maart 2026

Als je de evolutie van bewustzijn kunt accepteren als onontkoombaar feit en fundament van het leven en de werkelijkheid op onze planeet en in ons zonnestelsel, dan zal het duidelijk zijn dat onze planeet (en al het leven daarop en daarmee verbonden) op een gegeven moment de volgende stap in haar ontwikkeling naar perfectie moet zetten — een uiting van het voortdurend ontvouwen van latent aanwezig potentieel.

Hoe kunnen we dan de barbaarsheid, de machtswellust, de bloeddorst, hebzucht, corruptie en het pure kwaad van de crisis waarin we ons nu bevinden, verklaren? Terwijl mensen van goede wil net durfden te gaan geloven in onze menselijkheid en in de goddelijke inspiratie voor de volgende stap in onze collectieve reis opwaarts en vooruit, confronteren de krachten van materialisme ons met de huidige chaos.

Onrechtvaardig. Niet te rechtvaardigen. Illegaal. Ongrondwettelijk — letterlijk in strijd met de grondwet van de Verenigde Staten. Crimineel en een schending van het internationaal recht. Moorddadig. Corrupt. Amoreel. Verdorven. Verraderlijk: Israël en de Verenigde Staten hebben Iran aangevallen op valse gronden, terwijl de onderhandelingen gaande waren. De waarheid is opnieuw het eerste slachtoffer van oorlog, of was ze al half dood? De reguliere media lijken hun integriteit te hebben opgeofferd, verstrikt in de listen van uitpuilende bankrekeningen en de verleiding van extraatjes, invloed en zogenaamd prestige.

Terwijl het stervende VS-imperium om zich heen slaat, zou het, net als een drenkeling, anderen mee naar beneden kunnen trekken. De vraag is: welke maatregelen kan de rest van de wereld nemen om zichzelf te redden van de waanzin van de ‘Verenigde Staten van Israël’ en hun achterban — de ‘Epstein-klasse’ of oligarchen?

Misschien vinden we in het volgende commentaar van Benjamin Creme’s Meester (25 juli 2016) een accurate beschrijving van onze tijd en ook een antwoord op de gruwelen die het onderwerp zijn van nachtmerries en onze dagelijkse realiteit.

“Chaos is bijna altijd het gevolg van de overgang van de ene Kosmische gesteldheid naar de andere. Veel mensen zitten nog steeds verstrikt in oude gewoonten. Veel mensen zijn te bezorgd of te weinig bewust om in te zien dat een andere wijze van handelen en zijn noodzakelijk is.

Het is ook een kwestie van hoe de mensheid op de nieuwe energieën reageert. Haar reactie is merendeels gebaseerd op hebzucht of angst. De rijken zijn onafhankelijk en zeer hebzuchtig geworden. Zij zijn bang dat ze niet in staat zullen zijn om gebruik te maken van alles wat te koop is; ze zijn ook bang om hun rijkdom te verliezen. Mensen moeten zich ervan bewust worden dat de wereld Eén is — Eén mensheid. De rijken, die de hulpbronnen beheren op basis van hebzucht en wedijver, ontkennen deze waarheid en riskeren daarmee alles.” (Een Meester spreekt, dl.II)

In Het naar buiten treden van de Geestelijke Hiërarchie beschrijft de Meester Djwhal Khul de basis voor een nieuwe wereldorde met de waarborg van vrede, na de Tweede Wereldoorlog. Beginnend bij zijn 6de punt:

6. “De nieuwe wereldorde zal gegrondvest worden op een actief gevoel van verantwoordelijkheid. De stelregel zal zijn: “één voor allen en allen voor één”. Deze geesteshouding zal onder de volkeren aangekweekt moeten worden. Ze is nog niet aanwezig.

7. De nieuwe wereldorde zal aan de volkeren geen uniforme regeringsvorm opleggen, noch een synthetische godsdienst of een systeem van gelijkschakeling. De souvereine rechten van elk volk zullen erkend worden en zijn bijzondere aanleg, zijn individuele geaardheden en raseigenschappen zullen geheel tot uiting mogen komen. Slechts op één speciaal terrein moet getracht worden tot eenheid te komen en dat zal op het terrein van opvoeding zijn.

8. De nieuwe wereldorde zal moeten beseffen dat de voortbrengselen van de wereld, de natuurlijke hulpbronnen van de planeet en haar rijkdommen niet aan één volk toebehoren, maar door allen gedeeld moeten worden. Er zullen dan geen naties onder de categorie “bezitters” bestaan en anderen onder de tegenovergestelde categorie vallen. Een eerlijke en juiste georganiseerde distributie van de tarwe, de olie en de minerale schatten van de wereld zal worden ontwikkeld, die gebaseerd is op de behoeften van elk volk, gelet op zijn eigen interne hulpbronnen de behoeften van dat volk. Hierbij zal het geheel niet uit het oog verloren worden.

9. In de voorbereidende periode van deze nieuwe wereldorde zal er gestadig en volgens een uitgewerkt plan ontwapend worden. Dit zal niet naar keuze zijn. Aan geen volk zal het toegestaan zijn wat dan ook te produceren of te verhandelen dat voor vernielende doeleinden bestemd is of om de veiligheid van een ander volk aan te randen. Een van de eerste taken van een toekomstige vredesconferentie zal zijn dit te regelen en voor de geleidelijke ontwapening der naties te zorgen.”

In dit nummer hebben we artikelen gekozen die onze onderlinge verbondenheid benadrukken — niet alleen met elkaar, maar ook met al het andere leven — en onze rol als de link met andere natuurrijken en ons rentmeesterschap ervan. ‘ Het andere leven’ houdt ook de onzichtbare werelden in, waarbij we niet alleen met de natuur werken, maar ook met natuurgeesten — de deva’s. Aan de basis van alle vormen liggen de fijnere etherische energieën die in dit nummer onder de aandacht worden gebracht en die een bron van hoop en schone ‘brandstof’ zijn in een toekomst waarin oorlog en conflicten om macht en hulpbronnen tot het verleden behoren.

Zoals altijd ligt de nadruk in Share International op een betere toekomst, waarin rechtvaardigheid, gelijkheid, de rechtsstaat en vrede door iedereen worden hooggehouden en gerespecteerd. Zoals Benjamin Creme’s Meester het verwoordde: “Wanneer de mens, onloochenbaar, weet dat er slechts één leven bestaat dat zich openbaart in talloze vormen, dan zal hij de organisatie en verdeling van dat Leven voor het welzijn van de gehele schepping als zijn taak zien.” (uit ‘Het verbindende koninkrijk’)

De geschiedenis kent af en toe momenten waarop de waarheid over een conflict zo duidelijk wordt uitgesproken, dat het onmogelijk is om deze te negeren. De toespraak van de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Abbas Araghchi op 7 februari in Doha, Qatar, zou zo’n moment moeten zijn. Zijn belangrijke en constructieve opmerkingen waren een reactie op de oproep van de VS tot uitgebreide onderhandelingen, en hij deed een gedegen voorstel voor vrede in het Midden-Oosten.

Vorige week riep de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio op tot uitgebreide onderhandelingen: “Als de Iraniërs willen vergaderen, zijn wij er klaar voor.” Hij stelde voor om in de gesprekken de nucleaire kwestie, de militaire capaciteiten van Iran en zijn steun aan proxy-groeperingen in de regio aan de orde te stellen. Op het eerste gezicht klinkt dit als een serieus en constructief voorstel. De veiligheidscrises in het Midden-Oosten zijn onderling verbonden, en diplomatie die nucleaire kwesties loskoppelt van bredere regionale dynamieken zal waarschijnlijk geen stand houden.

Op 7 februari reageerde de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Araghchi op het voorstel van de Verenigde Staten voor een alomvattende vrede. In zijn toespraak op het Al Jazeera Forum ging de minister van Buitenlandse Zaken in op de hoofdoorzaak van de regionale instabiliteit: “Palestina… is de bepalende kwestie voor rechtvaardigheid in West-Azië en daarbuiten” en hij stelde een weg voorwaarts voor.

De verklaring van de minister van Buitenlandse Zaken is correct. Het onvermogen om de kwestie van de Palestijnse staat op te lossen heeft inderdaad sinds 1948 alle grote regionale conflicten aangewakkerd. De Arabisch-Israëlische oorlogen, de opkomst van anti-Israël militante groeperingen, de regionale polarisatie en de herhaalde cycli van geweld zijn allemaal het gevolg van het uitblijven van de oprichting van een Palestijnse staat naast de staat Israël. Gaza vertegenwoordigt het meest verwoestende hoofdstuk in dit conflict, waar de brute bezetting van Palestina door Israël werd gevolgd door de aanval van Hamas op Israël op 7 oktober 2023 en vervolgens door de genocide van Israël op de bevolking van Gaza.

In zijn toespraak veroordeelde Araghchi het expansionistische project van Israël, dat “onder het mom van veiligheid” wordt nagestreefd. Hij waarschuwde voor de annexatie van de Westelijke Jordaanoever, waar Israëlische regeringsfunctionarissen en minister van Nationale Veiligheid Ben Gvir voortdurend toe oproepen en waarvoor de Knesset al een motie heeft aangenomen.

Araghchi benadrukte nog een ander fundamenteel aspect van de Israëlische strategie, namelijk het streven naar permanente militaire overheersing in de hele regio. Hij zei dat het expansionistische project van Israël vereist dat “de buurlanden worden verzwakt — militair, technologisch, economisch en sociaal — zodat het Israëlische regime permanent de overhand heeft.” Dit is inderdaad de Clean Break-doctrine van premier Netanyahu, die al 30 jaar oud is. Deze is gretig ondersteund door de VS door middel van 100 miljard dollar aan militaire hulp aan Israël sinds 2000, diplomatieke dekking bij de VN via herhaalde veto’s en de consequente afwijzing door de VS van maatregelen om Israël ter verantwoording te roepen voor schendingen van het internationaal humanitair recht.

Israëls straffeloosheid heeft de regio gedestabiliseerd en wapenwedlopen, proxy-oorlogen en wraakcycli aangewakkerd. Het heeft ook het laatste restje van de internationale rechtsorde aangetast. Het misbruik van het internationaal recht door de VS en Israël, terwijl een groot deel van Europa zwijgt, heeft het VN-Handvest ernstig verzwakt, waardoor de VN op instorten staat.

In de slotopmerkingen van zijn toespraak bood hij de VS een politieke oplossing en een weg voorwaarts aan. “De weg naar stabiliteit is duidelijk: gerechtigheid voor Palestina, verantwoordelijkheid voor misdaden, een einde aan de bezetting en apartheid, en een regionale orde gebaseerd op soevereiniteit, gelijkheid en samenwerking. Als de wereld vrede wil, moet ze ophouden agressie te belonen. Als de wereld stabiliteit wil, moet ze ophouden expansionisme mogelijk te maken.”

Dit is een redelijk en constructief antwoord op Rubio’s oproep tot uitgebreide diplomatie.

Dit kader zou alle onderling verweven dimensies van het conflict in de regio kunnen aanpakken. Het einde van de expansie en bezetting van Palestina door Israël en de terugkeer van Israël naar de grenzen van 4 juni 1967 zou een einde maken aan de financiering en bewapening van proxy-groeperingen in de regio door het buitenland. De oprichting van een Palestijnse staat naast de staat Israël zou de veiligheid van Israël en zijn buurlanden vergroten. Een hernieuwde nucleaire overeenkomst met Iran, die Iran strikt beperkt tot vreedzame nucleaire activiteiten en gepaard gaat met de opheffing van de sancties van de VS en de EU, zou een cruciale pijler van regionale stabiliteit toevoegen. Iran heeft tien jaar geleden al ingestemd met een dergelijk nucleair kader, in het Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) dat door de VN-Veiligheidsraad is aangenomen in resolutie 2231. Het waren de VS tijdens de eerste ambtstermijn van Trump, en niet Iran, die zich uit de overeenkomst terugtrokken.

Een alomvattende vrede weerspiegelt het fundament van de moderne doctrine van collectieve veiligheid, met inbegrip van het Handvest van de Verenigde Naties zelf. Duurzame vrede vereist wederzijdse erkenning van soevereiniteit, territoriale integriteit en gelijke veiligheidsgaranties voor alle staten.

Regionale veiligheid is de gezamenlijke verantwoordelijkheid van alle staten in de regio, en elk van hen heeft een historische verplichting. Dit alomvattende vredesvoorstel is niet nieuw, het wordt al decennialang bepleit door de Organisatie voor Islamitische Samenwerking (57 landen met een moslimmeerderheid) en de Liga van Arabische Staten (22 Arabische staten). Sinds het Arabische vredesinitiatief van 2002 hebben al deze landen jaarlijks het kader van land-voor-vrede onderschreven. Alle belangrijke Arabische en islamitische staten, bondgenoten van de VS, hebben een cruciale rol gespeeld bij het faciliteren van de laatste ronde van onderhandelingen tussen de VS en Iran in Oman. Bovendien heeft Saoedi-Arabië de VS er duidelijk aan herinnerd dat het de betrekkingen met Israël alleen zal normaliseren op voorwaarde dat er een Palestijnse staat wordt opgericht.

De Verenigde Staten staan voor een moment van de waarheid. Willen ze echt vrede, of willen ze het extremisme van Israël volgen? Al decennialang staan de VS blindelings achter de misplaatste doelstellingen van Israël. Binnenlandse politieke druk, machtige lobbynetwerken, strategische misrekeningen en misschien een beetje chantage die op de loer ligt in de Epstein-dossiers (wie weet?) hebben er samen toe geleid dat de Amerikaanse diplomatie ondergeschikt is gemaakt aan de regionale ambities van Israël.

De onderdanigheid van de VS aan Israël dient niet de Amerikaanse belangen. Het heeft de Verenigde Staten in herhaalde regionale oorlogen betrokken, het wereldwijde vertrouwen in het Amerikaanse buitenlandse beleid ondermijnd en de internationale rechtsorde verzwakt die Washington zelf na 1945 heeft helpen opbouwen.

Een alomvattende vrede biedt de VS een zeldzame kans om het roer om te gooien. Door te onderhandelen over een alomvattende regionale vrede op basis van het internationaal recht, zouden de Verenigde Staten hun echte diplomatie kunnen herstellen en kunnen helpen een stabiele regionale veiligheidsarchitectuur tot stand te brengen die alle partijen, inclusief Israël en Palestina, ten goede komt.

Het Midden-Oosten staat op een kruispunt tussen eindeloze oorlog en alomvattende vrede. Het kader voor vrede bestaat. Het vereist in de eerste plaats een Palestijnse staat, veiligheidsgaranties voor Israël en de rest van de regio, een vreedzaam nucleair akkoord dat de basisovereenkomst van tien jaar geleden van de VN herstelt, opheffing van economische sancties, onpartijdige handhaving van het internationaal recht en een diplomatieke structuur die militair geweld vervangt door veiligheidssamenwerking. De wereld moet zich scharen achter een alomvattend kader en deze historische kans aangrijpen om regionale vrede te bereiken.

Bron: Common Dreams

Excellenties, geachte collega’s, dames en heren, het is een voorrecht om u op dit vooraanstaande forum toe te spreken en de diepgaande/indringende/ingrijpende kwestie van onze regio te bespreken: PALESTINA. Laat ik beginnen met een feit dat de regio door decennia van pijnlijke ervaringen heeft geleerd en dat de wereld opnieuw leert, tegen een verschrikkelijke menselijke prijs:

“Palestina is niet één van de vele kwesties”
Palestina is de bepalende kwestie voor gerechtigheid in West-Azië en daarbuiten. Het is het strategische en morele kompas van onze regio. Het is een test om te zien of het internationaal recht betekenis heeft, of mensenrechten universele waarde hebben en of mondiale instituties bestaan om de zwakken te beschermen — of alleen maar om de macht van de sterken te rationaliseren.

Generaties lang werd de Palestijnse crisis vooral gezien als het gevolg van een illegale bezetting en het ontzeggen van een onvervreemdbaar recht: het recht van een volk op zelfbeschikking. Maar vandaag moeten we erkennen dat de crisis veel verder reikt dan alleen de parameters van bezetting. Wat we in Gaza zien, is niet alleen maar oorlog. Het is geen ‘conflict’ tussen gelijkwaardige partijen. Het is geen ongelukkig bijproduct van veiligheidsmaatregelen. Het is de opzettelijke vernietiging van het leven van burgers op grote schaal. Het is genocide.

De menselijke tol van Israëls wreedheden in Gaza heeft het geweten van de mensheid verwond. Het heeft het hart van de moslimwereld verscheurd — en het heeft ook miljoenen mensen daarbuiten geschokt: christenen, joden en mensen van alle geloofsovertuigingen, die nog steeds geloven dat het leven van een kind geen onderhandelingsmiddel is, dat hongersnood geen wapen is, dat ziekenhuizen geen slagvelden zijn en dat het doden van gezinnen geen zelfverdediging is.

Het huidige Palestina is niet alleen een tragedie, het houdt de wereld ook een spiegel voor. Het weerspiegelt niet alleen het lijden van de Palestijnen, maar ook het morele falen van degenen die de macht hadden om deze catastrofe te stoppen, maar ervoor kozen om deze te rechtvaardigen, mogelijk te maken of te normaliseren.

Maar Palestina en Gaza zijn niet alleen een humanitaire crisis. Ze zijn het toneel geworden van iets groters en gevaarlijkers: een expansionistisch project dat wordt uitgevoerd onder het mom van ‘veiligheid’.

Dit project heeft drie gevolgen — elk daarvan ingrijpend en elk daarvan alarmerend:

Het eerste gevolg is mondiaal. Het optreden van het Israëlische regime in Palestina en de straffeloosheid die het geniet, hebben de internationale rechtsorde diepgaand geschaad. We moeten dit duidelijk zeggen: de wereld evolueert naar een situatie waarin het internationaal recht niet langer wordt gerespecteerd en de internationale betrekkingen niet langer regelt.

Het gevaarlijkste is misschien wel het precedent dat hiermee wordt geschapen: dat een staat, mits hij over voldoende politieke dekking en bescherming beschikt, burgers mag bombarderen, bevolkingsgroepen mag belegeren, infrastructuur mag aanvallen, personen over de grenzen heen mag vermoorden en toch kan eisen dat hij als rechtmatig wordt beschouwd.

Dit is niet alleen een Palestijns probleem. Het is een wereldwijd probleem.

We zijn niet alleen getuige van de tragedie van Palestina, maar ook van de transformatie van de wereld naar een plek waar het recht wordt vervangen door geweld.

Het tweede gevolg is regionaal. Het expansionistische project van Israël heeft een directe en destabiliserende invloed gehad op de veiligheid van alle landen in de regio.

Het Israëlische regime schendt nu openlijk grenzen. Het schendt soevereiniteiten. Het vermoordt officiële hoogwaardigheidsbekleders. Het voert terroristische operaties uit. Het breidt zijn invloed uit op meerdere fronten. En het doet dat niet discreet, maar met een gevoel er recht op te hebben — omdat het heeft geleerd dat er geen internationale verantwoordingsplicht zal komen.

Laten we eerlijk zijn: als de kwestie Gaza wordt ‘opgelost’ door vernietiging en gedwongen verplaatsing — als dat het model wordt — dan is de Westelijke Jordaanoever de volgende. Annexatie wordt dan beleid. Dit is de essentie van wat al lang het ‘Groot-Israël’-project wordt genoemd.

De vraag is dus niet of de acties van Israël alleen de Palestijnen bedreigen. De vraag is of de regio een toekomst zal accepteren waarin grenzen tijdelijk zijn, soevereiniteit voorwaardelijk is en veiligheid niet wordt bepaald door wetgeving of diplomatie, maar door de ambities van een gemilitariseerde bezetter.

Het derde gevolg is structureel — en misschien wel het gevaarlijkste.

Het expansionistische project van Israël vereist dat buurlanden worden verzwakt — militair, technologisch, economisch en sociaal — zodat het Israëlische regime permanent de overhand heeft.

In het kader van dit project staat het Israël vrij om zijn militaire arsenaal onbeperkt uit te breiden, met inbegrip van massavernietigingswapens die buiten elk inspectieregime vallen. Maar andere landen worden verplicht om te ontwapenen. Andere landen worden onder druk gezet om hun defensiecapaciteit te verminderen. Andere landen worden gestraft voor hun wetenschappelijke vooruitgang. Andere landen worden gesanctioneerd omdat ze hun weerbaarheid vergroten.

Laat dit niemand in verwarring brengen: dit is geen wapenbeheersing. Het is geen non-proliferatie. Het is geen veiligheid.

Het is het handhaven van permanente ongelijkheid: Israël moet een ‘militaire, inlichtingen- en strategische voorsprong’ hebben, en anderen moeten kwetsbaar blijven. Dit is een doctrine van overheersing.

Dames en heren,

Daarom is de Palestijnse kwestie niet alleen een humanitaire kwestie. Het is een strategische kwestie. Het gaat niet alleen om Gaza en de Westelijke Jordaanoever. Het gaat om de toekomst van onze regio en de wetten van de wereld.

Dus wat moet er gebeuren?

Het volstaat niet om onze bezorgdheid te uiten. Het volstaat niet om verklaringen af te leggen. Het volstaat niet om te rouwen. We hebben een gecoördineerde actiestrategie nodig — op juridisch, diplomatiek, economisch en veiligheidsgebied — die is gebaseerd op de beginselen van het internationaal recht en collectieve verantwoordelijkheid.

Ten eerste moet de internationale gemeenschap zonder aarzelen juridische mechanismen ondersteunen.

Ten tweede moeten er consequenties zijn voor overtredingen.

Wij roepen op tot uitgebreide en gerichte sancties tegen Israël, waaronder:

• een onmiddellijk wapenembargo
• de opschorting van militaire en inlichtingensamenwerking
• beperkingen voor ambtenaren
• een handelsverbod

Ten derde hebben we een geloofwaardig politiek perspectief nodig dat gebaseerd is op de wet. De internationale gemeenschap moet het volgende bevestigen:

• het einde van de bezetting
• het recht op terugkeer en compensatie in overeenstemming met het internationaal recht
• de oprichting van een verenigde en onafhankelijke Palestijnse staat met Al-Quds Al Sharif [Jeruzalem] als hoofdstad

Ten vierde moet de humanitaire crisis worden behandeld als een dringende internationale verantwoordelijkheid. Collectieve bestraffing mag nooit worden genormaliseerd.

Ten vijfde moeten regionale staten samenwerken om hun soevereiniteit te beschermen en agressie af te schrikken. Het principe moet duidelijk zijn: veiligheid kan niet worden gebaseerd op de onveiligheid van anderen.

EN,

Ten slotte moeten de islamitische wereld, de Arabische wereld en de landen van het Zuiden een verenigd diplomatiek front vormen.

De Organisatie voor Islamitische Samenwerking, de Arabische Liga en regionale organisaties moeten verder gaan dan symboliek en overgaan tot gecoördineerde actie: juridische ondersteuning, diplomatieke initiatieven, economische maatregelen en strategische berichtgeving.

Dit gaat niet om confrontatie. Het gaat erom te voorkomen dat de regio met geweld wordt hervormd.

Beste collega’s,

Laat niemand zich vergissen: een regio kan niet stabiel worden gehouden door één actor boven de wet te laten staan. De doctrine van straffeloosheid zal geen vrede brengen, maar juist tot grotere conflicten leiden.

De weg naar stabiliteit is duidelijk: gerechtigheid voor Palestina, verantwoordingsplicht voor misdaden, een einde aan de bezetting en apartheid, en een regionale orde gebaseerd op soevereiniteit, gelijkheid en samenwerking.

Als de wereld vrede wil, moet ze ophouden agressie te belonen.

Als de wereld stabiliteit wil, moet ze ophouden expansionisme mogelijk te maken.

Als de wereld in het internationaal recht gelooft, moet zij dit ook handhaven — consequent en zonder dubbele maatstaven.

En als de landen in deze regio een toekomst zonder voortdurende oorlog nastreven, moeten ze deze fundamentele waarheid erkennen: Palestina is niet alleen een zaak van solidariteit, maar ook de onmisbare hoeksteen van de regionale veiligheid.

Dank u.

De mens vindt het al moeilijk genoeg om zich ook maar enigszins een voorstelling te maken van de aard van de Geestelijke Hiërarchie die ons planetaire systeem beheert. Onze planetaire Hiërarchie vormt echter slechts een onderdeel van de veel grotere Zonne-Hiërarchie, en dit laatste maakt weer deel uit van een nog uitgebreider kosmisch geheel, dat zich uitstrekt tot ver voorbij al het voorstelbare. In deze subjectieve sferen voeren ontelbare Entiteiten activiteiten uit op de niveaus van hun eigen evolutie, en in omstandigheden die volgens de Wijzen voor hen veel reëler en vitaler zijn dan wat zij omschrijven als onze ‘wereld van illusie’.

Voor de gewone man klinken deze verwijzingen naar de etherische rijken en hun bewoners misschien als pure fantasie; voor hem hoort iemand die in zulke ‘onbewezen’ onzin gelooft, als belachelijk beschouwd te worden of met sympathie die is voorbehouden aan eenvoudige zielen. Anderen aarzelen om een mening te geven, want wie weet het nu helemaal in deze vreemde wereld van ons waar ‘alles mogelijk is’, en daarom zou er wel eens een kern van waarheid in deze beweringen kunnen schuilhouden! Bij weer anderen waarschuwt een zwakke innerlijke stem misschien ook tegen een al te snelle veroordeling van deze overtuigingen, en zou er enige twijfel kunnen ontstaan…. ‘Zou het misschien niet raadzaam zijn om eerst wat meer te weten te komen over deze beweringen?’ Maar wat ook de motivatie is om deze gedachten te volgen, probeer een open geest te behouden, laat je intuïtie haar gang gaan en geef je verbeelding de vrije loop om verder te gaan dan de directe tastbare omgeving — er ligt zoveel meer achter het etherische web waarmee we zijn omhuld en dat ons zicht en ons onderscheidingsvermogen beperkt. Hoe gelukkig zijn zij die erin slagen dit dichte gordijn te doorbreken en zelfs maar een ingeperkt zicht te krijgen op wat daarachter ligt.

Er zijn mensen die geloven in goddelijke leiding, die het bestaan van een Opperwezen of God erkennen en Hem aanvaarden als de Almachtige Heerser van de Hemelen. Er zijn mensen die God niet alleen als het Absolute zien, maar ook als de enige Heerser, hooguit bijgestaan door Christus, Boeddha, Mohammed of een andere profeet (afhankelijk van de religieuze achtergrond van de waarnemer), en misschien ook gebruikmakend van enkele engelen als goddelijke boodschappers, maar verder niets — alleen de wijde en lege hemelen, met God de Heerser op Zijn troon.

Wanneer nu wordt onderwezen dat deze Allerhoogste Autoriteit niet op zich staat, maar zich heeft omringd met een uitgebreide uitvoerende organisatie om Zijn Wil, Doel en Plan te beheren en te volbrengen, zouden velen dit beschouwen als een vorm van minachting en zelfs als heiligschennis. Maar wanneer men dit zonder vooroordelen bekijkt, zou het bestaan van een dergelijke uitvoerende staf dan niet heel logisch zijn? “Sta hier eens bij stil.”

Denk even terug aan het beeld dat eerder in een artikel werd geschetst, een poging om de onmetelijkheid van het universum weer te geven, waarin ons zonnestelsel als een minuscuul atoom verdwijnt in de enorme uitgestrektheid. Zou het zó vergezocht en onredelijk zijn om aan te nemen, dat er een goed georganiseerd systeem zou kunnen bestaan, of liever gezegd zou moeten bestaan, waardoor de Almachtige functioneert en dat hij zou kunnen gebruiken als kanaal voor de expressie en uitvoering van zijn doelstellingen? Volgens de Bijbel is de mens geschapen naar het beeld van zijn Schepper — dit zou dan in de eerste plaats zeker verwijzen naar het mentale en spirituele beeld en de gelijkenis, in plaats van enige fysieke gelijkenis. Een van de meest opvallende kenmerken van de mens, dat steeds duidelijker wordt naarmate hij zich ontwikkelt, is zijn toenemende organisatievermogen. Wat is er logischer dan te concluderen dat deze aanleg ook afkomstig is van spirituele niveaus, en te veronderstellen dat de subjectieve rijken op dezelfde manier worden gereguleerd en gecontroleerd door een wijdverspreide en perfecte organisatie onder leiding van de Almachtige?

Laten we het grotere universum even buiten beschouwing laten en onze aandacht richten op een nadere bestudering van onze eigen kleine planeet. Heeft de student zich ooit voorgesteld hoe elke vorm is opgebouwd uit miljoenen en miljarden atomen, die allemaal met elkaar verbonden zijn via de etherische wereld? Dit fantastische atomaire complex, bestaande uit de minerale, plantaardige, dierlijke en menselijke rijken van de natuur, functioneert van dag tot dag en van tijdperk tot tijdperk als een perfecte machine, reageert op bovennatuurlijke leidende krachten en evolueert naar een bepaald doel, dat voor de mens voor altijd een raadsel zal blijven. Maar dat deze ontwikkeling volgens een gericht plan verloopt, moet duidelijk zijn, anders zou het hele onderling verbonden en op elkaar inwerkende systeem tussen de verschillende rijken in een mum van tijd in chaos vervallen. De richting van dit alomvattende goddelijke plan, met alle details, veronderstelt daarom zeker een uitgebreide en uiterst efficiënte subjectieve organisatie. De mens, in zijn blinde onwetendheid maar niettemin begiftigd met een ‘vrije wil’ en sluimerende krachten waarvan hij zich gelukkig nog niet volledig bewust is, heeft bij vele gelegenheden blijkbaar zijn best gedaan om dit natuurlijke evenwicht te verstoren en een staat van verwarring te veroorzaken. Denk maar aan de voortdurende oorlogen en verwoestingen die hij heeft veroorzaakt, of de nucleaire explosies waarvoor hij verantwoordelijk is, en aan zijn moedwillige uitbuiting van de bossen en verschillende andere natuurlijke hulpbronnen en kenmerken van de wereld. Maar ondanks dit alles, en hoewel er herhaaldelijk een tijdelijke onbalans is ontstaan, is het verrassend hoe ‘de natuur’ er altijd in slaagt om een vorm van evenwicht te herstellen.

Dit moet toch een duidelijk bewijs zijn van de verbazingwekkende en wijdverbreide krachten van deze subjectieve instantie, die ondanks de vele tijdelijke verstoringen veroorzaakt door de stompzinnigheden van de mens, een geordende controle behoudt.

Denk eens aan de bloem, een van de ‘eenvoudige’ alledaagse producten van de natuur, als nog een voorbeeld van de geplande coördinatie vanuit verborgen rijken, die zo overvloedig voorkomt en onze wereld verfraait met haar vele variaties. Denk aan haar mooie vorm, kleur en geur; denk aan de vele fantastische manieren die de natuur heeft bedacht om planten te bevruchten en te reproduceren, elk trouw aan hun type en soort, en elk een perfect exemplaar. De plantkunde heeft veel geleerd over de fysiologie en anatomie van planten; met de studie van de genetica zijn enkele van de erfelijkheidswetten waaraan planten onderworpen zijn, vastgesteld, maar er is nog steeds veel over het leven van planten dat voor de mens een gesloten boek blijft. Pas vrij recent heeft de wetenschap ontdekt dat planten ook een etherisch lichaam hebben en dat de reacties die in dit vitale lichaam worden geregistreerd, sterk lijken op de emoties en het bewustzijn zoals die in de hogere rijken worden weerspiegeld.

De Wijzen leren ons ook over de deva-evolutie en dat deva’s de bouwers zijn, die voor de constructie van elke vorm in materiële expressie verantwoordelijk zijn. Dit deva- of engelenrijk, dat de zeer reële rijken van feeën, kabouters, enz. omvat, moet, hoewel het nauw verbonden is met menselijke activiteiten, toch als een afzonderlijk gebied worden beschouwd. Dit onderwerp wordt hier alleen genoemd om het bestaan van een parallelle, relatief onontgonnen evolutie aan te geven, die op verschillende niveaus nauw verbonden is met de Hiërarchie die voor de menselijke evolutie verantwoordelijk is.

Sommigen vinden het fundamentele idee van ‘natuurgeesten’ en ‘deva’s’ belachelijk, omdat we in onze materialistische cultuur hebben geleerd te geloven dat wat we kunnen zien en meten de enige realiteit is. Onze voorvaderen wisten intuïtief hoe belangrijk de natuurlijke wereld was en erkenden dat alle dingen met elkaar verbonden zijn. Met de uitvinding van gereedschappen waarmee we de hulpbronnen van de natuur konden exploiteren en beheersen, verloren we echter dat rechtstreekse samenwerkingsverband met de krachten waarvan we voor ons voortbestaan afhankelijk zijn. Nu we de vele crises ervaren die door deze afgescheiden benadering zijn ontstaan, beginnen we onze relatie met de natuur opnieuw te beoordelen.

Op meerdere locaties over de hele wereld hebben groepen en individuen opnieuw ervaren hoe heilzaam het is om samen te werken met natuurlijke processen in plaats van ze te overheersen. Sommige mensen ontdekken dat ze over etherisch gezichtsvermogen beschikken en natuurgeesten en deva’s kunnen zien – of zelfs energetisch met hun bewustzijn ermee kunnen samensmelten. Esoterici bieden een parallel spiritueel perspectief, en zelfs de moderne wetenschap heeft bevestigd dat we in een universum leven dat veel uitgebreider is dan we dachten. Wetenschap en spiritualiteit naderen elkaar steeds meer.

Wetenschappelijk gezien hebben de kwantummechanica en kwantumfysica bewezen dat ons universum enkel bestaat uit trillingen, die volkomen met elkaar verweven zijn. Voorwerpen die wij als de enige realiteit zien, zijn in feite gewoon trillingen van een lagere frequentie. Volgens ervaringen die zijn vastgelegd in The Findhorn Garden en The Kingdom of the Gods, beschreven in de volgende paragrafen, bestaan deva’s in deze meer natuurgetrouwe kosmologie op een hoog trillingsniveau, onzichtbaar voor de meesten, en hebben ze de functie het archetypische patroon voor elke plantensoort in stand te houden. Ze richten energie om afzonderlijke planten in dichte vorm op het fysieke gebied te scheppen, of het nu een gigantische boom of een grassprietje is.

Vanuit dit bredere perspectief kanaliseren natuurgeesten of elementalen de energieën van de deva’s om een ‘etherisch lichaam’ te creëren voor elke plant of manifestatie, volgens het archetypische patroon daarvan.

Deze etherische lichamen zijn vergelijkbaar met die van ons, die op Kirlianfoto’s als aura’s te zien zijn.

Hoewel we ons er grotendeels niet bewust van zijn, zijn natuurdeva’s van fundamenteel belang voor de innerlijke structuur van onze planeet en spelen ze een grote rol in hoe onze omgeving werkt en reageert.

De Findhorn-tuin
Het werk van Peter en Eileen Caddy in Findhorn, Schotland, is een hedendaags bewijs van een op ervaring gebaseerd bestaan van natuurdeva’s, zoals beschreven in het boek The Findhorn Garden: Pioneering a New Vision of Man and Nature in Co-operation (De Findhorn-tuin: Pioneren met een nieuwe visie op mens en natuur in samenwerking). In 1962 verhuisden Peter, Eileen, hun drie zonen en hun collega Dorothy Maclean met hun negen meter lange caravan naar een park op een smal, zanderig schiereiland dat uitsteekt in de Noordzee. Peter was werkloos en het gezin van zes leefde van een werkloosheidsuitkering van acht Britse pond (ongeveer 20 Amerikaanse dollar) per week. Ze waren naar die plek verhuisd op basis van een ingeving die Eileen tijdens meditatie had gekregen.

Peter, Eileen en Dorothy hadden zich hun hele leven lang beziggehouden met een intensieve spirituele training. Peter: “We hadden geleerd om alles, inclusief onze wil, aan God over te geven. Dus toen ons werd verteld dat wat we in Findhorn deden belangrijk zou zijn voor de wereld, dat er een patroon en een plan achter zat, hoe onmogelijk dat ook leek gezien onze omstandigheden, accepteerden we dat.” In Findhorn werden ze bijna permanent blootgesteld aan wind vanuit alle richtingen, en de grond bestond alleen uit zand en grind dat bij elkaar werd gehouden door kweekgras.

Peter, die in het voorjaar van 1963 nog steeds geen werk had, besloot een kleine tuin aan te leggen en begon materiaal te verzamelen voor compost om aan de zandgrond toe te voegen. Kort nadat de eerste zaden waren gezaaid, maakte Dorothy, die altijd al een nauwe band met de natuur had gehad, direct contact met de deva van de tuinboon.

Na dat eerste contact volgde een lang proces van communicatie met meer deva’s over de ontwikkeling van wat een steeds groter wordende tuin vol leven zou worden. De deva’s vertelden Dorothy dat ze van afwisseling in de tuin hielden, omdat elke plant zijn eigen unieke uitstraling heeft, en veel deva’s wilden meedoen aan het experiment! In 1964 kweekte het Findhorn-team 65 verschillende groenten, 21 fruitsoorten en 42 verschillende kruiden.

De producten hadden niet alleen een uitstekende vitaliteit en smaak, maar ook qua hoeveelheid en grootte waren ze opmerkelijk. Terwijl een rijpe rode kool normaal gesproken ongeveer vier pond weegt, wogen bijvoorbeeld in het tweede groeiseizoen twee exemplaren in Findhorn 38, respectievelijk 42 pond!

De deva’s legden Peter uit dat veel van de onbalans in de natuur door de mens is veroorzaakt, “bijvoorbeeld door het doden van vogels die zich voeden met insecten vol met giftige insecticiden of door de atmosfeer te vullen met chaotische gedachten en onnatuurlijke atoomstraling [bijvoorbeeld door kernwapenproeven]. Door de bodem tot leven te brengen en geen gebruik te maken van materialen die leven vernietigen, zo vertelden ze ons, werkten we aan het herstellen van het evenwicht.”

Toen een tuinbouwadviseur van de provincie langs kwam om een bodemmonster te nemen, vertelde hij dat hij bekend was met de bodem in dat gebied en ‘wist’ dat er tekorten zouden zijn. De natuurgeesten hadden Peter echter van tevoren verzekerd dat als de bodem tekorten zou vertonen, zij de elementen zouden produceren die nodig waren voor een perfecte groei. En dat deden ze ook. De bodemanalyse van de tuinbouwexpert wees geen enkele tekortkoming aan, wat hem zowel verbijsterde als indruk op hem maakte.

“De tuin”, concludeerde Peter, “was duidelijk het middelpunt geworden van een experiment in samenwerking tussen drie rijken: het devische, het elementale en het menselijke. Ieder van ons in Findhorn speelde een aparte en noodzakelijke rol in het experiment. Eileen ontving directe leiding van de innerlijke stem van God. Dorothy stond in contact met de deva’s. Roc [een goede vriend en deelnemer van buiten de locatie] had het vermogen om natuurgeesten te zien en met hen te spreken. Ik was de vertegenwoordiger van de mens, de actieve, praktische schepper van de tuin. … We leerden hoe deze drie rijken konden samenwerken om een nieuwe wereld te creëren in overeenstemming met het goddelijke plan.”

Sinds het baanbrekende werk van Nikola Tesla, de grote Kroatisch-Amerikaanse uitvinder, is er een reeks uitvinders/wetenschappers geweest die deze cruciale onderneming hebben voortgezet om een duurzame, schone en onbeperkte vorm van energieproductie te ontwikkelen. Geen van hen is er echter in geslaagd om, in tegenstelling tot Tesla, uit de anonimiteit te treden, ondanks hun revolutionaire ontdekkingen die hen anders wereldberoemd zouden hebben gemaakt. Uitvinders zoals James F. Murray III, die in deel één werd genoemd, verrichtte sinds begin jaren 80 zijn eigen onderzoek naar Tesla’s werk. Als gevolg hiervan ontwikkelde hij een aantal paradigmaverschuivende apparaten tijdens zijn werk voor het Canadese bedrijf Nonlinear Dynamics Inc. (NLDI), dat eveneens door Tesla was geïnspireerd. Een voorbeeld hiervan was de Switched Energy Resonant Power Supply (SERPS) (Resonant schakelende voedingsmodule), die duidelijk ‘over-unity’ demonstreerde: het vermogen om meer elektriciteit te leveren dan erin werd gestopt, in dit geval vijftig keer meer, ofwel een prestatiecoëfficiënt (CoP) van vijftig.

Dan is er nog elektrotechnisch en werktuigbouwkundig ingenieur Arthur Manelas, die vanuit Griekenland naar de VS emigreerde en tijdens de Apollo 13-missie aan het ruimteprogramma werkte. Hij ontwierp een batterij die zichzelf kon opladen met een systeem gebaseerd op Tesla’s ideeën. De kern ervan bestond uit een strontiumferrietmagneet van 10 bij 15 centimeter die onstabiele magnetische velden creëerde. Deze magnetische plaat was een essentieel onderdeel van de transformator en er was in drie richtingen magnetische draad omheen gewikkeld. Door twee sets draden werd hoogspanning geleid, waardoor er een overschot aan vermogen (over-unity) ontstond in de derde wikkeling, waarmee het batterijpakket werd opgeladen.

Eind jaren 90 gebruikte Manelas dit systeem om zijn elektrische sportwagen Solectria aan te drijven. Tijdens een test legde het voertuig met vier passagiers een afstand van 40 km af. Aan het einde van de rit bleek de accucapaciteit te zijn gestegen van 68 procent (bij de start) naar 89 procent! Tijdens die test werd ook vastgesteld dat, wanneer de auto een week stil had gestaan, de accu volledig was opgeladen. Dit was, zoals de wetenschappers destijds opmerkten, een regelrechte schending van de eerste wet van de thermodynamica. Simpel gezegd houdt deze wet in dat energie niet kan worden gecreëerd of verloren kan gaan, maar alleen kan worden omgezet van de ene vorm naar de andere binnen een gesloten systeem, zoals deze.

De wetenschappers deden een andere ongebruikelijke ontdekking met betrekking tot de temperatuur van de batterij. Ze observeerden dat, terwijl het systeem in werking was, de thermistors (thermoweerstanden) op de magnetische kern van de transformator aangaven dat deze constant vijf graden Celsius lager bleef dan de omgevingstemperatuur. Volgens de conventionele wetenschappelijke wetten zou deze transformator juist moeten opwarmen tijdens gebruik. Helaas kreeg Arthur Manelas eind 2012 onverwacht een hersenaneurysma, waardoor hij nooit meer zijn mentale vermogens terugkreeg en in 2014 overleed. Door zijn plotselinge achteruitgang kon hij de details van de werking van zijn uitvinding met niemand delen en kon hij zijn levenslange droom om de wereld van gratis energie te voorzien niet verwezenlijken.

Poort naar het universele
Een ander opmerkelijk voorbeeld is voormalig luchtvaartingenieur Floyd ‘Sparky’ Sweet, zoals hij liefkozend werd genoemd, die een over-unity-apparaat uitvond, de Vacuum Triode Amplifier (Vacuümtriodeversterker) (VTA). Deze versterker was in staat om aanzienlijke hoeveelheden elektriciteit op te wekken met slechts een klein elektromagnetisch signaal, dat door een speciaal magnetisch blok van bariumferriet werd geleid. Sweet had bij General Electric gewerkt en had bij zeldzame gelegenheden elektrische transformatoren (met krachtige magneten erin) een effect zien vertonen dat ‘zelfoscillatie’ werd genoemd. Hij dacht dat dit effect benut kon worden en zocht naar een manier om een magnetisch veld van een stationaire magneet te verstoren, zodat het veld vanzelf zou blijven trillen — zelfoscillatie. Normaal gesproken wekt een constant roterend magnetisch veld, zoals in een elektrische dynamo in de buurt van een koperen spoel, een elektrische stroom op in die draad. Sweet vroeg zich af of de magneet zelf stil kon blijven staan en of het magnetische veld in plaats daarvan in zelfoscillatie kon worden gebracht, waardoor er toch een elektrische stroom in de koperdraad zou ontstaan. Uiteindelijk bedacht hij een constructie van speciaal geconditioneerde magneten, omwikkeld met draad, die het middelpunt vormden van de generator. Deze generator had, in tegenstelling tot een elektrische dynamo of motor, geen bewegende onderdelen. Zoals een commentator het verwoordde, “trok het letterlijk stroom uit de lucht” wanneer het met slechts een fractie van een watt werd opgestart.

Luitenant-kolonel Thomas Bearden, een natuurkundig theoreticus met eigenzinnige wetenschappelijke opvattingen, werd door Sweet gevraagd om zijn nieuwe uitvinding te testen. Eigenlijk was het Bearden die het apparaat de naam Vacuum Triode Amplifier (VTA) gaf. Nadat hij het apparaat volledig in werking had gezien, concludeerde hij dat de VTA “diende als een poort waardoor universele energie in een elektrisch circuit werd geleid”. In tegenstelling tot conventionele transformatoren, die warmte produceerden, functioneerde de VTA met temperaturen binnen het systeem die tot wel twintig graden Celsius lager waren dan de omgevingstemperatuur. Verrassend genoeg werd het apparaat koeler naarmate de elektrische belasting groter werd. Toen het per ongeluk kortsluiting maakte, veroorzaakte dat naar bleek een felle lichtflits en vormde zich ijs op de draden! Floyd Sweet overleed in 1995 aan een fatale hartaanval. De geschiedenis herhaalde zich en ook hij nam zijn geheimen mee het graf in, zonder de belangrijkste aspecten van zijn uitvinding met collega-onderzoekers te delen: bijvoorbeeld hoe hij de magneten in het hart van de VTA speciaal had geconditioneerd en hoe hij de magnetische velden precies in zelfoscillatie bracht.

Een oceaan van energie
Tot slot ontwikkelde T.H. Moray, tegelijkertijd met het werk van Tesla, begin jaren 20 een toestel dat hij Radiant Energy Device (Stralingsenergieapparaat) noemde, waarmee hij ook deze vorm van universele energie kon benutten, die overigens door de bekende Oostenrijkse arts en psychoanalyticus Wilhelm Reich orgonenergie werd genoemd. Moray was elektrotechnisch ingenieur bij verschillende grote bedrijven, maar in 1921 besloot hij zich volledig te wijden aan zijn onderzoek naar stralingsenergie/vrije energie en binnen enkele jaren had hij zijn eerste functionerend prototype gebouwd. De machine, die weer geen bewegende onderdelen had, gebruikte de eerste halfgeleiderbuis of -detector (gemaakt van gesmolten silica — een goed radio-ontvangstkristal) die hij twintig jaar eerder had ontwikkeld, nog voordat Bell Telephone Labs ze commercieel in gebruik nam. Het was een essentieel onderdeel van het elektronische circuit en maakte het mogelijk om het instrument ‘af te stemmen’. Het apparaat was verbonden met een ‘antenne’ die stralingsenergie kon opvangen en met een ‘aarde’ die het circuit sloot. Moray noemde het een “energiepomp”, omdat het energie kon onttrekken aan, zoals hij het noemde, de “energiezee” die, net als Tesla’s lichtgevende ether, volgens hem de hele ruimte doordringt. Hij beschreef zijn onderzoek en experimenten in een boek getiteld The Sea of Energy in Which the Earth Floats (“De zee van energie waarin de aarde drijft”), dat later door leden van zijn familie werd bewerkt en onder de naam van zijn zoon, John E. Moray, werd gepubliceerd. Benjamin Creme, die refereerde naar zijn ervaringen uit zijn vroege jeugd waarin hij de etherische gebieden zag, beschreef het als volgt: “Pas zo’n twintig jaar later, door de bouw en het gebruik van Wilhelm Reichs orgonaccumulator, werd ik me opnieuw bewust van deze oceaan van energie waarvan wij zelf deel uitmaken, en bewees ik voor mezelf onomstotelijk het bestaan van de etherische niveaus van materie.”

Een interessant citaat uit Morays boek illustreert het dilemma waarmee hij te maken kreeg bij het vestigen van de geloofwaardigheid van zijn uitvinding onder wetenschappers en politici. “Dr. Moray besefte de omvang van zijn ontdekking en voelde de verantwoordelijkheid voor wat wel eens de toekomst van de mensheid zou kunnen uitmaken. Hij had de oprechte wens om zijn kennis in te zetten waar die het meest ten goede zou komen aan iedereen en niet in de handen van enkelingen die egoïstisch uitzijn op macht en rijkdom. Op 24 juli 1925, tijdens een gesprek met senator Reed Smoot op diens uitnodiging…. stelde Dr. Moray zijn ontdekking van stralingsenergie gratis ter beschikking aan de Amerikaanse regering. De senator bedankte Dr. Moray voor zijn aanbod, maar verklaarde dat de Amerikaanse regering een dergelijk aanbod zou afwijzen omdat zij niet concurreerde met openbare nutsbedrijven [oftewel de monopolistische fossiele brandstoffenindustrie].”

Moray bleef zijn Radiant Energy Device demonstreren aan invloedrijke personen die geïnteresseerd waren, zoals de staatssecretaris van Utah, de heer Wilton H. Welling. In zijn verklaring, na een bepaalde demonstratie, merkte Welling op dat hij de uitvinder het instrument zag afstellen, en dat dit net zo eenvoudig was als het bedienen van een goed afgestelde radio. Daarna werden een lichtrek met zo’n vijfendertig lampen van 50 en 100 watt, een Hot Point-strijkijzer en een elektrische kachel op het afgestelde apparaat aangesloten. De lampen schenen zeer fel, met een spanning die hoger leek te zijn dan normaal. Men vreesde dat ze allemaal zouden doorbranden, maar dat gebeurde bij geen enkele. De Secretaris van de Staat werd meegedeeld dat het resultaat hetzelfde zou zijn, zelfs als hij honderden van zulke lampen op het circuit had aangesloten. Aan het einde van zijn verslag verklaarde Welling: “Ik ben ervan overtuigd dat Dr. Moray op het punt staat een van de meest verbazingwekkende fundamentele uitvindingen uit de geschiedenis te perfectioneren.” Uiteindelijk produceerde Moray een machine die 50 kW elektriciteit kon opwekken zonder enige stroomtoevoer. Net als bij de andere uitvindingen had de opgewekte elektriciteit een merkwaardige eigenschap die sommigen “koude stroom” hebben genoemd. Dit betekende dat de elektriciteit met zo’n kracht door dunne draden kon worden geleid dat diezelfde draden bij conventioneel opgewekte elektriciteit zouden zijn gesmolten.

Postindustriële evolutie
Tragischerwijs is het verhaal van deze uitvinder maar al te bekend. Zoals collega-systeemingenieur Moray King, die zijn werk bewonderde en onderzocht, het beschreef: “…technisch succes werd gevolgd door ondermijning van het bedrijfsleven, corruptie binnen de overheid, bedreigingen en moordpogingen.” Een treffend voorbeeld hiervan is een man die in 1941 met een moker het Radiant Energy Device aan stukken sloeg, waardoor jarenlang werk verloren ging en vitale onderdelen van deze buitengewone machine onherstelbaar beschadigd raakten. Moray vreesde altijd dat de autoriteiten zijn uitvinding van hem wilden afpakken of ronduit wilden vernietigen, zoals dit en andere verhalen bewijzen. Uiteindelijk trok hij zich onder druk terug uit dit werk en concentreerde hij zich op andere interesses, zoals de ontwikkeling van de radio, die niet zulke negatieve aandacht trok. T.H. Moray overleed in 1974 en met hem verdween, opnieuw, de hoop om vrije energie naar de wereld te brengen.

Er zijn natuurlijk, net als de hierboven genoemde, vele andere geïnspireerde uitvinders die eveneens hebben geprobeerd het dominante paradigma uit te dagen en te verschuiven, maar zonder uitzondering hebben ze allemaal gefaald — zo sterk is de greep van gevestigde belangen en de pseudowetenschappelijke orthodoxie die een cruciale rol speelt in het in stand houden van de status quo. Dat gezegd hebbende, met toenemend bewijs en een groeiende publieke bewustwording, moet deze patstelling op een gegeven moment wel doorbroken worden. Volgens experts op dit gebied zal, wanneer dat gebeurt, de overgang naar een onbeperkte, schone en gratis vorm van energieproductie inderdaad zeer snel verlopen, of in ieder geval in vergelijking met de afgelopen honderd jaar; zo lang is deze technologie immers al bekend! Men denkt ook dat dit het leven op aarde zoals we dat nu ervaren radicaal zal veranderen, vergelijkbaar met de dramatische veranderingen die plaatsvonden bij het begin van de Industriële Revolutie; — maar dit keer voor de grote meerderheid van ons, niet alleen voor de selecte groep in de zogenaamde ontwikkelde wereld. Kortom, een nieuw tijdperk wacht ons.

Helaas is de huidige, achterhaalde denkwijze bijzonder terughoudend om plaats te maken voor een denkwijze die beter aansluit bij de huidige tijd. Zoals Nikola Tesla zei: “De dag dat de wetenschap niet-fysische verschijnselen begint te bestuderen, zal ze in één decennium meer vooruitgang boeken dan in alle voorgaande eeuwen van haar bestaan.”

Dominee Jesse Jackson die in februari op 84-jarige leeftijd overleed, liet een opmerkelijke nalatenschap na. Hij was een succesvol burgerrechtenactivist, een buitengewoon coalitiebouwer, een van de meest prominente leerlingen van Dr. Martin Luther King Jr. wiens werk hij voortzette, tweevoudig kandidaat voor het Amerikaanse presidentschap en bovenal een onvermoeibare stem voor degenen die geen stem hebben. Naast zijn vele politieke en sociale prestaties heeft hij voor alle jonge kinderen echter een waardevolle erfenis achtergelaten, die nu vandaag nog steeds actueel is. Fragmenten uit een aflevering van Sesamstraat uit 1972, met de toen 31-jarige Jesse Jackson, laten zien hoe hij een call-and-response-(roep en reactie-)segment leidt met een groep jonge kinderen van verschillende etnische achtergronden en kleuren. Het herhaalde refrein is I am SOMEBODY (Ik ben IEMAND), dat de kinderen enthousiast keer op keer naar hem terugroepen. Jacksons nalatenschap is niet alleen nationaal en internationaal, maar raakt, zoals deze aflevering laat zien, ook diep persoonlijk.

In het volgende nummer van Share International zal een vollediger beeld worden geschetst van de man die door sommigen wordt omschreven als een held, een geniale man en een van de groten. (Bron: The Guardian)

VN-secretaris-generaal António Guterres heeft het aflopen van het New START-verdrag op 5 februari 2026 gekarakteriseerd als een “ernstig moment” voor de internationale vrede, omdat het voor het eerst in meer dan een halve eeuw is dat de twee grootste kernmachten ter wereld geen bindende beperkingen op hun strategische arsenalen hebben. De heer Guterres zei dat decennia van nucleaire wapenbeheersingsovereenkomsten — van de Strategic Arms Limitation Talks uit het tijdperk van de Koude Oorlog tot het nieuwe START-verdrag — een cruciale rol hebben gespeeld bij het voorkomen van een catastrofe en het verminderen van de wereldwijde nucleaire voorraden. Gedurende de Koude Oorlog en daarna heeft de nucleaire wapenbeheersing tussen deze regeringen catastrofes helpen voorkomen,” zei hij, eraan toevoegend dat dergelijke kaders “stabiliteit hebben gecreëerd” en “verwoestende misrekeningen hebben voorkomen”. Hoewel dit keerpunt een gevaarlijk veiligheidsvacuüm weerspiegelt, benadrukte Guterres dat het ook een cruciale kans biedt om wapenbeheersing voor een modern tijdperk opnieuw vorm te geven, vooral nu zowel de Amerikaanse als de Russische president de destabiliserende risico’s van een hernieuwde wapenwedloop hebben erkend.

De secretaris-generaal drong er bij beide landen op aan hun woorden om te zetten in daden en riep op tot een onmiddellijke hervatting van de onderhandelingen om een nieuw kader tot stand te brengen dat verifieerbare beperkingen herstelt, het verhoogde risico op misrekeningen vermindert en de mondiale veiligheid versterkt.
(Bron: news.un.org)

Na de ramp in Fukushima in 2011 sloot Japan al zijn 54 reactoren, waaronder de grootste kerncentrale ter wereld. Maar de daaropvolgende worsteling met dure import van fossiele brandstoffen en een trage overgang naar offshore windenergie heeft geleid tot een controversiële terugkeer naar kernenergie. Centraal in deze strategie staat de reactivering van reactor 6 van TEPCO in Kashiwazaki-Kariwa, die — ondanks een recente storing in het alarmsysteem waardoor de herstart is uitgesteld tot eind februari — naar verwachting de jaarlijkse invoer van aardgas aanzienlijk zal verminderen en tegelijkertijd de grootstedelijke regio Tokio van stroom zal voorzien. (TEPCO is ook de exploitant van de kerncentrale van Fukushima.) Het plan stuit echter op enorme weerstand bij het publiek. Vijftien jaar na het smelten van de reactorkern blijven veel burgers sceptisch over het veiligheidsbeheer van exploitant TEPCO en vrezen zij dat inactieve reactoren niet bestand zijn tegen de voortdurende seismische risico’s in Japan.

Deze spanning wordt nog verder verergerd door beschuldigingen dat Chubu Electric seismische gegevens heeft gemanipuleerd om risico’s te bagatelliseren. Chubu Electric exploiteert Hamaoka, één van de gevaarlijkste kerncentrales van Japan omdat deze direct boven een plek ligt waar een grote aardbeving wordt verwacht, de ene aardplaat schuift daar onder de andere.

De Nuclear Regulation Authority (Kernreguleringsautoriteit — NRA) onderzoekt momenteel de reactivering van zes extra reactoren van andere leveranciers in Japan.
(Bronnen: japanenergyhub.com; heise.de)

Opnieuw wordt Francesca Albanese, speciaal rapporteur van de Verenigde Naties voor de bezette Palestijnse gebieden, aangevallen met vals nieuws en misleidende motieven, ditmaal door bepaalde elementen van de Franse pro-zionistische rechtervleugel. Francesca Albanese wordt op volstrekt lasterlijke wijze beschuldigd van het doen van schandalige uitspraken tegen Israël als volk en als natie.

In feite heeft Francesca Albanese, in volledige overeenstemming met wat ze al jaren zegt, verklaard dat “het feit dat de meeste landen Israël niet hebben tegengehouden, maar juist bewapend, politieke excuses, politieke dekking en economische en financiële steun hebben gegeven, een uitdaging is. Als het internationaal recht in zijn kern is aangetast, is het ook waar dat de wereldgemeenschap zich nog nooit zo bewust is geweest van de uitdagingen waar we allemaal voor staan. Wij, die geen controle hebben over grote hoeveelheden financieel kapitaal, algoritmen en wapens, zien nu dat we als mensheid een gemeenschappelijke vijand hebben. De gemeenschappelijke vijand van de mensheid is het systeem dat de genocide in Palestina mogelijk heeft gemaakt, met inbegrip van het financiële kapitaal dat het financiert, de algoritmen die het verdoezelen en de wapens die het mogelijk maken.”

De ergste elementen van internationaal rechts, die het financiële kapitaal dienen, willen Francesca Albanese het zwijgen opleggen, omdat zij moedig het internationale systeem van medeplichtigheid aan de genocide op het Palestijnse volk aan de kaak stelt. Maar Francesca Albanese kan niet het zwijgen worden opgelegd, omdat zij het morele, juridische en politieke geweten vertegenwoordigt van het Westen en de hele wereld, die weigert de geschiedenis in te gaan als medeplichtige of laffe toeschouwer van een gruwelijke misdaad.

Wij betuigen dan ook onze volledige solidariteit met Francesca Albanese, die ongestoord haar onvervangbare en uiterst belangrijke rol moet kunnen blijven vervullen.

(Bronnen: www.pressenza.com, GAP)

Petitie Avaaz aan de VN-Mensenrechtenraad

Avaaz, de online stem voor gerechtigheid over de hele wereld, heeft zojuist een petitie gelanceerd waarin wordt opgeroepen tot actie ter ondersteuning van mevrouw Albanese:

Aan de VN-Mensenrechtenraad:
“Als mensen van over de hele wereld vragen wij u om de oproep tot ontslag van Francesca Albanese als speciaal rapporteur van de VN voor de Westelijke Jordaanoever en Gaza te weigeren. Zij is een van de moedigste stemmen die opkomen voor de rechten van de Palestijnen en de wereld heeft haar moed nodig om leiders op te roepen tot actie.” Zij is een zeldzame, krachtige stem voor de Palestijnen — die de waarheid spreekt over de genocide door Israël.

Eerst probeerde president Trump haar het zwijgen op te leggen met sancties. Nu willen Frankrijk, Duitsland en andere Europese landen dat ze aftreedt, op basis van valse beschuldigingen die online circuleren. Volgende week wil Frankrijk bij de VN formeel oproepen tot het aftreden van Francesca Albanese als speciaal rapporteur van de VN voor de bezette Palestijnse gebieden.

Palestina en de wereld hebben haar kritische stem nodig.

Een miljoen van ons hebben al geholpen om haar te nomineren voor de Nobelprijs voor de Vrede. Laten we nu opnieuw in actie komen en onze stem luider laten klinken dan hun intimidatie.

Avaaz — wat ‘stem’ betekent in verschillende Europese, Midden-Oosterse en Aziatische talen — werd in 2007 opgericht met een eenvoudige democratische missie: burgers van alle landen organiseren om de kloof te dichten tussen de wereld die we hebben en de wereld die de meeste mensen overal willen.

Avaaz stelt miljoenen mensen uit alle lagen van de bevolking in staat om actie te ondernemen tegen urgente mondiale, regionale en nationale problemen, van corruptie en armoede tot conflicten en klimaatverandering. Dankzij ons model van internet-organisatie kunnen duizenden individuele inspanningen, hoe klein ook, snel worden gebundeld tot een krachtige collectieve beweging.
(Lees meer over de resultaten op de pagina Hoogtepunten.)

De Avaaz-gemeenschap voert campagnes in 17 talen, ondersteund door een kernteam op 6 continenten en duizenden vrijwilligers. We ondernemen actie — door petities te ondertekenen, mediacampagnes en directe acties te financieren, e-mails te sturen, te bellen en te lobbyen bij regeringen, en door ‘offline’ protesten en evenementen te organiseren — om ervoor te zorgen dat de meningen en waarden van de wereldbevolking worden meegenomen in de beslissingen die ons allemaal aangaan.

Op 4 februari werden zes activisten van Palestine Action vrijgesproken van zware inbraak in verband met hun inbraak en zesdaagse bezetting van de Elbit Systems-fabriek in de buurt van Bristol, VK, in 2024 — een van de verschillende Elbit-vestigingen in het VK die wapens voor Israël produceren. Een veroordeling voor zware inbraak kan leiden tot een maximale straf van levenslange gevangenisstraf.

Het doel van de activisten was om de bevoorradingslijn te verstoren door middel van directe actie, met beschadiging van computers en drones, en tegelijkertijd de aandacht te vestigen op de medeplichtigheid van de Britse regering aan de verwoesting van Gaza.

Clare, de moeder van een van de vrijgelatenen, zei: “De actie van onze geliefde tegen Elbit Systems en de brute reactie van de staat hebben de ware waarden van de regering blootgelegd. De regering is vastbesloten om tegen elke prijs zaken te doen met Israël en zijn wapenindustrie te beschermen.

“Onze geliefden hebben de provocatie aangedurfd” — en er zijn kosten noch moeite gespaard om hen zonder proces te arresteren, te vervolgen en gevangen te zetten. Stel je voor dat de regering evenveel geld, middelen en politieke wil had gestoken in het voorkomen van een genocide.”

Op 13 februari oordeelde het Hooggerechtshof dat het verbod van de regering op Palestine Action als terroristische groepering “onwettig en onevenredig” was, hoewel het verbod van kracht zou blijven in afwachting van verdere hoorzittingen later die maand.

Er was grote vreugde over deze beslissing, omdat het opnieuw een grote klap was voor de pogingen van de regering om elk protest dat haar relatie met Israël en de wapenindustrie ondermijnt, te verbieden.

Door de groep op 5 juli 2025 als terroristische organisatie aan te merken, had zij iedereen die de doelstellingen van de groep steunde op hetzelfde niveau geplaatst als leden van ISIS of Al-Qaida. En dit heeft alle activisten ernstig verontrust, omdat het een eerste stap is in de onderdrukking van elk verzet tegen de genocidale acties van Israël in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever, of, wat dat betreft, van elk protest tegen wat dan ook.

Tot nu toe zijn meer dan 2.700 mensen — velen van hen bejaard of invalide en vreedzaam protesterend — gearresteerd, alleen omdat ze een spandoek droegen met de tekst “Ik ben tegen genocide. Ik steun Palestine Action.” Zelfs wanneer er geen spandoek te zien was, werden er fouten gemaakt door overijverige politieagenten. Een opvallend geval was dat van Laura Merton, die in juli 2025 alleen op een grasberm stond met een bordje met de tekst “Free Gaza” en “Israël is committing genocide” (Israël pleegt genocide). Ze werd benaderd door twee gewapende politieagenten die haar beschuldigden van het steunen van de standpunten van Palestine Action en dreigden haar te arresteren als ze niet weg zou gaan. Ze maakte een geluidsregistratie van wat ze zeiden, letterlijk: “Het noemen van vrijheid voor Gaza, Israël, genocide, dat valt allemaal onder verboden groeperingen, dat zijn terreurgroeperingen die door de regering zijn aangewezen.”

De politie moest haar excuses aanbieden.

In reactie op de uitspraak van 13 februari zei burgerrechtenorganisatie Liberty: “Deze zaak heeft een dieper liggend probleem aan het licht gebracht, namelijk dat de grens tussen directe actie en terrorisme gevaarlijk vaag is geworden, en dit zal een afschrikwekkend effect blijven hebben op protesten en de vrijheid van meningsuiting. Mensen moeten kunnen opkomen voor hun mening, zich kunnen uitspreken en kunnen deelnemen aan protesten zonder bang te hoeven zijn dat ze als terrorist worden bestempeld en gearresteerd.”

Evenredigheid is cruciaal. Het is één ding, aldus het Hooggerechtshof, dat een minister van mening is dat enkele leden van een groep handelingen hebben gepleegd die grenzen aan terrorisme, maar het is iets heel anders om vervolgens te besluiten dat die incidenten betekenen dat de hele groep moet worden verboden.

Het ministerie van Binnenlandse Zaken heeft 700.000 pond aan juridische kosten uitgegeven om de verbodsbepaling in stand te houden. (Bronnen: BBC; The Guardian; inews.co.uk; Liberty)

Er zijn maar weinig bekende sportmanagers die zich uitspreken over wat er met de Palestijnen gebeurt, maar in januari en februari van dit jaar bleef Pep Guardiola zijn podium als manager van de Engelse Premier League-voetbalclub Manchester City gebruiken om zijn mening te geven over allerlei conflicten, met name de genocide in Gaza. “Ze willen dat [ik] zwijg, dat is wat de wereld wil, toch? Zwijg en zeg niets. Ik denk dat het precies het tegenovergestelde is.”

Tijdens een liefdadigheidsevenement in Barcelona op 29 januari 2026 zei de Catalaan: “We hebben hen in de steek gelaten, verlaten”, waarmee hij het wereldwijde stilzwijgen over het lijden van Palestijnse kinderen in Gaza veroordeelde.

“Met de technologieën en vooruitgang waarover we tegenwoordig beschikken, is de mensheid [sic] beter af dan ooit tevoren wat mogelijkheden betreft. We kunnen de maan bereiken; we kunnen alles doen. Maar toch, op dit moment, doden we elkaar. Waarvoor? Als ik de beelden zie, het spijt me, het doet me pijn.”

“… Nooit eerder in de geschiedenis van de mensheid hebben we de informatie zo duidelijk met onze eigen ogen kunnen zien, als nu. De genocide in Palestina, wat er in Oekraïne is gebeurd, wat er in Rusland is gebeurd, wat er overal ter wereld is gebeurd — in Soedan, overal.”

“Wat er voor onze ogen gebeurde? Wil je het zien? Het is ons probleem als mensen. Het zijn onze problemen.”

“… Een ander land kwaad willen doen? Dat doet me pijn. Duizenden onschuldige mensen volledig uitroeien, dat doet me pijn. Zo simpel is het. Meer niet.

“Als je een idee hebt en je moet het verdedigen, en je moet daarvoor duizenden, duizenden mensen doden? Het spijt me, maar dan kom ik in opstand. Altijd, ik zal er altijd zijn.

“Vanuit mijn standpunt — rechtvaardigheid — je moet je uitspreken.”

(Bronnen: reddit.com; Hayters TV; Al Jazeera; The Guardian)

Recent onderzoek heeft aangetoond dat bepaalde vlinders geluidssignalen van planten oppikken en interpreteren. Onderzoekers van de Universiteit van Tel Aviv hebben aangetoond dat sommige vrouwtjesvlinders de zachte sputterende geluiden kunnen horen die worden uitgezonden door plantenstengels die te weinig water krijgen, en zullen hun eitjes dan elders op gezonde planten zonder geluid leggen. Hierdoor kunnen vrouwtjes de planten selecteren die de grootste kans op voedsel voor hun larven bieden.

Andere laboratoriumexperimenten hebben bevestigd dat sommige vrouwelijke motten gevoelig zijn voor ultrasonore geluiden. Wanneer ze de keus hadden tussen twee gebieden, één waar geluiden te horen waren van planten die te weinig water kregen en één waar het stil was, kozen vrouwelijke Katoenuilmotten (Spodoptera littoralis) er consequent voor hun eitjes in het stiltegebied te leggen.

“Samenvattend, dit onderzoek nodigt ons uit om onze perceptie op biodiversiteit te verbreden. Planten geven op subtiele wijze “signalen af” over hun toestand en insecten hebben geleerd te luisteren.”
(Bron: Noe.org)

Overwinning op diepzeemijnbouw in Noorwegen

Na intensieve onderhandelingen, en in ruil voor steun bij de stemming over de begroting, heeft de Noorse regering zojuist met succes de toekenning van de eerste vergunningen voor diepzeemijnbouw op een deel van haar continentale plat met vier jaar uitgesteld. Het Noorse Petroleumdirectoraat schat dat dit gebied 45 miljoen ton zink en 38 miljoen ton koper bevat. Diepzeemijnbouw zou echter de duizenden diersoorten die daar leven, kunnen verstoren, en bovendien een deel van de koolstof die daar al miljoenen jaren is opgeslagen, in de dampkring kunnen vrijlaten. Aanzienlijke publieke mobilisatie heeft de politieke partijen gedwongen toe te geven.

“Deze beslissing is een historische overwinning. Noorse politici besloten naar wetenschappelijke expertise te luisteren én naar de sterke publieke vraag het kwetsbare diepzeemilieu te beschermen, in plaats van zich te laten beïnvloeden door de mijnbouwlobby,” aldus Karoline Andaur, CEO van WWF Noorwegen.
(Bron: Reporterre.net; WWF Noorwegen)

Hoge resolutiekaart NASA onthult meer informatie over donkere materie

Met behulp van gegevens van de James Webb-ruimtetelescoop van NASA hebben wetenschappers een van de meest gedetailleerde kaarten met hoge resolutie van donkere materie tot nu toe gemaakt.

Het bestaan van donkere materie werd ongeveer 80 jaar geleden voor het eerst door wetenschappers vermoed, toen de Zwitsers-Amerikaanse astronoom Fritz Zwicky waarnam dat sterrenstelsels in de Coma-cluster zo snel bewogen dat ze eigenlijk weggeslingerd hadden moeten worden, maar toch aan de cluster gebonden waren door onzichtbare materie. In de jaren zeventig ontdekte de Amerikaanse astronome Vera Rubin hetzelfde fenomeen bij spiraalstelsels: sterren aan de rand van het sterrenstelsel bewogen te snel om alleen door lichtgevende (gewone) materie te worden vastgehouden.

Donkere materie gaat als een geest door gewone materie heen en geeft geen licht af en reflecteert, absorbeert of blokkeert het ook niet. Wetenschappers ontdekken donkere materie door te observeren hoe de massa ervan de ruimte zelf kromt, waardoor het licht dat naar de aarde reist wordt afgebogen.

Diana Scognamiglio, hoofdauteur van het artikel en astrofysicus bij het Jet Propulsion Laboratory (Lab voor reactie-aandrijving) van NASA in Zuid-Californië, zei: “Voorheen keken we naar een wazig beeld van donkere materie. Nu zien we dankzij de ongelooflijke resolutie van Webb de onzichtbare steigers van het universum in verbluffend detail.”

“Overal waar we een grote cluster van duizenden sterrenstelsels zien, zien we ook op dezelfde plek een even grote hoeveelheid donkere materie.…” aldus Richard Massey, co-auteur en astrofysicus aan de Universiteit van Durham in het Verenigd Koninkrijk.

Er werden bijna 800.000 sterrenstelsels geïdentificeerd; de Webb-kaart bevat ongeveer tien keer meer sterrenstelsels dan eerdere kaarten van het gebied en twee keer zoveel als die van de Hubble-telescoop.

(Bron: nasa.gov)

VN-wetenschappers melden dat de wereld in een water-bankroet verkeert

Een nieuwe studie door het Instituut voor Water, Milieu en Gezondheid van de VN-Universiteit heeft geconcludeerd dat de wereld nu voorbij tijdelijke watercrises is. Veel natuurlijke watersystemen verkeren in een staat van falen, ofwel waterbankroet.

Water-bankroet gaat niet alleen over een tekort aan water — het is een chronische toestand die ontstaat wanneer er meer water wordt gebruikt dan door de natuur kan worden aangevuld, waardoor schade aan grondwater en moerasgebieden ontstaat die moeilijk teruggedraaid kan worden.

Bijna de helft van de wereldbevolking leeft minstens één maand per jaar met ernstige waterschaarste, waarbij velen te maken krijgen met waterrantsoenering, lege reservoirs, mislukte oogsten, vaker voorkomende bosbranden en verzakkende steden.
Foto: Waterschaarste ten gevolge van klimaatverandering (foto: Nkpelawuni, Wikimedia Commons)

Bodemverzakking verrast mensen vaak, maar het is een typisch teken van watertekort. Wanneer er te veel grondwater wordt opgepompt, wordt de ondergrondse structuur die water als een spons absorbeert, samengeperst en stort in.

Het rapport Wereldwijd Watertekort, gepubliceerd in januari 2026, geeft aan hoe wijdverbreid dit probleem is. De winning van grondwater heeft bijgedragen aan bodemdaling over een gebied van meer dan 2,3 miljoen vierkante mijl (6 miljoen km2). Dit omvat veel stedelijke gebieden — in Azië zijn de bekendste voorbeelden Jakarta, Bangkok en Ho Chi Minh-stad.

Landbouw is de grootste waterverbruiker van de wereld en verbruikt ongeveer 70% van het zoetwater wereldwijd. Ongeveer 3 miljard mensen en meer dan de helft van de wereldwijde voedselproductie zijn geconcentreerd in gebieden waar de wateropslag al onstabiel is, en bedreigt de voedselproductie wereldwijd.

Ondanks deze en andere problemen blijven landen hun waterwinning verhogen, zodat ze steden, industrieën en landbouwgrond verder kunnen uitbreiden.

Oplossingen voor watertekort zijn onder meer:

• Het instellen van limieten voor het waterverbruik die aansluiten bij de hoeveelheid water die feitelijk beschikbaar is.
• Bescherming van moerasgebieden en rivieren, herstelling van de bodemgezondheid en het aanvullen van grondwater.
• Boeren ondersteunen bij de overstap naar minder waterintensieve gewassen en investeren in waterzekerheid.
• Beter geïnformeerd zijn door middel van satellietmonitoring van watervoorraden, zodat er vroegtijdige waarschuwingen kunnen worden gegeven over uitputting van grondwater, verlies van moerasgebied, terugtrekking van gletsjers en verslechtering van de waterkwaliteit.
• En niet te vergeten: steden, voedselsystemen en kostenbesparingen opnieuw vormgeven om binnen nieuwe waterbeperkingen te leven.

Bron: theconversation.com

Lancet-onderzoek wijst uit dat wereldwijde bezuinigingen op ontwikkelingshulp vooruitgang op het gebied van gezondheidszorg teniet kunnen doen

Onderzoekers van het tijdschrift The Lancet World Health stellen dat het aantal jonge kinderen dat aan infectieziekten sterft de afgelopen decennia, dankzij hulp aan ontwikkelingslanden, drastisch is gedaald. Die vooruitgang dreigt nu in gevaar te komen door abrupte bezuinigingen door donorlanden.

Een Lancet-studie uitgevoerd door het in Barcelona gevestigde Wereldgezondheid Instituut, en gefinancierd door de Rockefeller Stichting en de Spaanse overheid, stelt dat bezuinigingen op ontwikkelingshulp tegen 2030 kunnen leiden tot meer dan 22 miljoen vermijdbare sterfgevallen, waaronder 5,4 miljoen kinderen onder de vijf jaar.

De regering-Trump heeft in 2025 de ontwikkelingshulp met meer dan de helft teruggebracht van 68 miljard dollar naar 32 miljard dollar, en hief het Amerikaanse Bureau voor Internationale Ontwikkeling (USAid) op, terwijl in het VK de uitgaven voor ontwikkelingshulp tegen 2028 met 6 miljard pond zullen worden verminderd om de toegenomen militaire uitgaven te kunnen financieren. Ook andere landen, waaronder Duitsland, Frankrijk en Zweden, hebben grote bezuinigingen aangekondigd.

Rajiv Shah, voorzitter van de Rockefeller Foundation en vijf jaar lang leider van USAID onder voormalig Amerikaans president Barack Obama, zei: “Het is de ontmanteling van een architectuur die 80 jaar heeft gekost om op te bouwen.”
Door bezuinigingen op ontwikkelingshulp zijn gaarkeukens in het door oorlog verscheurde Soedan gesloten, zijn er medicijntekorten ontstaan in heel Afrika ten zuiden van de Sahara en zijn voedselrantsoenen in landen zoals Somalië en Haïti gereduceerd.

Gideon Rabinowitz, directeur beleid en belangenbehartiging bij Bond, het VK-netwerk van ngo’s, zei: “ODA-financiering [officiële ontwikkelingshulp] is een van de meest kosteneffectieve publieke investeringen op de lange termijn die regeringen kunnen doen. Het draagt er ook toe bij dat zowel het VK als de wereld een veiligere en gezondere plek voor ons allen wordt. … We dringen er bij het VK en andere regeringen op aan om aandacht aan deze bevindingen te schenken, deze bezuinigingen te heroverwegen en te erkennen dat hun keuzes mensenlevens kosten.”
(Bron: The Washington Post, The Guardian)

Nieuw instrument om gezondheid bodem wereldwijd te volgen

Er is een nieuw instrument ontwikkeld om het probleem van bodemdegradatie wereldwijd aan te pakken — een probleem dat tegen 2050 de oogstopbrengst tot 50 procent zou kunnen verminderen. Bodems in kritieke gebieden zijn uitgeput door overmatig gebruik, de uitdagingen van klimaatverandering of erosie, en traditionele methoden om gezondheid van de bodem te analyseren zijn duur, invasief en traag. Bovendien slagen de huidige instrumenten er in het beste geval niet in om de complexiteit en variabiliteit van de bodem in verschillende landschappen in de loop van de tijd in kaart te brengen. Het Earth Rover Program (ERP) boekt echter grote vooruitgang bij het in kaart brengen van belangrijke bodemeigenschappen en maakt hoogwaardige bodeminformatie voor iedereen toegankelijk.

ERP, een organisatie zonder winstoogmerk, heeft methoden uit de seismologie aangepast om de gedetailleerde informatie te verzamelen die boeren nodig hebben om weloverwogen beslissingen te nemen over hoe hun land te verbeteren. Door met een hamer op een metalen plaat op de grond te tikken, worden seismische golven opgewekt die op laptops of smartphones een reeks kronkellijnen produceren die lijken op een elektrocardiogram. De golven gaan door de eerste paar tienden van een meter van de bodem en verzamelen gedetailleerde informatie (te zien als kronkels) die met behulp van seismologische analyse kan worden geïnterpreteerd.

Wetenschappers van het programma gebruiken ook kunstmatige intelligentie — een ERP-GPT-engine — om de verzamelde ruwe informatie uit gigantische datasets over bodems te interpreteren op een manier die toegankelijk is voor boeren in het veld. Uiteindelijk willen ze soilcasts (bodemafdrukken) ontwikkelen die bruikbare informatie bieden die verder gaat dan de gebruikelijke gegevens over bodemverdichting — zoals hoge zoutconcentraties of te weinig organisch materiaal.

Medeoprichter Simon Jeffery benadrukt het belang van samenwerking met boeren die hun hele leven al met de grond werken. Hij zegt: “Dat is echt de kern van wat we proberen te doen: inheemse en lokale kennis opnemen die vaak is opgebouwd door generaties van kennis van ERP-GPT-engine het lokale land.”

“Nauwkeurige soilcasts zijn waarschijnlijk nog een paar jaar in de toekomst”, zegt Jeffrey, maar “stel je voor dat je een boer bent die een soilcast-app op zijn telefoon heeft en een suggestie krijgt … om een bepaald deel van zijn land te irrigeren, of om te anticiperen op weerspatronen voor aankomende extreme weersomstandigheden….”, voegt Tarje Nissen-Meyer toe, een andere medeoprichter en hoogleraar Environmental Intelligence (Ecologische Intelligentie) aan de Universiteit van Exeter in het VK.

Jeffery wijst erop dat telefoons zelf over geschikte sensoren beschikken, zodat mobiele telefoons mogelijk kunnen worden gebruikt om seismische signalen op te vangen. Dit zou een wereld aan mogelijkheden openen, aangezien telefoons overal te vinden zijn. Peter Mosongo, bodemwetenschapper bij het Keniaanse centrum voor herstel ecosystemen in Limuru dat samenwerkt met het ERP, zegt dat de echte waarde van het ERP zal liggen in het verstrekken van informatie aan boeren om “op het juiste moment de juiste beslissingen te nemen”.

Hij voegt hieraan toe: “Het is een betaalbare technologie, wat betekent dat zelfs de armste boeren het kunnen implementeren. Als ze dit doen, zie ik een toename van de landbouwproductiviteit, niet alleen in Kenia of Afrika ten zuiden van de Sahara, maar over de hele wereld.”

Amsterdam verbiedt reclame fossiele brandstoffen en vleesproducten

De Amsterdamse gemeenteraad trotseerde in januari [2026] invloedrijke lobbyisten en keurde een wettelijk bindend verbod op reclame voor fossiele brandstoffen en vleesproducten in stedelijke openbare ruimtes goed. Hoewel verschillende andere Nederlandse steden al soortgelijke verboden hadden ingevoerd, is Amsterdam de eerste hoofdstad ter wereld die dergelijke reclame via lokale wetgeving verbiedt. Deze maatregel heeft nu geleid tot soortgelijke reclamebeperkingen in andere hoofdsteden, waaronder Edinburgh en Stockholm.

Het verbod heeft betrekking op advertenties voor producten met een hoge CO2-uitstoot zoals vliegreizen, benzine- en dieselvoertuigen, gasverwarmingscontracten en vleesproducten op bussen, trams, in metro- en treinstations en andere openbare ruimtes. De belangrijkste lobbyist en de grootste exploitant van buitenreclame ter wereld, JCDecaux, klaagde vóór de stemming dat deze maatregel “verstrekkende financiële en juridische gevolgen” zou hebben. Het bedrijf rapporteerde echter een wereldwijde omzet van bijna 4 miljard euro (4,7 miljard dollar) in 2024.

Reclame voor producten die veel fossiele brandstoffen verbruiken, wordt steeds kritischer bekeken vanwege de rol die het speelt bij het normaliseren van klimaatschadelijk consumentengedrag en het ondermijnen van het klimaatbeleid van de overheid. Anke Bakker, raadslid van de Partij voor de Dieren en mede-indiener van het verbod, gaf aan dat er brede steun bestaat onder het publiek voor een reclameverbod op producten die een negatieve invloed hebben op het klimaat.

Onderzoek: immigranten een economische aanwinst

In een recent rapport analyseerde het conservatieve Cato Institute in de VS de fiscale effecten van immigranten — legaal en illegaal — op de federale, staats- en lokale begrotingen over een periode van 30 jaar. De bevindingen staan rechtstreeks in tegenspraak met het verhaal van de huidige Amerikaanse overheid: immigranten zijn in feite een economische zegen in plaats van een last. Uit gegevens blijkt dat de immigrantenbevolking in de VS tussen 1994 en 2023 elk jaar meer belastinginkomsten genereerde dan zij aan uitkeringen van alle overheidsniveaus ontving. In diezelfde periode creëerden zij een cumulatief begrotingsoverschot van 14,5 duizend miljard dollar (waarde dollar 2024). Zonder immigranten zou de Amerikaanse staatsschuld op alle niveaus minstens 205% van het Bruto Binnenlands Product (BBP) bedragen — bijna twee keer zoveel als het niveau in 2023. Bovendien houden deze resultaten geen rekening met de indirecte bijdragen van immigranten (omzetbelasting, enz.) aan de economische groei en daarom vertegenwoordigen ze de ondergrens van de positieve effecten. De auteurs van het artikel schrijven zelfs dat immigranten mogelijk al een begrotingscrisis hebben voorkomen.

Zoals uiteengezet in deel één van dit artikel, is het neoliberale systeem dat de superrijken ondersteunen gebaseerd op hamsteren en accumuleren In dit tweede deel zullen we een aantal mogelijkheden onderzoeken die kunnen worden ingezet om de hegemonie van miljardairs over het leven van de massa’s tegen te gaan. Een mogelijke hefboom die kan worden ingezet, is bewustwording van hun systeem van kapitaalhamsteren en niet toegeven aan hun drang om bij elke gelegenheid hun bezit uit te breiden.

Maak hun daden bekend, ga in tegen hun intenties
Een goed voorbeeld hiervan is de recente poging van Elon Musk om Team For The Planet (TFTP) ¹ over te nemen, een nieuwkomer die aanvankelijk werd beschouwd als een veelbelovende toekomstige gigant op het gebied van energie en industrie. In zijn zoektocht naar strategische activa in Europa had de beroemde miljardair TFTP op het oog en bood hij de huidige aandeelhouders een enorm bedrag. Gesteund door Donald Trump heeft Musk met zijn overnamecampagne tot doel de ontwikkeling van alternatieven voor petroleumtechnologieën te vertragen door deze op te kopen (en waarschijnlijk de ontwikkeling ervan stop te zetten).

Alle kwesties die TFTP aanpakt, vallen binnen het doelwit van Musk: afvalverwerking, vermindering van het brandstofverbruik voor de zeevaart, elektrificatie en grootschalige vermindering van CO2-uitstoot voor gebouwen, en andere. Uiteindelijk luidde de kop in de Franse krant Le Monde enkele maanden geleden: ‘Het aanbod dat je niet kunt weigeren, werd geweigerd’. De agressieve poging van TFTP om een overnamebod uit te brengen, mislukte. De kleine aandeelhouders weerstonden de verleiding van het grote geld en van het toestaan dat de zeer rijken alles kunnen verwerven wat ze willen.

Een belangrijk actiepunt in dit verband is om het grote publiek op grote schaal te informeren over de overnamepogingen en de onderliggende bedoelingen van de zeer rijken, met behulp van sociale media en andere soortgelijke middelen. Ondanks hun egoïstische liefde voor media-aandacht, hebben miljardairs er een hekel aan wanneer hun hebzucht in het openbaar wordt tentoongespreid, waardoor in vergelijking met hun officiële imago een veel minder aangename kant van hun karakter wordt onthuld.

De strategie om het grote publiek te informeren geldt ook voor andere activiteiten van miljardairs, bijvoorbeeld het onophoudelijke gebruik van hun privéjets in de nasleep van Covid. Sommige maatschappelijke organisaties hebben computerapplicaties ontwikkeld om privéjets te volgen, zodat elke specifieke jet van een bepaalde miljardair op elk moment kan worden getraceerd, waardoor publiekelijk wordt onthuld of zij zich al dan niet inzetten voor het verminderen van de CO2-uitstoot, in tegenstelling tot officiële toespraken over de noodzaak om de vervuiling door het luchtverkeer te verminderen. Het was Jack Sweeney, een student aan de Universiteit van Centraal-Florida, die het initiatief nam om de tracking (het volgen) van privéjets van beroemdheden op sociale media te publiceren. Sweeney werd opgenomen in de Forbes 2024-lijst van de meest invloedrijke Amerikanen onder de 30 jaar op het gebied van consumententechnologie.

De ongebreidelde macht van de superrijken komt tot uiting in hun opzichtige vertoon van rijkdom en hun totale minachting voor het grote publiek. Ze geven er echter de voorkeur aan dat het geheimzinnige deel van hun strategieën achter de schermen blijft. Het is dan ook van het grootste belang om hun daden en handelingen bekend te maken.

Belasting heffen op de rijken
Het idee om de rijken te belasten op hun vermogen en hun inkomen wint overal ter wereld terrein. De meesten van hen hebben een hekel aan dit idee, op enkele opmerkelijke uitzonderingen na. Dankzij uitgebreide voorlichtingscampagnes in zowel de sociale als de reguliere media is het wereldwijd bekend dat de zeer rijken een effectief belastingtarief betalen dat lager is dan dat van veel gewone werknemers en huishoudens. Ondanks de cultus van rijkdom in landen als de VS, zijn veel burgers zich bewust geworden van deze schandalige situatie: terwijl het gemiddelde inkomen van de midden- en arbeidersklasse stagneert, of nog erger nog, zijn inkomen en vermogen van de zeer rijken de afgelopen tien jaar enorm toegenomen. Er moet een sterk gevoel van onrechtvaardigheid worden gewekt onder de massa. Veel mensen begrijpen niet hoe de top van de sociale piramide steeds verder naar boven klimt, terwijl de overgrote meerderheid van hun medeburgers dagelijks worstelt om rond te komen. Een gevolg hiervan is dat zij een gemakkelijke prooi worden voor extreemrechtse politici, die geen kans voorbij laten gaan om migranten en andere kwetsbare groepen tot zondebok te maken.

De enige manier om vooruitgang te boeken is door progressieve belastingen in te voeren op inkomsten, maar ook op vermogen.

In Frankrijk is onlangs in het parlement gedebatteerd over de ‘Zucman-belasting’ ². Het centrale idee van dit project is om een belasting van 2% te heffen op de waarde van het totale vermogen boven 100 miljoen euro. Een bekende truc van de zeer rijken is om hun vermogen via lege vennootschappen over te hevelen naar particuliere holdings in belastingparadijzen. Op die manier ontwijken ze legaal belastingen op dividenden en inkomsten. Ze gebruiken soortgelijke trucs om hun dividenden niet te ontvangen (en zo de bijbehorende inkomstenbelasting niet te betalen — meestal lenen ze geld van banken en bieden ze hun vermogen als onderpand aan). De zeer rijken hebben fel gereageerd tegen de invoering van de Zucman-belasting, maar de onderliggende feiten zijn nu goed gedocumenteerd en bekend. De zeer rijken kunnen zich niet verbergen terwijl ze in de schijnwerper staan, vandaar hun neiging om op zoek te gaan naar autoritaire regimes die hun vermogen zullen beschermen.

Ook in de VS heeft senator Bernie Sanders bekendgemaakt dat de regering-Trump triljoenen dollars aan belastingvrijstellingen heeft toegekend aan miljardairs, terwijl miljoenen gewone burgers hun ziektekostenverzekering zijn kwijtgeraakt. Er is een oorlog gaande tussen de zeer rijke oligarchie en het volk. De enige manier om dit te keren is door de resultaten van deze acties bekend te maken en de zeer rijken eerlijker te belasten als maatregel om rechtvaardigheid te creëren.

Belasting heffen op financiële transacties
In een economische wereld die wordt gedomineerd door financiële machten (banken, hedgefondsen, aandelenfondsen, enz.) en de aandelenmarkten, is er geen hoop om deze situatie te keren zolang winsten en dividenden niet naar behoren worden belast. Het moet minder lucratief worden.

Tot nu toe zijn alle pogingen, zoals de Tobin-belasting en dergelijke, mislukt omdat de superrijken erin geslaagd zijn om dergelijke efficiënte maatregelen te verhinderen door hun invloed en hun greep op de politici van de wereld te gebruiken. Dit geldt natuurlijk vooral voor de VS, waar donaties van miljoenen aan politici legaal zijn gemaakt.

Het feit dat veel landen belastingparadijzen gebruiken voor hun eigen zaken helpt niet. Overheden, banken, beursgiganten, speculatiefondsen en de zeer rijken zijn met elkaar verbonden in een netwerk van onderling verweven eigenbelangen dat elke ingrijpende verandering in de weg staat. Maatschappelijke organisaties en veel economen schatten dat er jaarlijks minstens 100 miljard dollar aan belastinginkomsten verloren gaat. Hoe kan dit worden teruggedraaid? Door deze feiten zo breed mogelijk bekend te maken, zodat het voor miljardairs onmogelijk wordt om zich nog langer te verschuilen. Een goed geïnformeerde publieke opinie is absoluut noodzakelijk en is de meest effectieve manier om de verborgen praktijken van de superrijken aan het licht te brengen.

De hierboven beschreven maatregelen vereisen een serieuze focus op de belastingparadijzen in de wereld. Begin jaren 80 kwam de neoliberale beweging in een stroomversnelling onder leiding van de Britse premier Margaret Thatcher en de Amerikaanse president Ronald Reagan. De golf van liberalisering die zij voorstonden, leidde tot vrij verkeer van kapitaal en de onbelemmerde en ongecontroleerde repatriëring van dividenden en winsten. Nu zien we dat er opnieuw moet worden onderhandeld over internationale regelgeving en dat deze moet worden geïmplementeerd.

Doorbreek de band tussen politieke medeplichtigheid en corruptie bij overheidsinstanties
De macht van de rijkste mensen is zelden het resultaat van geïsoleerde inspanningen. Ze gaat vaak gepaard met een sterke band met de politieke wereld. De politieke beslissingen die bepalend zijn voor de economische, fiscale en financiële regels en voorwaarden zijn meestal in het voordeel van de rijken. Dit heeft te maken met de discrete corruptie die vooral in zogenaamde democratische landen bestaat.

De zeer rijken sluizen niet alleen rijkdom door ³, ze sluizen ook macht door, waardoor de democratie wordt ondermijnd en een oligarchie ontstaat waarin mensen niet langer ‘burgers’ zijn, maar eerder ‘hulpbronnen’ — nuttig…. of nutteloos.

De zeer rijken breiden hun politieke connecties uit naar overheidsinstanties en ministeries
Het volgende is een illustratie van deze sterke banden: zowel het Franse parlement als de senaat hebben onlangs een nieuwe wet aangenomen om belasting te heffen op “Cum-Cum”-dividenden (4). De minister van Economie en Financiën kreeg de opdracht om deze wet uit te voeren, tot groot ongenoegen van de banksector. Maar er gebeurde niets. Geïrriteerd door de situatie bracht de algemeen rapporteur van de begroting van de Senaat in juni 2025 een onaangekondigd bezoek aan het ministerie van Financiën om zijn democratische recht uit te oefenen om controles ter plaatse en documentcontroles uit te voeren. Wat hij ontdekte was schokkend: het decreet dat was aangenomen om een einde te maken aan het Cum-Cum-fraudemechanisme was bijna volledig herschreven door niemand minder dan de Franse Bankenfederatie (FBF). Op instructie van de FBF voegde de regering niet-uitvoeringsclausules toe die de maas in de wet heropenden en een regeling beschermden die tussen 2000 en 2020 naar schatting 33 miljard euro aan belastinginkomsten heeft gekost. Dit betekent in feite dat de FBF het ministerie van Financiën heeft geïnfiltreerd en rechtstreeks in het hart van het systeem heeft gehandeld om haar eigen belangen te dienen, ondanks de democratische wetgeving.

Later werd door een Franse rechtbank erkend dat Cum-Cums een belangrijk fraudefenomeen zijn dat buitenlandse investeerders in staat heeft gesteld de Franse belastingdienst te bedriegen, met medewerking van bankinstellingen die daarvoor een vergoeding hebben ontvangen. Het is de taak van maatschappelijke organisaties die zich inzetten voor transparantie in het openbare leven om deze feiten, die anders onder de drempel van het publieke bewustzijn blijven, op te sporen en bekend te maken.

Vecht tegen de ‘mentaliteit’
Zullen de bovengenoemde inspanningen (en vele andere die zouden kunnen worden ondernomen) voldoende zijn om de acties van de superrijken op weg naar volledige en onomkeerbare dominantie tegen te gaan en af te slaan? Waarschijnlijk niet. Het is niet alleen een kwestie van praktische politieke, fiscale en financiële maatregelen, aangezien de internationale liberale economische orde zodanig is gestructureerd, dat zij het vergaren en oppotten van rijkdom en macht bevordert.

Om de huidige trend te stoppen en om te keren, is het noodzakelijk om de ‘mentaliteit’ van de superrijken en de mechanismen die ten grondslag liggen aan hun verwoede race naar meer rijkdom en meer macht, te begrijpen, te onthullen en aan het licht te brengen — want het zijn juist deze mechanismen die moeten worden aangepakt.

De ‘mentaliteit’ doorbreken:
In zijn uitstekende boek Survival of the Richest — Escape Fantasies of the Tech Billionaires (“Overleving van de rijksten — ontsnappingsfantasieën van de tech-miljardairs”) geeft Douglas Rushkoff ⁵ een duidelijke analyse van de mentaliteit van de superrijken.

De psyche van miljardairs gaat verder dan het gebruikelijke spectrum van gedachten en gedragingen van gewone mensen.

Ze hebben hun eigen specifieke angsten — een reeks angsten die vallen onder één gemeenschappelijke noemer die ze ‘de Gebeurtenis’ noemen. De gebeurtenis is ‘hun eufemisme voor de ineenstorting van het milieu, sociale onrust, een nucleaire explosie, een zonnestorm, een niet te stoppen virus of een kwaadaardige computerhack die alles platlegt’.⁶ Ze verwachten dat er op een gegeven moment ‘iets groots’ zal gebeuren en dat hun leven in gevaar zal komen, omdat de wereld hen zal opjagen. Daarom zoeken ze haastig naar veilige toevluchtsoorden in zogenaamde ‘groene landen’, waar ze onroerend goed proberen te kopen om bunkers te bouwen waarin ze hopen te overleven (zie voorgaand artikel in Share International, januari/februari 2026).

“Hun extreme rijkdom en privileges hebben er alleen maar toe geleid dat ze geobsedeerd zijn geraakt door het zich afschermen van het zeer reële en actuele gevaar van klimaatverandering, stijgende zeespiegel, massale migratie, wereldwijde pandemieën, paniek onder autochtonen en uitputting van hulpbronnen. Voor hen draait de toekomst van technologie maar om één ding: ontsnappen aan de rest van ons.” ⁷

Met andere woorden, ondanks de briljante en optimistische bedrijfsplannen die ze laten zien om de wereld ervan te overtuigen dat technologie de samenleving ten goede komt, weten ze diep van binnen heel goed welke enorme gevaren ons te wachten staan. Ze zouden ervoor kunnen kiezen om een belangrijke rol te spelen bij het verhelpen van de oorzaken die volgens hen tot de komende rampen leiden. Maar ze kiezen ervoor om dat niet te doen en zoeken liever naar manieren om te ontsnappen aan de rest van de mensheid. Zoals Rushkoff het prachtig verwoordt: “Ze zijn bezweken voor een mentaliteit waarin ‘winnen’ betekent dat ze genoeg geld verdienen om zichzelf te beschermen tegen de schade die ze veroorzaken door op die manier geld te verdienen.” ⁸ Een nihilistische race leidt de hele mensheid naar een ramp, maar de winnaars van het spel (zoals een digitaal spel) weigeren de race te stoppen en afstand te doen van hun diepgewortelde hebzucht, ondanks hun zekerheid dat de dag des oordeels voor de deur staat. Ze hopen alleen maar dat de technologie zelf hen persoonlijk zal redden, een vergoddelijkte technologie die boven de wetten van de natuur staat. Ze zijn ondergedompeld in wat Rushkoff de “isolatievergelijking” noemt. Met andere woorden, hun ‘zoektocht’ is om “genoeg geld te verdienen om zichzelf te isoleren van de realiteit die ze creëerden door geld te verdienen.” De rijksten onder de rijken hebben goed begrepen dat miljardair zijn niet genoeg is: je moet multimiljardair worden om de schaal van rijkdom en macht te bereiken die je misschien kan redden van de komende catastrofe (hoewel dat een pure waanvoorstelling is). Vandaar de totale inzet van Elon Musk, Sam Altman (medeoprichter van OpenAI), Jeff Bezos en anderen om meer dan een één triljoen dollar te bezitten.

De race speelt zich ook af onder de miljardairs: je moet de volgende fase van het spel bereiken om te overleven, want de regel van het spel is ‘de winnaar krijgt alles’.

Het is niet alleen een neurotische houding van egocentrische sociopathen, psychopaten en machtige techno-libertariërs: ze weten dat de ‘laaggeplaatste miljardairs’ uiteindelijk tot de verliezers zullen behoren. Het doel van het spel is om het niveau van ‘centimiljardairs’ [iemand die minimaal 100 miljard bezit — redactie] te bereiken en vervolgens dat van ultramiljardairs.

Het behoeft geen betoog dat het afwerpen van elke vorm van empathie een absoluut vereiste is voor potentiële winnaars in dit spel. Vandaar de recente uitspraak van Elon Musk: “De fundamentele zwakte van de Westerse beschaving is empathie.”

Zoals Rushkoff benadrukt: “Onderzoek wijst uit dat mensen die macht hebben verworven, zich vaak gedragen als patiënten met schade aan de orbitofrontale kwabben van de hersenen. Dat wil zeggen dat de ervaring van rijkdom en macht vergelijkbaar is met het verwijderen van het deel van de hersenen dat ‘cruciaal is voor empathie en sociaal gepast gedrag’.” Winnaars onderscheiden zich van de rest van ons. Erger nog, uit hun zoektocht naar doemsdagbunkers blijkt dat ze verwachten dat de consumenten en arbeiders die ze uitbuiten “onvermijdelijk boos zullen worden” en dat dat gevaarlijk voor hen zou zijn. Toch kiezen ze er bewust voor om zich verder te isoleren en hun privileges niet op te geven, in plaats van hun mentaliteit aan te passen en een eerlijkere wereld te bevorderen. Verovering, kolonisatie, overheersing en uitbuiting blijven hun belangrijkste aandachtspunten. Grote multinationale ondernemingen zijn hun nieuwe veroveraars, ten dienste van hun onderneming om te veroveren en uit te buiten. Ze hebben behoefte aan voortdurende groei. Daarom is ‘groen kapitalisme’ slechts een rookgordijn.

Wat nodig is, is het doorbreken van dit groeiparadigma, dat niet verenigbaar is met een wereld met eindige hulpbronnen. Daarom is het een kernvereiste om multinationale ondernemingen hoge belastingen op te leggen voor hun vervuilende activiteiten, evenals regulering op alle niveaus — milieu, sociaal en fiscaal. Ongereguleerde markten bevoordelen de machtigsten. Het is daarom van cruciaal belang om het ongebreidelde kapitalisme, dat de wereld naar een ramp leidt, opnieuw te reguleren, omdat chaos de nieuwe vorm van overheersing is geworden. Voor landen gaat het om het terugwinnen van hun soevereiniteit, als een essentiële machtsverschuiving naar de bevolking van de wereld. Anders wordt de lucht die we inademen morgen een verhandelbaar goed en zullen de zeer rijken beslissen wie het recht heeft om te ademen en wie niet. Zij zullen dit beschouwen als hun natuurlijk recht, hun normale voorrecht, en als ook maar het geringste spoor van empathie hen ertoe zou brengen hun gedrag in twijfel te trekken, zou de macht van de Mentaliteit (Mindset) dit snel afschaffen onder het mom van het nastreven van de race naar de top. Zij stapelen de inzetten op, van het ene niveau naar het andere (zij noemen dit ‘meta gaan’). Er vindt een steeds grotere verschuiving plaats van reële activa naar digitale en abstracte activa (vandaag derivaten, morgen misschien menselijk DNA) om het Ponzi-spel te voeden, dat, als het zou worden stopgezet, zou leiden tot een duizelingwekkende val.

De planeet is geen handelswaar, de mensheid is geen handelswaar. Het zijn de zeer rijken die zich aan de wereld moeten aanpassen, niet de wereld aan de zeer rijken.

¹ TFTP, opgericht in april 2019, is een holdingmaatschappij die investeert in de strijd tegen klimaatverandering in Frankrijk en daarbuiten, en opereert onder de merknaam Team for the Planet. Het is een missiegedreven bedrijf dat zichzelf omschrijft als een burgerbeweging.
² Gabriel Zucman: econoom, werkzaam in Frankrijk, auteur van Les milliardaires ne paient pas d’impôt sur le revenu et nous allons y mettre fin [“Miljardairs betalen geen inkomstenbelasting en daar gaan we een einde aan maken”].
³ In de VS beheren ongeveer 900 miljardairs bijna 8 duizend miljard dollar aan vermogen.
⁴ Cum-Cum-handel is een praktijk waarbij aandeelhouders aandelen overdragen naar iemand in een ander land om dividendbelasting te ontwijken. De naam Cum-Cum komt van het Latijnse woord voor “met-met”. Bij dit spel worden aandelen vlak voor de uitkering van dividend geleend van een buitenlandse belegger en vervolgens teruggegeven. De belegger ontwijkt belasting. De bank, als Franse instelling, betaalt geen belasting en strijkt een commissie op voor de dienst die zij aan haar klant verleent.
⁵ Douglas Rushkoff is hoogleraar mediatheorie en digitale economie aan het Queens College, Universiteit van de stad New York. Hij is door het MIT uitgeroepen tot een van de tien meest invloedrijke intellectuelen ter wereld, presenteert de podcast Team Human en heeft vele bekroonde boeken geschreven. Hij woont in Hastings-on-Hudson, New York.
⁶ Survival of the Richest — Escape Fantasies of the Tech Billionaires
⁷ Ibid
⁸ Ibid

Share International: Na de wereldoorlogen zeiden we: “Nooit meer”. We hebben de Verenigde Naties opgericht en verschillende instellingen, organisaties en veel landen hebben verdragen ondertekend. Nu zien we dat die verdragen opzettelijk worden geschonden, bijvoorbeeld door de VS, die zich terugtrekken uit een recenter verdrag over klimaatverandering. We lijken nauwelijks aandacht te besteden aan zaken als mensenrechten, gewoon basale mensenrechten — en dan bedoel ik ook de meest fundamentele rechten, zoals je die terugvindt in de Verklaring van de Rechten van de Mens, namelijk de behoefte aan voedsel, onderdak, gezondheidszorg, onderwijs, enzovoort, en een leefbare planeet om op te wonen. Het lijkt erop dat we, zonder dat iemand daar iets tegen doet, getuige zijn van de opzettelijke vernietiging van veel van deze verdragen en organisaties, enzovoort. De Verenigde Naties worden belachelijk gemaakt, zoals we onlangs weer hebben gezien bij de heer Trump. Wat zou uw advies zijn aan mensen die op zoek zijn naar oplossingen — niet alleen in de Verenigde Staten, maar om een weg terug te vinden naar gelijkheid en gezond verstand?
Richard Wolff: Nou, mijn antwoord zal je niet verbazen. Mijn ouders zijn Europees. Mijn vader was Frans. Mijn moeder was Duits. Ik spreek Frans en Duits omdat ik dat als kind thuis heb geleerd. Dus ja, ik ben Amerikaan; ik ben hier geboren, maar ik sta met één been in Europa. Voor mij is uw vraag er dan ook een die ik voortdurend in mijn hoofd heb: dat de neergang die ik meemaak in zekere zin het meest extreem is in Europa. Europa is uniek. Het is een getuigenis van de grootste kunstwerken en tegelijkertijd van de grootste barbaarse daden. Zoals Walter Benjamin zei, zijn alle grote kunstwerken ook omgeven door extreme barbarij. De ergste oorlogen ter wereld, de Eerste en Tweede Wereldoorlog, waaraan voornamelijk Europese landen deelnamen, waarbij ze elkaar afslachtten op een schaal die zelden ergens anders in de menselijke geschiedenis is geëvenaard, tot hun schrik en tot hun schande.

Aan de andere kant hebben ze na afloop van die oorlogen wel geprobeerd om na de Eerste Wereldoorlog een Volkenbond op te richten, en na de Tweede Wereldoorlog de Verenigde Naties. Ze bevatten constructieve, maar ook destructieve componenten en elementen. Als je hier een les uit wilt trekken, moet je jezelf afvragen: wat waren de constructieve elementen die hebben geleid tot de oprichting van de Volkenbond? Wat was het dat hen in staat stelde om de Verenigde Naties op te richten en vele verdragen te sluiten, zoals het verdrag om de nucleaire wedloop tussen de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten te beëindigen, en overeenkomsten over het klimaat — overeenkomsten die nu worden tenietgedaan?

Er zijn veel voorbeelden van factoren die hebben verhinderd dat zij ons gezamenlijk de wereld hebben gegeven waarin wij willen leven, een echt multinationale wereld met meerdere machtscentra. Voor mij is het antwoord dat wij ons economisch systeem niet hebben aangepast. We dachten dat we kapitalisme konden combineren met vrede. Kapitalisme met een zekere mate van gelijkheid, kapitalisme met een zekere mate van wederzijds respect, van grote landen voor kleine landen, en een einde aan de gebruikelijke arrogante, neerbuigende houding ten opzichte van kleinere landen, enzovoort. Maar dat is gewoon niet waar. Dat is voor ons niet weggelegd. Ik zou willen dat het wel zo was, maar de geschiedenis heeft me geleerd dat het niet zo is. En het heeft me ook geleerd dat je jezelf de vraag moet stellen: kunnen we een multipolaire wereld bouwen die veilig is met betrekking tot het klimaat? Zullen we samenwerken om onszelf lucht en water te geven en de basisbehoeften die we nodig hebben om te overleven en elkaar niet te vernietigen? En mijn antwoord is: ik weet niet of het mogelijk is, maar ik zie het kapitalisme vooral als een obstakel. En als we een rechtvaardiger economisch systeem hadden, zou dat niets garanderen — dat beweer ik niet — maar ik denk dat het het voor ons gemakkelijker zou maken om dat te doen.

Als de Verenigde Staten vandaag zeggen dat ze boos zijn op Rusland omdat het Oekraïne is binnengevallen, kijk, ik keur niet goed wat Rusland daar heeft gedaan, echt niet, maar de Verenigde Staten kunnen onmogelijk zo spreken. Wat hebben wij gedaan in Vietnam? Wat hebben wij gedaan in Afghanistan? Wat hebben wij gedaan? Het is een groot, rijk, machtig land dat een klein land binnenvalt en het in feite vernietigt. Dat is wat de Russen nu doen in Oekraïne. Hoe kun je van de Russen vragen om dat niet te doen, gezien het feit dat Amerika Vietnam binnenviel — en verslagen werd, trouwens. Niets geleerd. Probeerde het opnieuw in Afghanistan. Werd opnieuw verslagen. Niets geleerd. En nu hebben we een president die Panama, Groenland, Canada, Nigeria en Venezuela bedreigt. Het lijkt een grap, een vreselijke, ironische grap. Behalve dat hij uit is op de natuurlijke hulpbronnen die daar beschikbaar zijn.

SI: Dus president Trump is uit op de natuurlijke hulpbronnen van verschillende landen?
RW: Nee, die zou hij kunnen kopen. Nee, het is veel meer dan dat. Ik wil mensen niet bang maken, maar óf je leert van de geschiedenis, óf je bent gedoemd om die te herhalen. Hitler viel Rusland aan. Dat was waanzinnig. En hij leerde tot zijn schrik hoe waanzinnig dat was. Hij deed dat omdat de interne problemen van Duitsland zijn steun ondermijnden. En de manier om die steun te versterken, in ieder geval op korte termijn, is door iets in het buitenland te doen, om het nationalisme te mobiliseren.

Kijk naar de rol van de anti-immigrantenonzin in heel Europa. Ik ken mensen in Frankrijk die fatsoenlijke, gematigde mensen zijn. Politiek gezien houden ze van de Socialistische Partij, die in Frankrijk erg slap is, helemaal geen serieuze partij. Ze zijn fel anti-Arabisch en anti-moslim en geloven in vreselijke, bevooroordeelde onzin. En ik zeg tegen hen dat het maar een kleine stap is van dat standpunt naar het haten van hen daar en het verzinnen van het idee dat je daarheen moet gaan, zodat zij hier niet komen. En voor je het weet hebben we een reden voor een oorlog, en in een oorlog moeten we allemaal onze troepen steunen en bla bla bla. Dit is zo saai en oud.

Maar ik moet je zeggen dat dat is wat hier gebeurt. Amerikanen houden van dat beeld. We hebben het op onze televisie gezien. Je ziet een boot in het water. Is dat niet afschuwelijk? Ik weet niet of je het hebt gezien. Ik heb het gezien. Dan zie je een licht van bovenaf dat de boot in het water opblaast. Afschuwelijk. En dan is er muziek en vertelt een regeringsfunctionaris je dat we een klap hebben toegebracht aan de drugshandel. Het is goedkoop, nep theater. Dat weet je. Maar als je een groot drama nodig hebt, heb je een president die het je als zodanig presenteert.

SI: Is de enige oplossing misschien — je had het er natuurlijk over — de ineenstorting van het kapitalisme? Is de enige oplossing dan een ineenstorting van de economie, zodat er een ernstige, zoals ze het noemen, ‘aanpassing’ van de markten plaatsvindt?
RW: Op dit moment niet. Zou dat zo zijn? Het probleem is nu dat als we een economische catastrofe krijgen… Ik kan je verzekeren.

SI: Ik denk dat veel mensen denken dat dat op komst is, nietwaar? Ik denk dat je zelf…?
RW: Absoluut. Ik bedoel, als je hier in New York bij mij zou zitten, zou ik je de Wall Street Journal van vanochtend of de Financial Times uit Engeland kunnen laten zien. De economen speculeren allemaal daarop. We staan voor een nieuwe neergang, omdat het kapitalisme gemiddeld om de vier tot zeven jaar een neergang kent. De laatste was in 2020. En dus is de vraag, zoals gewoonlijk… Oké, we zijn nu vier tot zeven jaar verder. We zitten precies in het midden. Dus we liggen op schema om er een te krijgen. En iedereen vraagt zich af: hoe diep zal die zijn en hoe lang zal hij duren?

Dat zijn elke keer weer de onbekende factoren. Zou het kunnen dat het systeem echt instort? Ja. En dan zou ik persoonlijk vreselijk ongerust zijn, omdat ik weet dat we nog jaren verwijderd zijn van een bevolking die enig idee heeft wat ze in plaats van dit systeem moet doen. Dus, zoals de Fransen zeggen: “Faut de mieux” — bij gebrek aan iets beters zullen ze een ander kapitalisme opbouwen. Dat is wat we in de jaren dertig in dit land hebben gedaan. Het kapitalisme stortte in — de Grote Depressie — maar wat er werd opgebouwd was een gereguleerd, verbeterd kapitalisme dat door de overheid werd gecontroleerd.

SI: Dus hoewel we zeiden “Nooit meer”, hebben we in feite economisch en financieel precies hetzelfde gedaan!
RW: We ontdekken nu opnieuw dat hetzelfde systeem ons dezelfde risico’s op dezelfde ineenstorting biedt, en we zijn nog geen stap verder in het bedenken van een andere aanpak.

Aan de andere kant zijn mensen erg creatief, en als de overtuiging er is dat onze fout in het verleden was dat we het systeem niet hebben veranderd, dan kan er misschien iets gebeuren. En als je wilt weten wat ik in mijn werk doe, dan is dat het. Dat is wat ik doe. Ik ben een van de stemmen, ik ben niet de enige, godzijdank. Ik ben een van de stemmen die tot taak heeft te zeggen dat het systeem het probleem is. En systeemverandering moet deel uitmaken van elk haalbaar antwoord.

Er komt een tijd dat de mensheid op deze periode zal terugkijken als het ‘barbaarse tijdperk’. Zo ver verwijderd van het mogelijke ideaal is de tegenwoordige stervende beschaving, dat toekomstige mensen zich zullen afvragen hoe wij het hebben kunnen volhouden, en zo lang.

Vele oorzaken en factoren spelen een rol bij deze droeve situatie: de lange en langzame achteruitgang in de relatie van mens tot mens valt samen met en weerspiegelt het toenemende raffinement van zijn wapentuig. Zijn huidige triomfantelijke vermogen om te doden vanuit plaatsen die continenten van elkaar verwijderd zijn, is het zegel op zijn ontwikkeling naar zelfvernietiging. Oorlogvoering is klinisch en onpersoonlijk geworden: niet langer hoeft de soldaat de doodsangst te lezen op het gezicht van zijn slachtoffer.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat in deze situatie de instituties van de mens, politiek en economisch, op hun beurt de groeiende vervreemding weerspiegelen tussen de mens en de oorsprong van zijn leven. Commercialisering, dat om zich heen grijpende, maar sluipende en dikwijls verborgen kwaad, beheerst nu het leven en het lot van talloze miljoenen mensen en reduceert de van God gegeven menselijke individualiteit tot een code. Mensen zijn nu nummers zonder doel of behoeften, pionnen op het schaakbord van marktwerking en bedrijfswinsten.

De dorre woestijn die wij de moderne wereld noemen, laat de mensen verstoken van wat hen menselijk maakt: gelukkig, creatief vervuld, direct bereid om elkaar te helpen, en vrij. Dodelijke wedijver tast de menselijke geest aan en speelt nu rechter over de ‘strijd’ om het bestaan. Het leven, het Grote Avontuur, is ontaard en vervangen door een martelende en oneerlijke strijd om niet meer dan het voortbestaan.

Uiteraard zijn deze afschrikwekkende omstandigheden niet overal en in gelijke mate aanwezig, maar voor grote aantallen mensen is dit de werkelijkheid van hun bestaan en tenzij de mens van koers verandert, kan het alleen maar erger worden.

Wanneer Maitreya openlijk het wereldtoneel betreedt, zal Hij de mensen tonen dat zo’n leven van pijn en strijd niet onvermijdelijk is, niet hun enige keuzemogelijkheid, en dat een andere weg hun rechtens toekomt als zij het ook willen.

Hij zal laten zien dat, te midden van de chaos en de groeiende hebzucht, mensen al in opstand komen tegen deze ondermijning van de heilige banden van het leven, dat grote nieuwe krachten een nieuw begin genereren en dat uit de huidige beroering geleidelijk een hogere, juistere manifestatie tevoorschijn komt van het ingeboren vermogen van de mens om de uitdagingen van zijn tijd het hoofd te bieden en zijn moeilijkheden te overwinnen.

Maitreya zal de mensen herinneren aan hun eigen hoge oorsprong en bestemming, en inspireren tot de schepping van een nieuwe levenswijze: in harmonie, in goede verstandhouding, zonder hun toevlucht te nemen tot oorlog of wedijver, in nauwste samenwerking en wederzijds respect. Zo zal het zijn.