti in Minneapolis in januari 2026. Nadat de oorlog met Iran in 2026 was uitgebroken, gaven de organisatoren ook aan dat de protesten onder meer gericht waren tegen de “zinloze oorlog”.

People Power United, een burgerorganisatie met leden in alle 50 staten, riep haar naar eigen zeggen meer dan 300.000 aanhangers op om deel te nemen aan de evenementen en verklaarde: “We weten dat ‘vrijheid boven fascisme’ niet zomaar een slogan is. Het is een verantwoordelijkheid die we samen dragen. … Er staat meer op het spel dan ooit. Als we censuur, kiezersonderdrukking, politieke zuiveringen en aanvallen op de mensenrechten normaliseren, geven we de toekomst uit handen aan mensen die democratie zien als een obstakel in plaats van een belofte. De macht van het volk wordt sterker als we samen in het openbaar optreden. De acties van No Kings op 28 maart 2026 zijn een concrete manier om hoop om te zetten in druk. People Power United is opgericht voor momenten als deze, wanneer gewone mensen zichtbaar, mondig en onmogelijk te negeren worden. Onze missie is vrijheid boven fascisme, en die missie vereist moed in het openbaar, niet alleen bezorgdheid achter gesloten deuren.”

Anti-extreemrechts antiracisme protest in Londen

De demonstranten die op 28 maart bij de Together-demonstratie waren, twijfelden er niet aan dat ze daar waren met honderdduizenden anderen met verschillende achtergronden, leeftijden en rassen. De organisatoren, Together Alliance, een coalitie van honderden maatschappelijke organisaties, stelden 500.000 deelnemers, de politie 50.000.

Er was opgeroepen tot het protest als reactie op een bijeenkomst van de extreemrechtse agitator Tommy Robinson in september 2025. In tegenstelling tot die mars, waar de politie werd onderworpen aan “onaanvaardbaar geweld“, was deze mars niet alleen veel groter, maar ook goed gestemd en grotendeels vreedzaam, ondanks de veel kleinere aanwezigheid van tegendemonstranten die met Israëlische vlaggen en de monarchale vlag van Iran van vóór 1979 zwaaiden.

Commentatoren zeiden dat de demonstranten zich verzetten tegen wat zij zien als “de politiek van haat en verdeeldheid” in het Verenigd Koninkrijk.

Een Aljazeera-rapport citeerde een demonstrant, activist en schrijver Hamja Ahsan, die zei dat hij aanwezig was vanwege die extreemrechtse bijeenkomst. “We moeten hun laten zien dat we de meerderheid zijn, … dat op straatniveau, extreemrechts onze straten niet zal overnemen.” Hij zei dat de sfeer op zaterdag vergelijkbaar was met het carnaval van Notting Hill, aangezien de mars mensen van alle achtergronden verenigde, “van gepensioneerden tot kinderen”. Een andere demonstrant, Charlotte Elliston, zei over wat zij als de sluipende opkomst van extreemrechts beschouwt: “Je ziet dat het eng wordt.”

De rechtengroep Amnesty UK prees de “historische demonstratie” en zei dat demonstranten “opriepen tot een andere visie op de samenleving — een visie die waardigheid, mededogen en mensenrechten centraal stelt”.

Greenpeace sluit zich aan bij de wereldwijde Sumud-flotilla naar Gaza

Begin april kondigde Greenpeace aan dat hun schip, de Arctic Sunrise, zich zou aansluiten bij de Global Sumud Flotilla, die op 12 april vanuit Barcelona, Spanje, vertrok. Meer dan zeventig schepen en meer dan duizend deelnemers proberen de voortdurende Israëlische blokkade van hulp aan Gaza aan te vechten. De Arctic Sunrise moet technische en operationele maritieme ondersteuning bieden, zodat de flotilla veilig over de Middellandse Zee kan reizen.

De Sumud Flotilla zeilde voor het laatst in september 2025 met 42 boten en 462 mensen. Israëlische troepen onderschepten illegaal en gingen met geweld aan boord van de flotilla, namen degenen aan boord in hechtenis en vervoerden hen naar Israël.

Ghiwa Nakat, uitvoerend directeur van Greenpeace MENA, zei: “Het Greenpeace-schip sluit zich aan bij deze door het volk geleide missie om veilige, ongehinderde humanitaire toegang tot Gaza te eisen en om de illegale blokkade aan te vechten die het burgerleven blijft verwoesten…. Deze flotilla is een oproep aan regeringen over de hele wereld om hun stilte te beëindigen, humanitaire actie te beschermen en met urgentie en principe te handelen om het internationale recht, de menselijke waardigheid en rechtvaardigheid te handhaven.”

De Spaanse socialistische premier Pedro Sánchez organiseerde half april in Barcelona een top van de Global Progressive Mobilisation (mondiale progressieve beweging), die door 6.000 mensen uit meer dan 40 landen werd bijgewoond. Op de agenda stonden onderwerpen variërend van de hervorming van de VN-Veiligheidsraad tot het belasten van miljardairs en het tegengaan van de opkomst van rechts-autoritarisme.

Een bijzonder krachtige bijdrage kwam van de Braziliaanse president Luiz Inacio Lula da Silva, die samen met Sanchez het evenement voorzat. Lula hekelde de vijf permanente leden van de Veiligheidsraad, die hij omschreef als “oorlogsheren”, en riep hen op te stoppen met zich te gedragen als “keizers die denken dat de wereld hun eigendom is… die allemaal beslissingen nemen zonder de VN te raadplegen.” In een niet nader genoemde verwijzing naar een “tweetende” leider die de wereld bedreigt, vervolgde Lula: “Geen enkele president van welk land dan ook, hoe machtig ook, heeft het recht om andere landen regels op te leggen.…”

Hij zei dat de Verenigde Naties niet langer het doel dienen waarvoor ze zijn opgericht, en gaf de schuld aan “de vijf (permanente) leden van de Veiligheidsraad, die bij de oprichting van de Raad geacht werden de wereldvrede na de Tweede Wereldoorlog te waarborgen”. In plaats daarvan zijn ze “de heren van oorlog geworden”, zei hij, en hij drong erbij hen op aan “een einde te maken aan deze oorlogswaanzin, want de wereld kan het niet langer verdragen”.

In een andere krachtige toespraak uitte ook de Zuid-Afrikaanse president, Cyril Ramaphosa, kritiek op de Veiligheidsraad. Hij zei dat de VN een “tandeloze organisatie” was geworden omdat deze leden “alle wetten” schenden. Hij zei dat de beginselen van vriendschap en solidariteit worden bedreigd door “de heropleving van bekrompen nationalisme, vooroordelen, racisme en intolerantie” en dat “de heropleving van onwettige agressieoorlogen en genocide, in plaatsen als Palestina, verband houdt met ideeën van suprematie.”

Ramaphosa vond echter hoop in het aantal deelnemers aan de top, die “opstaan … om deel uit te maken van deze wereldwijde progressieve beweging … om degenen die de rechten van anderen schenden te laten zien dat jullie niet bang zijn, dat jullie bereid zijn op te komen voor de zwakkeren, de democratie te verdedigen en de mensenrechten van anderen te verdedigen.”

In het verlengde van het thema van de versterking van internationale organisaties sprak ook Mia Mottley, premier van Barbados, tijdens de top. Zij waarschuwde dat een gebrek aan vooruitgang bij het aanpakken van de toenemende ongelijkheid het vertrouwen in instellingen zou kunnen ondermijnen en extremisme zou kunnen aanwakkeren. “Wanneer de democratie niet aan de verwachtingen van de mensen voldoet, ontstaat er ruimte voor instabiliteit”, zei ze. Ze benadrukte ook de dreiging van desinformatie en zei: “Zonder feiten is er geen waarheid, en zonder waarheid is er geen vertrouwen, en zonder vertrouwen is er geen gedeelde realiteit.”

Maitreya en de Meesters hebben het belang van de Verenigde Naties onderstreept, dat het een “hoop voor de wereld” is, maar de “Veiligheidsraad prevaleert boven de Algemene Vergadering”, en vijf permanente leden van de veiligheidsraad (de VS, Rusland, China, Frankrijk en het VK) hebben de rol van “de politieagenten van de wereld” gespeeld, versterkt door hun vetorecht. Benjamin Creme zei dat de Veiligheidsraad zijn tijd heeft gehad en zal ontbonden moeten worden; “hij heeft geen werkelijke functie meer” en, evenals Lula in Barcelona, zei Creme: “…er is geen enkele reden waarom vijf landen, vijf permanente leden, de politiek-economische normen in de wereld zouden voorschrijven. De Veiligheidsraad moet verdwijnen en zodra dat gebeurt, zal de vergadering van de Verenigde Naties haar eigenlijke stem vinden.”

(Bronnen: Aljazeera.com; france24.com; middleeastmonitor.com; Benjamin Creme’s Meester, Maitreya’s Missie, dl.II)

‘Er is maar EEN GOD’, hoewel Hij onder een groot aantal namen bekend is in vele landen, in talrijke talen en vele religies. Men kan ook zeggen dat er net zo veel goden zijn als er intelligente menselijke wezens zijn, aangezien ieder individu, geleid door zijn eigen mentale overwegingen en emotionele aspiratie, onvermijdelijk zijn eigen mentale beeld vormt van de Leidende Macht. Ieder individu, ongeacht ras of geloof, schept zijn eigen gedachtenvorm van de eigenschappen en vermogens van de God die hem of door geloof of als resultaat van zijn eigen ervaringen voor ogen staat. Het spreekt vanzelf dat de God die in de geest van de inboorling wordt gevormd, heel andere afmetingen zal aannemen dan die van de hoog ontwikkelde intellectueel. De eigenschappen van ieders individuele God zullen evenzo en noodzakelijkerwijs aanzienlijk veranderen tijdens de ontwikkeling in een leven van kindertijd tot volwassenheid. De beslissende factor is het gewaar worden, wat afhangt van het zich ontvouwende denkvermogen en toenemend ziel-contact, en gepaard gaat met een zich uitbreidend bewustzijn. De God van de één zal daarom een entiteit van veel groter formaat omvatten dan de God zoals de ander die zich voorstelt. De mens die nog uitsluitend is gericht op fysieke en emotionele niveaus zal waarschijnlijk niet in staat zijn om zijn emotionele God veel hoger te plaatsen dan het astrale gebied, terwijl de mens die functioneert op mentale niveaus zijn God zou verheffen tot in spirituele sferen.

Zo vaak zijn ogenschijnlijk grote verschillen in religieuze gezichtspunten slechts toe te schrijven aan verschillen in benadering, beperkingen in het vermogen tot uitdrukking of verschillende interpretaties van dezelfde fundamentele uitgangspunten. Wat een wetenschapper mogelijk als energie, leven of natuur aanmerkt, betitelt een religieus mens als God, en toch hebben beiden het over manifestaties van dezelfde hoogste macht.

God manifesteert zich als natuur, leven en energie in ieder atoom of vorm; Hij huist in deze vormen en toch is Hij zoveel meer dan deze uitdrukkingen van Zijn wil of doel. Tegelijkertijd is het Zijn geest die de vormen met leven en eigenschappen begiftigt, en verantwoordelijk is voor die levenskracht die doorlopend iedere vorm aanspoort tot eindeloze verandering, tot die evolutie die uiteindelijk elke atoom en elke dichte vorm van materie doet terugkeren naar en omvormt tot zijn oorspronkelijke bron — tot Geest, dat weer opgaat in het ENE, in GOD.

De Zonnelogos
De ‘grote Mens van de hemelen’ openbaart zich door de zon en de zeven heilige planeten — ons zonnestelsel. Zoals de mens slechts een cel vertegenwoordigt in het lichaam van de planetaire Logos, zo neemt de Zonnelogos een overeenkomstige plaats in een hoger kosmisch schema in, en is op Zijn beurt slechts een cel of atoom in het lichaam van de Allerhoogste zoals weerspiegeld in het oneindige stoffelijke universum.

Zo boven, zo beneden. Op lagere niveaus heeft de menselijke monade, om redenen die het menselijk begrip te boven gaan, voor zijn ontwikkeling ervaring nodig op het fysieke gebied. Deze wordt opgedaan door de ziel die zich openbaart in een fysiek lichaam. Wat op menselijk niveau plaatsvindt, is echter slechts een weerspiegeling of herhaling van een gelijksoortig gebeuren op een veel uitgebreider en verhevener schaal op hogere goddelijke niveaus — zich uitdrukkend in het zonnestelsel doet ook de Zonnelogos fysieke ervaring op voor Zijn verdere ontwikkeling.

Gezien vanuit het evolutionaire gezichtspunt is de Zonnelogos relatief even veel verder gevorderd als de planetaire Logos, zoals deze laatste boven een menselijke ingewijde staat. Niettemin zijn de zonne- en de planetaire Logos nauw met elkaar verbonden en werken Zij naar een gemeenschappelijk doel toe.

Het is vrij natuurlijk dat de mens, vanuit een betrekkelijk beperkt en zelfzuchtig standpunt dat eigen is aan zijn bescheiden ontwikkelingsstadium, het hele evolutionaire proces slechts kan beschouwen als een methode dat voor zijn persoonlijke vooruitgang en uiteindelijke vervolmaking, ontworpen is. Het zou hem echter tot voordeel strekken wanneer hij zijn perspectief zou verbreden door te beseffen dat menselijke vooruitgang maar betrekkelijk is en voortvloeit uit veel grotere openbaringen, waarin de mensheid slechts de rol speelt van nederige kleine pion. De factor van het grootste belang is de evolutionaire ontwikkeling van de stelsels van de Zonnelogos. De mensheid verkeert echter in de gelukkige omstandigheid dat zij een integraal deel uitmaakt van de processen tot voltooiing van het majestueuze doel van de Zonnelogos, en als zodanig onvermijdelijk voordeel heeft aan de evolutie op hogere niveaus, en uiteindelijk daardoor zal worden verheven tot in het algehele kosmische stelsel.

Planetaire Logos
De ‘Hemelse Mens’ of de ‘Stille Wachter’ manifesteert zich door middel van een planeet en vormt, samen met de andere planetaire Logoi, het lichaam van de Zonnelogos. De planetaire Logos van de aarde is ‘Degene in wie wij leven en bewegen en ons bestaan hebben’. Het is Zijn geest die alle leven op aarde bezielt, Zijn energie, wil en doel die al het geopenbaarde integreren, en elke activiteit coördineren in het zich eeuwig ontvouwende goddelijke plan.

Volgens de wet van Synthese dient de planetaire Logos, gedurende Zijn ontwikkeling, bepaalde projecten te bevorderen in overeenstemming met de wil van de Zonnelogos. Op een lagere tree van de hiërarchische orde kan men deze wet ook in werking zien waarbij de mensheid, door middel van zijn etherische vertegenwoordiger, de Heer van de Wereld, wordt voorzien van culturen waarin het kiemzaad van de Zonne-wil kan worden gekoesterd. Door dergelijke verhoudingen wordt overal in het zonnestelsel voor de vereiste synthese gezorgd, waarbij het goddelijk doel ten uitvoer wordt gebracht en tegelijkertijd een schakel vormt tussen aarde, zon en zonnestelsel, of de planetaire- en de Zonnelogos.

De planetaire Logos heeft het vermogen om in alle delen, aspecten en fasen van Zijn planetaire voertuig te schouwen en zich te vereenzelvigen met de reacties en gevoelens van alles wat geschapen is en deel uitmaakt van Zijn stoffelijke uitdrukking. Het orgaan door middel waarvan Hij dit contact tot stand brengt, is de menselijke monade die in bepaalde opzichten dezelfde functies vervult voor de Hemelse Mens als het zenuwstelsel voor het menselijk wezen.

Veel mensen vragen zich af wat de werkelijke redenen achter de oorlog in Iran zijn; de analyses die hier worden gepresenteerd, hoewel enigszins complex, bieden enige duidelijkheid. Ze laten ook zien tot welke mate van onmenselijkheid we zijn vervallen en hoe noodzakelijk het is om zo snel mogelijk over te stappen op hernieuwbare energie.

Volgens auteur en journalist George Monbiot bestaat er een direct verband tussen kapitalisme, olie en Iran, een intieme connectie die misschien niet meteen duidelijk is voor de gemiddelde lezer. Hij wijst hij er in een recent artikel op dat historisch gezien, Iran momenteel in handen van repressieve ayatollahs is, omdat de regering van Winston Churchill in 1953 de CIA overtuigde om een staatsgreep te plegen tegen de populaire democratische regering van Mohammad Mossadegh. Waarom? Omdat Mossadegh van plan was de Anglo-Iranian Oil Company (AIOC) te nationaliseren om te voorkomen dat een buitenlandse macht (de Britten) de rijkdom van de natie steelt.

De VS gaven hieraan gehoor, met steun van het Verenigd Koninkrijk, en de tweede poging slaagde, waarna de VS de dictatuur van sjah Mohammad Reza Pahlavi in ere herstelden. In 1954 kende een Westers consortium aan de AIOC, die later British Petroleum (BP) zou worden, een aandeel van 40% in de Iraanse olie toe. Amerikaanse bedrijven kregen nog eens 40%. De rest van de winst ging naar de Europese partners. De toenemende onderdrukking door de sjah leidde eind jaren zeventig tot een opstand, waardoor ayatollah Khomeini aan de macht kwam.

Monbiot legt het verband tussen olie en het kapitalisme als volgt uit: “De militaire macht in de wereld bestaat grotendeels om de winst uit grondstoffen — met name olie — naar banken en aandeelhouders, grondstoffenhandelaren en vermogensbeheerders, hedgefondsen en private-equitybedrijven te sluizen. Met hetzelfde doel wordt de infrastructuur van beïnvloeding — lobbyisten, media, algoritmen van sociale media — ingezet om ervoor te zorgen dat de meest amorele, sadistische en oorlogszuchtige mensen als leiders worden gekozen, aangezien zij de stroom van olie en andere grondstoffen ten behoeve van het kapitaal in stand zullen houden, ongeacht de menselijke kosten. Hun tegenstanders worden gedemoniseerd, alternatieven worden afgedaan als ‘onrealistisch’, ‘impopulair’ en ‘onbetaalbaar’. Controle over hulpbronnen is de drijvende kracht achter de politiek.”

De Westerse belangstelling voor het Midden-Oosten en Centraal-Azië is niet nieuw — deze bestaat al meer dan een eeuw, met talloze pogingen van buitenlandse regeringen om deze regio’s onder controle te krijgen — deels vanwege de olie die onder het zand ligt, maar de laatste decennia ook om financiële redenen. Een artikel van Ellen Brown bespreekt het verborgen doel van de VS van “volledige financiële dominantie”, dat in 2000 werd geformuleerd. Dat was net nadat de wereld in 1997 was opengesteld voor ongereguleerde derivatenhandel door een overeenkomst inzake financiële diensten van de Wereldhandelsorganisatie. Derivaten vormen een markt met een waarde van 846 biljoen dollar — meer dan zeven keer de omvang van de gehele wereldeconomie — en worden door economen gezien als een zeepbel die op het punt staat te barsten. Het is veelzeggend dat Iran het enige volledig renteloze banksysteem ter wereld hanteert, waardoor het land niet kwetsbaar is voor derivaten en een structurele hindernis vormt voor de financiële controle van de VS.

Olie heeft het kapitalisme niet veroorzaakt, maar het heeft het wel enorm verspreid en versterkt. Als we afstappen van olie, ontnemen we dictators en oorlogsmachines, staatsgrepen en moorden, invasies en nucleaire dreigingen hun brandstof. Dat is natuurlijk niet alles; er zullen nog steeds wateroorlogen, landoorlogen en mineralenoorlogen gevoerd moeten worden: de militaire machine kan immers niet zomaar blijven stilstaan en wegroesten. “Maar het is al heel wat,” zegt Monbiot.

Naast oorlogen en geweld zouden we, door af te stappen van fossiele brandstoffen, ook een tweede noodsituatie oplossen: de milieucrisis die wereldwijd erg veel leed veroorzaakt, door klimaatrampen, extreme hitte, vervuiling en andere gevolgen van het verbranden van fossiele brandstoffen. De overstap naar hernieuwbare energie zal echter niet eenvoudig zijn, omdat de kapitalisten in de fossiele brandstoffenindustrie er alles aan zullen doen om dat te verhinderen. Het zal een mobilisatie vereisen zoals we die sinds de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog niet meer hebben gezien.

Om die bewustwording te versnellen, merkt Monbiot op dat een cruciale actie in die richting — een film met de titel “People’s Emergency Briefing” (Dringende informatie voor de burger) — momenteel door vrijwilligers in bioscopen in heel het Verenigd Koninkrijk wordt vertoond, met als doel de regering onder druk te zetten om de situatie in Iran duidelijk uit te leggen en op te roepen tot grootschalige actie.

In een opiniestuk in de New York Times (paywall) noemt David Wallace-Wells de oorlog in Iran een symptoom van de ten dode opgeschreven energieorde (fossiele brandstoffen) nog voordat de nieuwe orde (hernieuwbare energie) echt voet aan de grond heeft gekregen. Hij beschouwt de oorlog in Iran als de derde grote energieschok in enkele jaren tijd — de Russische invasie van Oekraïne en de verstoringen in de toeleveringsketens als gevolg van Covid zijn de eerste twee.

We zullen waarschijnlijk nog geruime tijd te maken krijgen met prijsstijgingen als gevolg van de oorlog in Iran. Daarom zou onze oude zelfgenoegzaamheid en ons vertrouwen in de beschikbaarheid en stabiliteit van olie eindelijk plaats kunnen maken voor een verschuiving naar hernieuwbare energiebronnen. Wallace-Wells is het ermee eens dat de overgang wellicht niet vreedzaam of snel zal verlopen, omdat regeringen in de ontwikkelingslanden afhankelijk zijn van belastingen van energiebedrijven of directe financiering van staatsbedrijven die fossiele brandstoffen exploiteren. Hij is echter van mening dat de publieke afkeer van de oorlog in Iran het begin van het einde voor fossiele brandstoffen zou kunnen zijn.

Eerste conferentie over afbouw fossiele brandstoffen

VN-klimaattoppen worden al sinds 1995 elk jaar gehouden. Daar proberen landen afspraken te maken om klimaatverandering tegen te gaan. Tot nu toe lag de nadruk vooral op het verminderen van uitstoot van broeikasgassen. Maar een belangrijker en lastiger onderwerp is lange tijd eigenlijk niet echt aangepakt: het afbouwen van het gebruik van olie, gas en kolen. Dat kwam nauwelijks op de agenda, onder andere omdat beslissingen binnen deze VN-toppen alleen genomen kunnen worden als alle landen het eens zijn, en omdat er veel landen en lobbyisten aanwezig zijn die belang hebben bij fossiele brandstoffen.

Bij de klimaattop van 2025 (COP30) liep dat opnieuw vast. Een groep landen die veel olie en gas produceert blokkeerde een voorstel om een plan te maken om stap voor stap te stoppen met fossiele brandstoffen. Daardoor werd er in de eindtekst van de top zelfs helemaal niet meer over fossiele brandstoffen gesproken, ondanks dat 85 landen het idee steunden.

Omdat het daar niet lukte, organiseren de regeringen van Colombia en Nederland in april 2026 een aparte internationale conferentie in Santa Marta, Colombia. Die bijeenkomst is bedoeld om wél concreet plannen te maken om fossiele brandstoffen uit te faseren. Het is geen vervanging van de VN-klimaattoppen, maar een aanvullend proces dat sneller tot actie wil komen. In tegenstelling tot de VN-toppen worden besluiten daar niet alleen genomen als iedereen het ermee eens is, maar op basis van een meerderheid, zodat een klein aantal landen het niet kan blokkeren.

De conferentie duurt zes dagen. De eerste vier dagen praten verschillende groepen apart met elkaar, zoals wetenschappers, maatschappelijke organisaties, bedrijven, werknemers, lokale overheden en burgers. De laatste twee dagen komen ministers en officiële vertegenwoordigers samen om de belangrijkste uitkomsten te bespreken.

Het doel van de conferentie is om het plan uit te werken dat bij de VN-top niet van de grond kwam, en om praktische oplossingen af te spreken die daarna verder uitgewerkt kunnen worden zodat landen ze ook echt kunnen uitvoeren. Daarna moet dit uitgroeien tot een doorlopend internationaal proces met vervolgbijeenkomsten. Tegelijk wordt benadrukt dat de overgang eerlijk moet verlopen, zodat werknemers en landen die afhankelijk zijn van fossiele brandstoffen niet worden benadeeld. Daarom wordt ook gevraagd om een wereldwijd plan waarin de afbouw van fossiele investeringen wordt afgestemd op de snelle groei van duurzame energie.

Volgens sommige waarnemers kan deze groep landen samen ook economisch veel invloed hebben. De landen die het idee steunen vertegenwoordigen samen een enorme economie. Als bijvoorbeeld ook Californië zich aansluit, wordt dat economische blok bijna zo groot als de economie van de Verenigde Staten en China samen. Het idee is dat als deze landen duidelijke plannen maken om fossiele brandstoffen af te bouwen, investeerders eerder zullen overstappen op duurzame energie, omdat ze anders risico lopen dat olie- en gasinvesteringen in de toekomst minder waard worden.

Voorstanders van de conferentie zeggen dat dit een belangrijke kans is om de grote klimaatproblemen aan te pakken die allemaal samenhangen met het gebruik van fossiele brandstoffen. Volgens hen kan het helpen om internationale samenwerking nieuw leven in te blazen en de overgang naar schone energie te versnellen. Sommigen zien het zelfs als een mogelijk keerpunt richting het einde van het tijdperk van fossiele brandstoffen.

(In het volgende nummer van dit tijdschrift zal een verslag verschijnen over de uitkomst van de conferentie.)

Campagne van Vaticaan om desinvestering in mijnbouw te stimuleren

Tijdens een persconferentie in het Vaticaan getuigden zowel Inheemse groepen als kardinalen over de manier waarop mijnbouw de menselijke gezondheid, ecologische ecosystemen en sociale rechtvaardigheid bedreigt. Yolanda Flores, een leidster van het Aymara-volk in Peru, vertelde hoe inheemse moeders vrezen dat ze hun kinderen vergiftigen omdat hun drinkwater vervuild is geraakt door afvalwater uit de mijnbouw. Ze vroeg: “Wie financiert dit? Wie geeft het geld om ons te vergiftigen?”

De Guatemalteekse kardinaal Alvaro Ramazzini beschreef de gevolgen van de goud- en zilverwinning door een Canadees mijnbouwbedrijf. Hoewel het een legale activiteit was, zei hij: “Wat betreft distributieve rechtvaardigheid: waren de mijnbouwactiviteiten eerlijk? Nee.” Ze bevorderden geen langetermijnontwikkeling van de gemeenschappen waarin ze mijnbouw bedreven, hoewel ze wel kortetermijnwerkgelegenheid boden aan de lokale bevolking.

In 2022 richtte paus Franciscus een investeringscommissie op, bestaande uit financiële experts van de kerk en daarbuiten, om “het ethische karakter van de beleggingen van de Heilige Stoel te waarborgen in overeenstemming met de sociale leer van de kerk en tegelijkertijd de winstgevendheid, toereikendheid en risico’s ervan” . Met de huidige campagne wil het Vaticaan lokale kerken aanmoedigen om hun beleggingsstrategieën te herzien en af te bouwen waar deze in strijd zijn met deze sociale leer, en om informatie te delen, in het bijzonder met inheemse groepen, over de soorten winning die op hun grondgebied plaatsvinden.

De miljarden volgelingen van de katholieke kerk en haar omvangrijke institutionele beleggingen zorgen ervoor dat dit besluit om investeringen af te bouwen wereldwijd impact heeft. Het geeft een krachtige boodschap af aan mondiale markten en instellingen dat winst nooit ten koste mag gaan van mensen of de planeet, en dit precedent zou een domino-effect kunnen hebben op bisdommen, religieuze organisaties of zelfs seculiere financiële systemen.

Edwin Wangombe, verslaggever bij We Don’t Have Time, vat het als volgt samen: “Zo ziet echt klimaatleiderschap eruit: niet alleen pleiten voor verandering, maar deze ook belichamen. … Het bewijst dat instellingen, hoe traditioneel ze ook zijn, kunnen evolueren en krachtige bondgenoten kunnen worden bij het bouwen aan een schonere, eerlijkere en duurzamere toekomst voor iedereen.”

Inheems volk saneert giftig braakliggend terrein in VS

Tussen 1891 en de jaren 70 werden miljoenen tonnen lood en zink gewonnen uit het Tri-State Mining District (Drie-statelijk mijngebied), dat zich uitstrekte over Kansas, Missouri en Oklahoma. De torenhoge stapels giftig gesteente, bekend als ‘chat piles’, die overbleven na de mijnbouwactiviteiten, werden in 1983 opgenomen in wat de EPA (Amerikaanse Milieubeschermingsagentschap) de Tar Creek Superfund site noemde. Het was een van de meest vervuilde plekken in het land, en het deel in Oklahoma omvatte bijna het hele grondgebied van de Quapaw-stam.

De afvalbergen bevatten lood en cadmium en gaven bij regen giftige stoffen af; tunnels onder de grond stortten vaak in, waarbij vee, auto’s en zelfs huizen werden bedolven; zuur water uit de mijnen kwam naar de oppervlakte en kleurde Tar Creek roestoranje; en uit een onderzoek uit 1979 bleek dat 34% van de Indiaanse kinderen in het gebied gevaarlijk hoge loodwaarden in hun bloed had. Het eens zo vruchtbare land was bijna dood.

Toen aannemers die met subsidiegeld waren ingehuurd het land slechts gedeeltelijk hadden ontgonnen en de vruchtbare bovengrond die nodig was voor landbouw hadden afgegraven, liet de stam hun weten dat ze niet langer welkom waren op het grondgebied van de Quapaw en nam het heft in eigen handen. De Quapaw begonnen zelf met het saneren van het land, vonden bovengrond om het weer vruchtbaar te maken, zaaiden en voorzagen het met een laag organisch materiaal en stuurden een rekening naar de EPA. Hun doel was om het land weer productief te maken, en dat is ze gelukt.

Ze hebben de grond hersteld met champignoncompost, en op de plekken waar de verontreiniging volgens EPA-normen was gesaneerd, zijn ze begonnen met het verbouwen van akkerbouwgewassen. Aanvankelijk groeiden deze gewassen niet goed omdat de grond zo arm was, maar ze bleven de grond verrijken, en na 40 jaar sanering is er nu ongeveer 1000 hectare aan akkerbouwgewassen aangeplant, die de stam van inkomsten voorzien. Gewassen groeien op minder vruchtbare grond, en land dat niet geschikt is voor gewassen of vee is gereserveerd voor wilde dieren. Er is nog veel werk te doen, maar de stam zet door. Voor de Quapaw betekent landbouw identiteit en onafhankelijkheid.

De Quapaw — een gemeenschap met meer dan 6.000 leden — zijn de eerste en enige inheemse stam in het land die een Superfund-sanering heeft geleid en uitgevoerd. De EPA heeft hen uiteindelijk de duizenden dollars betaald die voor het project in rekening waren gebracht.

In Afrika: een win-winoplossing om ecosystemen te beschermen

In 2010 kwam de Zuid-Afrikaanse miljardair Mark Shuttleworth naar het West-Afrikaanse eiland Principe, op zoek naar een geschikte plek om een huis te bouwen. Principe staat al sinds de ontdekking door Portugese zeevaarders in 1471 bekend om zijn bijzondere flora en fauna. Door de jaren heen hebben zich hier unieke regenwouden ontwikkeld, omdat het eiland onbewoond was en door meer dan 250 kilometer oceaan van het Afrikaanse vasteland gescheiden lag. Reuzenslakken en krabben behoorden tot de toproofdieren, en zelfs nu worden er nog nieuwe soorten ontdekt, waardoor het eiland de bijnaam ‘Afrikaanse Galapagos’ heeft gekregen.

De Portugezen brachten de cacaoteelt op gang, maar met de onafhankelijkheid in 1975 kwam er een einde aan die bedrijfstak. De afstammelingen van slaven en arbeiders uit Angola en Kaapverdië gingen vervolgens over op zelfvoorzienende landbouw, trokken dieper de onontgonnen delen van het eiland in, kapten bomen en zochten naar voedsel.

Kort nadat Shuttleworth was aangekomen, veranderde zijn zoektocht naar een thuisbasis in een verlangen om de eilandbewoners te helpen. Eerst verbouwde hij een voormalig plantagehuis tot een hotel met lokaal personeel, maar hij wilde meer doen. “De gebruikelijke weg naar ontwikkeling voor Principe zou zijn om bossen te kappen en ‘fairtrade’-peperkorrels te verbouwen”, zei hij. “Maar wij willen hen belonen als beheerders van hun kostbare milieu.” Hij stak 87 miljoen pond van zijn eigen vermogen in een duurzaam ontwikkelingsproject dat ook het milieu verbetert. Dorpsbewoners die ermee instemmen een milieubeschermingscode na te leven, ontvangen een driemaandelijks dividend, en tot op heden heeft meer dan 60% van de volwassen bevolking — bijna 3.000 mensen — zich aangesloten bij het project van de Faya Foundation. De eerste uitbetaling van maximaal €816 (£708) vond plaats in maart, en dat is een aanzienlijk bedrag op het eiland.

Er is echter sprake van een voortdurend leerproces over hoe men zorg draagt voor het milieu; zo worden de uitkeringen bijvoorbeeld verlaagd als er zonder toestemming bomen worden gekapt. Daarnaast financiert de stichting Faya verbeteringen aan scholen, stimuleert ze de cacaosector en geeft ze financieel advies, aangezien veel inwoners van Principe noch een bankrekening hebben, noch ervaring met het omgaan met geld. Een nieuw dorp is een andere ontwikkeling.

Dit innovatieve sociale experiment zal nauwlettend in de gaten worden gehouden naarmate het vordert. “Als het succesvol is”, zei Shuttleworth, “hoop ik dat andere onvervangbare ecosystemen op grote schaal van het idee kunnen profiteren.”

Twee successen op milieugebied

Saoedische Groene Initiatief

Het Saoedische Groene Initiatief, dat tot doel heeft in Saoedi-Arabië 10 miljard bomen te planten — wat neerkomt op het herstel van 40 miljoen hectare — werd in 2021 gelanceerd door kroonprins Mohammed bin Salman. Begin dit jaar bereikte het project de mijlpaal van het herstel van de eerste miljoen hectare aangetast land en het planten van meer dan 159 miljoen bomen.

Abdulrahman Al-Fadley, minister van Milieu, Water en Landbouw en voorzitter van de raad van bestuur van het Nationaal Centrum voor de Ontwikkeling van Vegetatie en de Bestrijding van Woestijnvorming, zegt dat deze huidige vooruitgang ertoe zal leiden dat er tegen 2030 2,5 miljoen hectare is hersteld, mede dankzij strategische projecten zoals het gebruik van damwater en het opvangen van regenwater.

Vice-minister van Milieu, Water en Landbouw, Mansour Al-Mushaiti, schrijft dit succes toe aan de synergie tussen de overheid, de particuliere sector en de non-profitsector, en wijst op projecten zoals het National Cloud Seeding Program (Nationaal programma voor kunstmatige neerslag). Hij zegt dat kunstmatige neerslag niet alleen de regenval heeft vergroot, maar ook de stofstormen in 2025 met 50% heeft verminderd ten opzichte van het jaar ervoor.

De sleutel ligt in een geïntegreerde aanpak en de politieke wil om het project tot een goed einde te brengen. Als aan die voorwaarden is voldaan, laat het project zien dat landherstel zelfs in de meest uitdagende omgevingen mogelijk is.

VS: 100 dammen gesloopt in één jaar

Het verwijderen van een dam is een van de snelste en meest effectieve manieren om een rivier weer tot leven te brengen. Binnen enkele dagen keren de insecten terug. Binnen enkele weken zwemmen inheemse vissen weer op plekken waar ze al generaties lang niet meer zijn geweest. Het hele stroomgebied begint weer te ademen.

2025 was een mijlpaaljaar voor het verwijderen van dammen en het opnieuw verbinden van waterwegen in de VS. Er werden honderd dammen afgebroken, waardoor 7878 kilometer aan rivier weer met elkaar werd verbonden — het grootste aantal stroomopwaartse kilometers dat ooit in één jaar in het land is herverbonden door het verwijderen van dammen. De verwijderingen waren verspreid over 30 staten, met Pennsylvania, van oudsher de leider op het gebied van rivierherstel, als koploper: daar werden in 2025 14 dammen verwijderd.
Sommige damverwijderingen maakten een einde aan gevaarlijke, vervallen constructies, andere herstelden de doorgang voor bedreigde vissoorten, weer andere verminderden het overstromingsrisico, en nog andere zorgden niet alleen voor ecologisch maar ook voor cultureel herstel voor inheemse stammen.

Wanneer dammen geen nut meer hebben, maar in feite vissen verhinderen hun paaigebieden te bereiken, veiligheidsrisico’s opleveren, het overstromingsrisico vergroten en geen stroom opwekken, moeten ze worden afgebroken. American Rivers (toonaagevende NGO die zich inzet voor rivierherstel) heeft zich ten doel gesteld om tegen 2050 30.000 dammen te verwijderen (van de in totaal 500.000 in de nationale inventaris), en met de toenemende steun van het publiek voor gezonde rivieren komt er steeds meer vaart in het proces.

Honderd dammen en bijna 8.000 kilometer aan weer vrij stromende rivier in één jaar is geen slechte mijlpaal.

19 wereldsteden realiseren ‘opmerkelijke’ vermindering luchtvervuiling

Volgens een recente analyse van Breathe Cities (een initiatief dat steden over de hele wereld ondersteunt bij het zuiveren van de lucht en het verbeteren van de volksgezondheid) behoren Londen, San Francisco en Peking tot de 19 wereldsteden die sinds 2010 een “opmerkelijke vermindering” van de luchtvervuiling hebben gerealiseerd. In deze drie steden is het gehalte aan twee verontreinigende stoffen die luchtwegen irritaties veroorzaken met meer dan 20% gedaald.

Wat betreft de bestrijding van fijnstofvervuiling (PM2,5) stonden Peking en Warschau bovenaan de lijst, terwijl Amsterdam en Rotterdam de grootste verbetering lieten zien op het gebied van stikstofdioxide (NO₂), met een daling van meer dan 40%.

Uit de analyse bleek dat binnen 15 jaar “aanzienlijke verminderingen” kunnen worden bereikt door doelgerichte maatregelen, zoals de snelle overstap van China naar elektrische auto’s, de uitbreiding van fietspaden in Europese steden en de beperkingen van Londen op vervuilende voertuigen.

Bij de verbranding van fossiele brandstoffen komen giftige gassen en schadelijke deeltjes vrij. Deze deeltjes veroorzaken niet alleen zure regen, maar de kleinste deeltjes kunnen ook in de bloedbaan terechtkomen en zich door het lichaam verspreiden, waardoor organen worden beschadigd, terwijl stikstofdioxide de luchtwegen aantast.

Dr. Gary Fuller, wetenschapper op het gebied van luchtvervuiling aan het Imperial College London, zei: “Luchtvervuiling wordt vaak voorgesteld als een probleem dat te moeilijk is om op te lossen en politiek impopulair. Dit rapport laat zien dat gedurfd beleid de lucht die we inademen kan verbeteren.”

(Bron: www.theguardian.com)