Share International verwelkomt de gelegenheid om zichzelf te vernieuwen en heeft de stap naar de digitale wereld gezet: we zijn nu online beschikbaar en hebben papier en inkt achter ons gelaten. Op dit nieuwe moment lijkt het gepast om terug te gaan naar de basis — al was het maar om onszelf eraan te herinneren en nieuwe lezers te informeren over de door onszelf gedefinieerde missie, lang geleden opgesteld.

Sinds de oprichting heeft dit tijdschrift zich ontwikkeld onder een brede en inclusieve vlag: “Share International brengt twee belangrijke richtingen van het hedendaagse denken samen — het politieke en het spirituele — en laat de synthese zien die ten grondslag ligt aan de politieke, sociale, economische en spirituele veranderingen die nu op wereldwijde schaal plaatsvinden, en probeert concrete actie te stimuleren om onze wereld opnieuw op te bouwen langs rechtvaardiger en barmhartiger lijnen.” In die zin van synthese ligt de definitie van spiritualiteit besloten — onze essentiële eenheid, in alle lagen van de samenleving erkend en in al onze structuren in praktijk gebracht. Om die mondiale samenleving te creëren waar de meeste mensen naar verlangen en naar uitkijken “[zullen] we een bewustzijnsverandering moeten doormaken om elk aspect van ons wezen onder onze definitie van ‘spiritueel’ te laten vallen,” schreef Benjamin Creme.

Toen dit tijdschrift in 1982 werd uitgebracht, omarmde Share International artikel 25 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens omdat het onze principes zo goed samenvatte. Sindsdien hebben we het in onze koptekst opgenomen. Het stond in het colofon van elk nummer van het tijdschrift. Wanneer artikel 25 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens eindelijk wordt geïmplementeerd, wat een wereld zullen we dan creëren! De naam, die we hebben gekozen, zegt alles: Share (Deel samen/Samen delen) — en dat op internationale schaal.

Om deze definitie te onderstrepen hebben we ervoor gekozen om gedeelten van een artikel met de titel ‘Spiritualiteit’ opnieuw te publiceren, dat in januari 1982 door de oprichter en redacteur Benjamin Creme voor de eerste editie werd geschreven. Dit idee is niet nieuw, maar de implicaties ervan zijn zo breed dat het nog steeds geen wezenlijk deel uitmaakt van het heersende wereldbeeld. Vraag mensen naar hun definitie van spiritualiteit. Vraag mensen wat volgens hen het fundament is waarop vooruitgang rust — bij de meesten van hen zal dit concept waarschijnlijk geen deel uitmaken van hun antwoord.

Spiritualiteit
“Vandaag de dag hebben we systemen opgebouwd die op de verkeerde beginselen gebaseerd zijn: wedijver, verdeeldheid, afgescheidenheid en ongelijkheid, allemaal lijnrecht indruisend tegen de innerlijke werkelijkheid. De innerlijke werkelijkheid is die van de Eenheid van de mens: een gezamenlijke goddelijke aard, die besloten ligt in ieder menselijk wezen, en die de juiste uiterlijke vormen nodig heeft waarin dat innerlijke licht zich kan uitdrukken. Veel van het huidige geweld komt door de frictie die bestaat tussen wat de mens over zichzelf weet (innerlijk wordt die goddelijkheid beseft) en zijn onvermogen om dat besef vorm te geven naar buiten toe. Hij voelt dat hij geen grip heeft op de politieke en economische structuren die hem in scherp verdeelde groepen plaatst – in feite een kastenstelsel. Hij komt in verzet tegen de uiterlijke omstandigheden die in tegenspraak zijn met zijn besef van zichzelf als goddelijk wezen. Hij weet geen raad met zichzelf en met de maatschappij waarvan hij deel uitmaakt. Dit ligt ten grondslag aan een flink deel van de huidige sociale spanningen en het geweld in de wereld. Een werkelijke uitdrukking van de mens op het fysieke gebied als ziel kan alleen plaatsvinden door de mensheid opnieuw te onderrichten over de ware samenstelling van de mens als drievoudige werkelijkheid (geest, ziel en persoonlijkheid) en over de Wet van Oorzaak en Gevolg in relatie tot de Wet van Wedergeboorte.”

Wat de wereld zal leren kennen als bron van vreugde en geleefde ervaring is dat de Spirituele Hiërarchie van deze planeet stand houdt; dat Maitreya, de Wereldleraar, en de Meesters van Wijsheid de mensheid bijstaan; dat het leven niet willekeurig is, dat er een Plan is — een Plan van God; dat de mensheid een essentieel en zich ontwikkelend onderdeel is van die Werkelijkheid, evenals al het leven op onze levende planeet; dat er betekenis en doel is in ons leven, wat de Meesters ons voorleven en waarbij ze ons de weg wijzen om dat te bereiken.

Alleen al het kennen van deze basisfeiten is een bron van hoop en een springplank die hoop omzet in actie ten behoeve van degenen die lijden. Het is de niet aflatende dienst die Maitreya en de Meesters ons verlenen — om ons dagelijks leven in overeenstemming te brengen met het Plan en ons te helpen de goden te worden die we in potentie zijn. Dit zijn de oude waarheden die standhouden en niet kunnen worden weggevaagd door de wreedheid en verschrikkingen die tegenwoordig domineren.

Het schril contrast tussen deze definitie van spiritualiteit, dit begrip van het doel van het leven op onze planeet en de huidige ellende van onze dagelijkse dystopie is beschamend en diep verontrustend voor iedereen met een hart en geweten. We kunnen en mogen ons niet verschuilen voor het opzettelijke en ontmenselijkende kwaad dat we dag na dag zien, en doen alsof het niet gebeurt. We kunnen onszelf niet toestaan bang te zijn voor ongebreidelde hebzucht en macht, wanneer de krachten van chaos ons leven en onze gemeenschappen teisteren en verdeeldheid zaaien zodat we onze naaste als vijand gaan zien. “De ander is het probleem” wordt ons verteld, en hele landen worden afgeschilderd als vijandig en gevaarlijk. In de propaganda die doorgaat voor buitenlands beleid is oorlog de enige oplossing die wordt geboden.

Wat de wereld te weten zal komen, is dat er hulp nabij is. Maitreya zegt: “Als je één stap naar Mij toe zet, zet Ik twee stappen naar jou toe. Ik zal je Mijn kracht verlenen. Ik ben altijd bij je.” (maart 1992) Hoe verschrikkelijk de omstandigheden in de wereld nu ook zijn, wij, de mensen, moeten actie ondernemen, die ene stap zetten en alles doen wat in ons vermogen ligt om onze menselijkheid terug te winnen, ons besef dat we deel uitmaken van het goddelijke geheel, om in vrede te leven, samen te werken en rechtvaardigheid en vrijheid voor iedereen tot stand te brengen.

In dit schilderij verbeeldt Benjamin Creme de uiteindelijke eenlijnigheid van de drie belangrijkste centra van onze planeet: Shamballa, de Hiërarchie en de Mensheid. Om de voltooide eenlijnigheid te illustreren, plaatst hij over elkaar heen: het stralende blauw van Shamballa, weergegeven met een cirkel, de turkooisgroen-blauwe driehoek die de Hiërarchie vertegenwoordigt, en het gouden vierkant dat de Mensheid symboliseert. Daarboven, gepositioneerd in de ruimte, bevindt zich de intens blauw-witte vorm van de Vlammende Diamant, de Staf van Inwijding die vanaf de Derde Inwijding wordt gebruikt.

Met de eenlijnigheid van deze drie centra — Shamballa, de Spirituele Hiërarchie en de Mensheid — bereikt de Planetaire Logos op planetair nivo het equivalent van de Derde Inwijding in het menselijk rijk. Onze planeet, Zijn manifestatielichaam, wordt dan een Heilige Planeet en begint aan de volgende fase van haar evolutie, waarbij al het leven op onze planeet wordt meegenomen naar nieuwe hoogten. Dit moment staat in de oude archieven bekend als ‘Het Stralend Verschijnen’ (The Shining Forth). Zoals Benjamin Creme het in 1975 tijdens een openbare lezing beschreef: “Op een dag zal deze planeet als een diamant aan de hemel stralen.”

Een interessant detail in dit werk is dat Benjamin Creme datgene gebruikte wat voorhanden was en paste bij zijn intentie. In dit geval, als de toeschouwer goed kijkt, is duidelijk te zien dat de vorm die de Vlammende Diamant symboliseert, is gemaakt door een envelop open te vouwen, gebruikmakend van de inherente ruitvorm — perfect voor dit doel.

Drie Planetaire Centra (Three Planetary Centres), 1975, 30×24 inch (76×61 cm), olie en collage op canvas; gesigneerd.

Het thema licht ligt ten grondslag aan het hele bestaan van de mens. Gedurende de vroege stadia van zijn ontwikkeling is de mens zich niet bewust van dit licht, maar met het verstrijken van zijn levens wordt hij zich gaandeweg bewust van de verschillende vormen van licht die zijn wezen beïnvloeden. In de eerste plaats is daar het licht van de Zon dat alle natuurrijken niet alleen van daglicht voorziet, maar ook van warmte. Naarmate de mens zich ontwikkelt, geeft hij blijk van een toenemende behoefte aan meer licht, wat onder meer blijkt uit de voorzieningen die hij treft voor kunstmatige verlichting tijdens de donkere, nachtelijke uren. Daarmee geeft hij tevens blijk van een groeiende behoefte aan de subtielere vormen van licht – aan het licht van kennis. Dit weerspiegelt zich in de vele leerscholen, die steeds bredere interessegebieden bestrijken en een steeds groter deel van het mensenras bereiken. Al deze aspecten dragen bij tot het ontwaken en de uiteindelijke herkenning van het licht in het hoofd en tot het leiden van de mensheid als geheel, richting dit bewustzijn.

Met de ontwikkeling van de mens wordt tenslotte het Ene Licht verkregen, nadat het door vier stadia voort is gegaan:

1. Het Licht van het Instinct, wat normaal gesproken geassocieerd wordt met het dierlijk stadium en de leidende kracht is voordat het licht van de rede ervoor in de plaats komt.
2. Door middel van het Licht van de Kennis worden de begoochelingen van het astrale gebied verdreven door het licht van het denkvermogen.
3. Het Licht van Wijsheid is het licht van de ziel dat vermengd wordt met het licht van kennis teneinde de aspirant een stap verder te voeren op het pad van licht.
4. Het Licht van Intuïtie is het instrument van de ingewijde. Dit is een samengaan van alle kleinere lichten en leidt tot verlichting.

Nieuwe geestelijke gebieden
Men dient echter te onthouden dat deze stadia niet strikt afgegrensd zijn. Ze gaan geleidelijk in elkaar over en worden slechts symbolisch gebruikt om de voortgaande geestelijke ontwikkeling van een discipel te illustreren. Met elk van deze stappen worden nieuwe geestelijke gebieden onthuld en komt er een nauwer contact tot stand met de ziel. Elke stap zal leiden tot verdere uitbreidingen, toenemende bekwaamheid en vermogens.

Met het verkrijgen van meer licht nemen automatisch ook de verantwoordelijkheden van een mens toe, want zulk licht vereist van de ontvanger dat het doeltreffend wordt aangewend ten bate en ten dienste van de mensheid.

Wanneer de aspirant eenmaal de eerste glimp van het licht in het hoofd heeft opgevangen, dan wordt de innerlijke duisternis daardoor benadrukt. In het begin kan dit leiden tot wanhoop en de diepte van depressies, maar dit stadium moet men doorstaan totdat de donkere schaduwen tenslotte verdreven worden door het zuivere licht van de ziel. Dan zal het leven verlicht worden door de zon in het hoofd die haar licht in al haar glorie zal uitstralen.

Dit licht in het hoofd voert de aspirant naar ziele-bewustzijn en het Pad van Licht. Door dit pad te betreden wordt hij zelf een licht en kan dan als lamp fungeren, die verlichting brengt aan anderen en zo het pad voor hen verlicht. De straling van dit licht wordt mogelijk nog verder versterkt door geconcentreerde aandacht op het innerlijke leven door middel van bewust gerichte liefde en meditatie. Naarmate de discipel vordert langs het pad kan hij steeds meer licht hanteren en zo wordt hij nieuwe openbaringen gewaar.

Studenten worden zich soms bewust van een diffuus licht of gloed in het hoofd – dit is het licht van de materiële atomen waaruit de hersenen zijn opgebouwd. Als ze later iets als de zon in hun hoofd zien, duidt dit op een herkenning van het samengestelde etherische licht. Wanneer het lijkt op een intens helder elektrisch licht duidt dat waarschijnlijk op een vermenging van de etherische en atomaire lichten met dat van de ziel.

De registratie van deze lichtverschijnselen moet niet worden gezien als noodzakelijk criterium bij de vaststelling van het stadium van spirituele ontwikkeling. Er zijn discipelen die reeds een gevorderd stadium van spirituele ontwikkeling hebben bereikt zonder de zojuist beschreven hersenstralingen waar te nemen. Discipelen hoeven dus niet verontrust te zijn indien ze deze lichten in het hoofd niet waarnemen.

Op wetenschappelijk gebied wordt systematisch het ene punt van licht na het andere ontdekt, wat geleidelijk de relatie zal blootleggen tussen haar talloze takken en de subjectieve wereld van energieën. Nieuwe ontdekkingen die elkaar in snel tempo opvolgen, ondersteunen en verdiepen eerdere ontdekkingen en inmiddels worden deze afzonderlijke lichtpunten met elkaar in verband gebracht en op elkaar afgestemd. Op deze wijze worden de aanvankelijk enkelvoudige strengen van licht samengevoegd tot een veelomvattende stralenbundel die het nieuwe tijdperk zal inluiden en praktisch alle uitgangspunten radicaal zal veranderen.

Dit nieuwe licht waaraan de wetenschap wordt blootgesteld, heeft voornamelijk betrekking op de etherische sferen, in wetenschappelijke termen beter bekend als het elektromagnetisch veld, dat elke fysieke vorm in de natuur onderhoudt en doordrenkt. Het fungeert als gemeenschappelijke schakel die alle verschijnselen binnen het Grote Geheel met elkaar verbindt. In dit verband moet men ook niet vergeten dat ‘licht en materie fundamenteel synonieme termen zijn’. De aandacht van de wetenschap gaat momenteel voornamelijk uit naar de vele aspecten van straling en hun richting, beheersing, ontvangst, werking, wisselwerking en relaties met het minerale rijk, het planten- en dierenrijk, het menselijk rijk en tenslotte de spirituele rijken. Tegelijkertijd leidt dit nieuwe ‘licht’ de wetenschap definitief tot aan de ontdekking en de erkenning van de ziel, en van de Geest.

Goddelijk licht
Tijdens zijn evolutionaire reis in de materiële wereld heeft de discipel contact gemaakt met het licht van materie, het licht van het denkvermogen, en het licht van de ziel en de intuïtie. Deze dienen om hem te ondersteunen tot volmaaktheid op aarde is bereikt en daarmee tot die tijd dat hij niet meer hoeft terug te keren in de wereld van verschijnselen om ervaring op te doen. Wanneer het stralende licht van de ziel samengaat met het magnetisch licht van het etherisch lichaam, stimuleert het de atomen van het stoffelijk lichaam tot elk atoom om de beurt een klein stralend centrum wordt. Dus als een mens wordt beheerst door de ziel zal haar licht door het hele lichaam uitstralen. Het is de luister die uitgaat van het lichaam van wijzen en heiligen en hen met Licht omringt. De ingewijde treedt nu binnen in het Hoogste Licht, het Goddelijk Licht, dat uitgaat van de Logos en dat via de spirituele Triade wordt gekanaliseerd. Door dit groter Licht zullen onvoorstelbare nieuwe verten, die de uitdrukking en het begrip van het beperkte menselijk denkvermogen te boven gaan, aan hem onthuld worden.

(Bron: Bridges, www.bridges-publishing.de)

Mijnheer de voorzitter, geachte leden van de Veiligheidsraad, de kwestie die vandaag voor de Raad ligt, betreft niet het karakter van de regering van Venezuela. De kwestie is of een lidstaat — door middel van geweld, dwang of economische verstikking — het recht heeft om de politieke toekomst van Venezuela te bepalen of controle uit te oefenen over zijn aangelegenheden.

Deze vraag raakt rechtstreeks aan artikel 2, lid 4, van het Handvest van de Verenigde Naties, dat het gebruik van geweld of de dreiging daarmee tegen de territoriale integriteit of politieke onafhankelijkheid van een staat verbiedt.

De Raad moet beslissen of dat verbod gehandhaafd blijft of wordt opgeheven.

Opheffing zou zeer ernstige gevolgen hebben.

Achtergrond en context
Sinds 1947 heeft het buitenlands beleid van de Verenigde Staten herhaaldelijk gebruik gemaakt van geweld, geheime acties en politieke manipulatie om regimeveranderingen in andere landen te bewerkstelligen. Dit is een zorgvuldig gedocumenteerd historisch feit. In haar boek Covert Regime Change (Verborgen regimeverandering — 2018) documenteert politicoloog Lindsey O’Rourke 70 pogingen tot regimeverandering door de VS tussen 1947 en 1989 alleen al.

Deze praktijken zijn niet gestopt met het einde van de Koude Oorlog. Sinds 1989 zijn de belangrijkste operaties van de Verenigde Staten om regimes omver te werpen zonder toestemming van de Veiligheidsraad onder meer: Irak (2003), Libië (2011), Syrië (vanaf 2011), Honduras (2009), Oekraïne (2014) en Venezuela (vanaf 2002).

De gebruikte methoden zijn bewezen en goed gedocumenteerd. Ze omvatten openlijke oorlogsvoering, geheime inlichtingenoperaties, het aanwakkeren van onrust, steun aan gewapende groeperingen, manipulatie van de massamedia en sociale media, omkoping van militaire en civiele functionarissen, gerichte moordaanslagen, valse-vlagoperaties en economische oorlogsvoering gericht op het ontwrichten van het civiele leven.

Deze maatregelen zijn volgens het Handvest van de Verenigde Naties illegaal en leiden doorgaans tot aanhoudend geweld, dodelijke conflicten, politieke instabiliteit en groot leed onder de burgerbevolking.

De zaak Venezuela
Het recente optreden van de Verenigde Staten ten aanzien van Venezuela is duidelijk.

In april 2002 waren de Verenigde Staten op de hoogte van en stemden ze in met een poging tot staatsgreep tegen de Venezolaanse regering.

In de jaren 2010 financierden de Verenigde Staten maatschappelijke organisaties die actief betrokken waren bij protesten tegen de regering, met name in 2014. Toen de regering hard optrad tegen de protesten, volgden de VS met een reeks sancties. In 2015 verklaarde president Barrack Obama dat Venezuela “een ongebruikelijke en buitengewone bedreiging vormt voor de nationale veiligheid en het buitenlands beleid van de Verenigde Staten”.

In 2017 besprak president Trump tijdens een diner met Latijns-Amerikaanse leiders in de marge van de Algemene Vergadering van de VN openlijk de mogelijkheid dat de VS Venezuela zouden binnenvallen om de regering omver te werpen.

Tussen 2017 en 2020 legden de VS vergaande sancties op aan de staatsoliemaatschappij. De olieproductie daalde tussen 2016 en 2020 met 75 procent en het reële BBP per hoofd van de bevolking daalde met 62 procent.

De Algemene Vergadering van de VN heeft herhaaldelijk met overweldigende meerderheid tegen dergelijke unilaterale dwangmaatregelen gestemd. Volgens het internationaal recht heeft alleen de Veiligheidsraad de bevoegdheid om dergelijke sancties op te leggen.

Op 23 januari 2019 erkenden de Verenigde Staten eenzijdig Juan Guaidó als “interim-president” van Venezuela en op 28 januari 2019 bevroren zij ongeveer 7 miljard dollar aan Venezolaanse staatsactiva in het buitenland en gaven zij Guaidó zeggenschap over bepaalde activa.

Deze acties maken deel uit van een voortdurende poging van de Verenigde Staten om het regime te veranderen, die zich uitstrekt over meer dan twee decennia.

Recente wereldwijde escalatie door de Verenigde Staten
Het afgelopen jaar hebben de Verenigde Staten bombardementen uitgevoerd in zeven landen, die geen van alle waren goedgekeurd door de Veiligheidsraad en geen van alle waren uitgevoerd in het kader van wettige zelfverdediging op grond van het Handvest. De landen waarop deze acties waren gericht, zijn Iran, Irak, Nigeria, Somalië, Syrië, Jemen en nu ook Venezuela.

In de afgelopen maand heeft president Trump directe dreigementen geuit tegen ten minste zes VN-lidstaten, waaronder Colombia, Denemarken, Iran, Mexico, Nigeria en natuurlijk Venezuela. Deze dreigementen zijn samengevat in bijlage I bij deze verklaring.

Wat staat er vandaag op het spel?
De leden van de Raad worden niet opgeroepen om een oordeel te vellen over Nicolás Maduro.

Hen wordt niet gevraagd om te beoordelen of de recente aanval van de Verenigde Staten en de voortdurende zeeblokkade van Venezuela leiden tot vrijheid of tot onderwerping.

De leden van de Raad wordt gevraagd om het internationaal recht te verdedigen, en met name het Handvest van de Verenigde Naties.

De realistische school van internationale betrekkingen, die het meest briljant wordt verwoord door John Mearsheimer*, beschrijft de toestand van internationale anarchie treffend als “de tragedie van de grootmachtpolitiek”. Realisme is dus een beschrijving van geopolitiek, geen oplossing voor vrede. De conclusie ervan is dat internationale anarchie tot tragedie leidt.

In de nasleep van de Eerste Wereldoorlog werd de Volkenbond opgericht om een einde te maken aan de tragedie door middel van de toepassing van het internationaal recht. Toch slaagden de leidende naties van de wereld er in de jaren dertig niet in het internationaal recht te verdedigen, wat leidde tot een nieuwe wereldoorlog.

De Verenigde Naties kwamen uit die catastrofe voort als de tweede grootse poging van de mensheid om het internationaal recht boven anarchie te stellen. In de woorden van het Handvest werd de VN opgericht “om toekomstige generaties te behoeden voor de gesel van oorlog, die tweemaal in ons leven de mensheid onnoemelijk leed heeft gebracht”.

Aangezien we ons in het nucleaire tijdperk bevinden, mag een mislukking zich niet herhalen. De mensheid zou ten onder gaan. Er zou geen derde kans zijn.

Maatregelen vereist van de Veiligheidsraad
Om zijn verantwoordelijkheden uit hoofde van het Handvest na te komen, moet de Veiligheidsraad onmiddellijk de volgende maatregelen bevestigen:

1. De Verenigde Staten zullen onmiddellijk alle expliciete en impliciete dreigingen of het gebruik van geweld tegen Venezuela staken en stopzetten.
2. De Verenigde Staten zullen hun zeeblokkade en alle daarmee verband houdende dwangmaatregelen die zonder toestemming van de Veiligheidsraad zijn genomen, beëindigen.
3. De Verenigde Staten zullen onmiddellijk hun strijdkrachten terugtrekken uit en langs de grens van Venezuela, met inbegrip van inlichtingen-, marine-, lucht- en andere vooruitgeschoven middelen die voor dwangdoeleinden zijn ingezet.
4. Venezuela zal zich houden aan het Handvest van de Verenigde Naties en aan de mensenrechten die worden beschermd in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.
5. De Secretaris-Generaal stelt onmiddellijk een Speciale Gezant aan, die tot taak heeft contacten te leggen met relevante Venezolaanse en internationale belanghebbenden en binnen veertien dagen verslag uit te brengen aan de Veiligheidsraad met aanbevelingen die in overeenstemming zijn met het Handvest van de Verenigde Naties, en de Veiligheidsraad zal deze kwestie met spoed behandelen.
6. Alle lidstaten onthouden zich van unilaterale dreigementen, dwangmaatregelen of gewapende acties die buiten het gezag van de Veiligheidsraad worden ondernomen, in strikte overeenstemming met het Handvest.

Tot slot
Mijnheer de voorzitter, geachte leden,

Vrede en het voortbestaan van de mensheid hangen af van de vraag of het Handvest van de Verenigde Naties een levend instrument van internationaal recht blijft of in irrelevantie vervalt.

Dat is de keuze waarvoor deze Raad vandaag staat.

Dank u wel.

(Bron: Common Dreams)

* John Joseph Mearsheimer (Brooklyn, New York, 14 december 1947) is een Amerikaanse politicoloog, gespecialiseerd in Internationale betrekkingen. … Mearsheimer behoort tot de zogenoemde realistische school binnen de internationale politiek en staat kritisch tegenover elke vorm van oorlog en ook over de Amerikaanse aanpak ervan.

Plestia Alaqad is een jonge Palestijnse journaliste en schrijfster, die opgroeide in de Gazastrook. Ze begon met het bijhouden van een dagboek toen ze 12 jaar was. Aanvankelijk schreef ze over tienerproblemen, zoals verliefdheid en pesterijen vanwege haar schoolcijfers. Gemotiveerd door een leraar met een journalistieke achtergrond, besloot ze al snel zelf journalist te worden, met het idealistische doel de schoonheid van haar vaderland met de wereld te delen.

Na haar studie Media en journalistiek aan de Eastern Mediterranean University in Noord-Cyprus keerde ze terug naar Gaza, enkele maanden voor de door Hamas geleide aanval op Israël op 7 oktober 2023, die leidde tot de tot nu toe dodelijkste oorlog in het Israëlisch-Palestijns conflict.

Op 21-jarige leeftijd kreeg ze al snel internationale aandacht voor haar dagelijkse verslaggeving over het Israëlisch offensief, verzamelde ze miljoenen volgers op Instagram en verscheen ze in internationale media, waaronder Al Jazeera, de BBC en The New York Times, waardoor ze de bijnaam ‘de ogen van Gaza’ kreeg. Haar uitzonderlijke en moedige journalistiek leverde haar vele onderscheidingen op, waaronder een plaats in 100 Women in 2024 van de BBC en werd ze Prijswinnend journaliste van One Young World 2025.

Haar boek The Eyes of Gaza (“De ogen van Gaza”) gepubliceerd in 2025, bestaat voornamelijk uit dagboekfragmenten die zijn geschreven tijdens de eerste 45 dagen van de Israëlische bombardementen.

“Als het zwaard zo machtig is als dat van Israël, dan wordt de pen des te belangrijker.” [uit dagboekfragment van dag 23]

Plestia heeft een manier van schrijven die de lezer meeneemt in haar wereld, alsof je een vriend bent met wie ze communiceert. Die wereld is natuurlijk verre van normaal.

Toen ze na haar afstuderen naar huis terugging, was ze vastbesloten om Gaza aan andere landen te laten zien door haar ogen, zodat mensen meer te weten zouden komen over het leven van de inwoners, in plaats van alleen over hun dood. Nadat ze zonder veel succes een kantoorbaan bij mediabureaus had geprobeerd en naar meer levenservaring verlangde, had ze eindelijk een baan gevonden die ze leuk vond: interviews afnemen bij een personeelsbureau.

Het leven van Plestia veranderde drastisch op 7 oktober, toen ze wakker werd met een stortvloed aan berichten op haar telefoon over een golf van Israëlische luchtaanvallen na de aanval op Israël door Palestijnse strijders. Een paar uur later werd haar gevraagd of haar nummer mocht worden doorgegeven aan een Britse televisiejournalist, wat leidde tot een reportage van één minuut, gefilmd vanuit het appartement van haar familie. Dit werd onmiddellijk gevolgd door een verzoek om live op tv te spreken vanuit Persbureau Palestina.

Op dag 3 waren al 100.000 Palestijnen ontheemd en kregen ze te horen dat de IOF (Israëlische bezettingsmacht) had gewaarschuwd dat ze op het punt stonden een universiteit in de buurt van Plestia’s huis te bombarderen. De lezer wordt meegenomen in de ervaring van het zien instorten van je wereld om je heen – het appartementencomplex van haar familie werd gebombardeerd, ze brachten de nacht door in het ziekenhuis, keerden terug om te redden wat ze in een koffer konden stoppen en verhuisden vervolgens naar het huis van een familielid.

“Het is een berekende, opzettelijke en meedogenloze etnische zuivering — waarom leven we in een wereld waar genocide genormaliseerd is?”

Op dag 6 meldt Al Jazeera dat Israël Gaza onder ‘totale belegering’ heeft geplaatst, waardoor er geen voedsel en brandstof kan worden geleverd aan de meer dan twee miljoen mensen die afhankelijk zijn van hulp. En op dag 7 werden ze wakker met een bericht van Israël waarin alle Palestijnen in Noord-Gaza werden gewaarschuwd om binnen 24 uur naar het zuiden te vluchten – voor velen een onmogelijke opgave.

In haar dagboeknotitie op dag 12 beseft ze dat dit niet langer de gebruikelijke ‘agressie’ is, maar genocide. “… Het is een berekende, opzettelijke en meedogenloze etnische zuivering… waarom leven we in een wereld waar genocide genormaliseerd is?”

Gekleed in een persvest en -helm werkt ze samen met andere journalisten, die dagelijks interviews met artsen en lokale bewoners filmen en met eigen ogen getuige zijn van de verwoesting van ziekenhuizen, kerken, moskeeën en huizen. De mensen die ze interviewen, gaan ervan uit dat zij over de laatste informatie beschikken en vragen hen voortdurend of de grenzen open zijn en of er humanitaire hulp doorkomt.

Plestia ziet de strijd om te overleven om haar heen, bijvoorbeeld mensen die elke dag urenlang in de rij staan voor gas en iets te eten. Ze wordt verscheurd tussen haar rol als journalist en anderen helpen bij het doorzoeken van het puin om hun bezittingen te redden.

Op een gegeven moment keerde de Israëlische propagandamachine zich tegen haar en beweerde dat ze geen journaliste was, maar lid van Hamas. Ze zag dat haar spraakmakende verslaggeving haar en haar familie tot doelwit maakte van de Israëlische strijdkrachten.

In november 2023 verlieten Plestia en haar familie Gaza via de grensovergang bij Rafah naar Egypte en reisden vervolgens door naar Australië, waar ze via haar oom een visum hadden gekregen.

Kort daarna kreeg ze de Shireen Abu Akleh Memorial Scholarship* toegekend voor een masteropleiding in mediastudies aan de Amerikaanse Universiteit van Beiroet. Plestia zet haar werk als pleitbezorger voort en vestigt de aandacht op de aanhoudende humanitaire crisis in Palestina.

The Eyes of Gaza is aangrijpend, maar geeft inzicht, waarbij haar dagboeknotities een mix zijn van beschrijvingen van tijd doorgebracht met familie en vrienden, afgewisseld met journalistieke ervaringen waarin ze de verwoesting en tragedies beschrijft die ze met eigen ogen heeft gezien. Als lezer is het enorm triest en schokkend om te beseffen dat dit slechts het begin is van een voortdurende genocide, maar tegelijkertijd worden we opgebeurd en geïnspireerd door de moed, veerkracht en vastberadenheid van Plestia Alaqad in het licht van zulke extreme tegenspoed, wat ongetwijfeld een weerspiegeling is van de geest van de Palestijnen als geheel.

* werd ingesteld ter herinnering aan de vermoorde Al Jazeera journaliste. In samenwerking met de Yafa Foundation zal de Shireen Abu Akleh Endowed Memorial Scholarship beurzen financieren voor vrouwen uit Palestina om een masterdiploma in mediastudies te behalen aan de AUB.

Richard Wolff is emeritus hoogleraar economie aan de Universiteit van Massachusetts in Amherst, waar hij van 1973 tot 2008 economie doceerde. Momenteel is hij gastdocent aan de Graduate Program in International Affairs (Masteropleiding Internationale betrekkingen) van de New School University in New York City. Eerder doceerde hij economie aan de Yale University en aan het City College van de City University of New York. In 1994 was hij gastdocent economie aan de Universiteit van Parijs I (Sorbonne) in Frankrijk. Hij is ook medeoprichter van Democracy at Work en presentator van hun nationaal uitgezonden programma Economic Update. Hij wordt door een aantal media beschouwd als invloedrijk op het gebied van de Marxistische economie, en The New York Times Magazine heeft hem uitgeroepen tot “Amerika’s meest vooraanstaande Marxistische econoom”.

Felicity Eliot interviewde hem voor Share International in november 2025, enkele uren nadat Zohran Mamdani tot burgemeester van New York was gekozen. Hun zeer gedetailleerde gesprek zal in verschillende delen worden gepubliceerd.

Share International: We hadden het net over het toenemende belang van alternatieve media, aangezien de reguliere media zijn opgekocht door de belangen van het grootbedrijf en hén dient in plaats van de feiten.
Richard Wolff: Ik heb hier in de Verenigde Staten een programma voor radio en tv.

SI: Ik denk dat je verwijst naar ‘Democracy at work (Democratie aan het werk)?
RW: Dat klopt. En we hebben 600.000 YouTube-volgers. Dat is een behoorlijk publiek. Als ik een krant was, zou ik met 600.000 abonnees een zeer succesvolle krant zijn. Daar maak ik geen aanspraak op. Maar ik heb een kans. In de reguliere massamedia is dat voorbij. Ze zullen niets van mij publiceren.

RW: Als ik je zou moeten vertellen wat het belangrijkste economische proces is dat de VS in de afgelopen halve eeuw heeft gevormd? Dan zou ik zeggen: de verplaatsing van de kapitalistische industrie uit de VS, voornamelijk naar Azië, maar ook naar Latijns-Amerika, Afrika, enzovoort.

SI: Natuurlijk, daar zijn de goedkope arbeidskrachten. Maar wie beslist dat?
RW: Dat klopt. Goedkope arbeidskrachten. De grootste begunstigde hiervan is China – wat niets afdoet aan alles wat de Chinezen hebben gedaan om hun economische succesverhaal te realiseren. De verplaatsing van de industriële productie naar dat land, het sluiten van de fabrieken hier en het in feite verhuizen ervan naar daar, is iets waar elke Amerikaan over mee kan praten. Ze weten ook dat de beslissing om een fabriek in Chicago of in St. Louis of in New York of waar dan ook te sluiten en naar Shanghai te verhuizen, een beslissing is die genomen wordt door de belangrijkste aandeelhouders en de raad van bestuur van elke onderneming die de verplaatsing heeft doorgevoerd. De regering heeft het niet gedaan, de vakbonden hebben het niet gedaan, het publiek heeft het niet gedaan, zij hebben het gedaan. Volgens de Amerikaanse volkstelling is 3% van onze bevolking werkgever. De overige 97% is dat niet. Het is dus die 3% die heeft besloten dat hun toekomst als industrie of als onderneming in China ligt. De lonen zijn daar veel lager, de markt is de grootste ter wereld en groeit sneller dan waar dan ook.

Het probleem is dat dit leidt tot een boze bevolking, omdat in het thuisland, laten we bijvoorbeeld de Verenigde Staten nemen, werkloosheid heerst en de kosten stijgen. Maar de zakelijke elite van dit land heeft het tot een taboe gemaakt om hierover te praten, laat staan om hen de schuld te geven. Nee, we geven de Chinezen de schuld. We geven de schuld aan werknemers die streven naar meer welvaart. We geven iedereen de schuld. Maar de elite is de uitzondering – zij kunnen er niets aan doen. Maar de mensen hebben het nu door, nietwaar? Steeds meer. Over het hele spectrum, of het nu links of rechts is. Het interessante dat zich naar mijn mening ook in de VS en andere landen afspeelt, is dat wat we in de oude systemen als vanzelfsprekend beschouwden, niet langer geldt. Dus je ziet boze mensen aan de linkerkant en aan de rechterkant. Maar hier is het verschil, en het is een verschil dat ik je duidelijk wil maken omdat het ook mijn hoop is, en ik wil niet ontkennen dat het deels mijn hoop is. Hier wordt het allemaal belichaamd door de heer Trump. De rechtervleugel probeert in zijn gedrag uiting te geven aan de bittere, boze frustratie van een arbeidersklasse die in de steek is gelaten. Wanneer Trump daar het podium betreedt en zich schandalig gedraagt tegenover vrouwen, niet-witte mensen en zijn politieke vijanden, geeft hij uiting aan de bitterheid en woede van de mensen die hem steunen.

SI: Het is dus plat populisme.
RW: De 30 tot 40 procent, afhankelijk van hoe je telt, die MAGA zijn, zoals we ze hier noemen. Maar wat Trump doet, is dat hij probeert de woede van de in de steek gelaten arbeidersklasse te verwoorden zonder de superrijken die hem financieren, van zich te vervreemden. En hij moet die smalle politieke lijn bewandelen omdat hij moet zorgen dat hij zijn donateurs niet beledigt. Ook de mensen aan de top van de Democratische Partij zitten klem, omdat zij overwegend de steun hebben van vrouwen en van niet-witte mensen. Maar ook zij hebben zich afhankelijk van geld gemaakt, omdat je in de VS miljarden moet uitgeven om je kandidaat te stellen voor het presidentschap. Deze twee gevestigde leiderschappen zitten dus klem tussen het in acht nemen van een taboe en het toch aanspreken van een boze bevolking. De enige groep mensen die dat probleem niet heeft, is links. Bernie, Ocasio-Cortez, Mamdani, ze tasten in het duister naar wat ze precies willen zijn: de stem van de in de steek gelaten arbeidersklasse, zonder afhankelijk te zijn van de donorklasse.

Wat de verkiezingscampagne van de heer Mamdani aantoonde, was dat er meer Amerikaanse miljardairs in de omgeving van New York wonen dan waar ook. New York is een stad voor rijke mensen. Ik woon in Manhattan. Ik spreek tot je vanuit Manhattan en ik kan je verzekeren dat als je geen geld hebt, dit geen prettige plek is om te wonen. Het is gewoonweg te duur. Dus deden de grote donateurs wat ze normaal gesproken doen. Ze gaven zeven keer zoveel uit als Mamdani. Wauw! En ze verloren! Wat je ook in het openbaar mag horen, ik kan je verzekeren dat ze een paar straten verderop vergaderen, en dat ze met hun adviseurs bespreken hoe ze nu met deze situatie moeten omgaan: hoe kunnen ze ervoor zorgen dat er geen Mamdani’s meer komen!

De slimme mensen onder hen zullen zeggen: jullie moeten dit dilemma oplossen. Jullie zijn afhankelijk van het geld en jullie raken jullie basis kwijt omdat jullie afhankelijkheid van het geld jullie vermogen om woede te uiten belemmert. Rechts moet terugkomen en zeggen: nee, wij hebben de oplossing. We zullen de lelijkste uitingen van woede van de arbeidersklasse nemen en die opblazen, concentreren en uitvergroten. We zullen zwarte mensen aan bomen ophangen, zoals we vroeger deden. We zullen vrouwen onderwerpen op een manier die iedereen zal doen denken aan de Duitse uitdrukking ‘Kinder, Küche, Kirche’. Herinner je je dat nog?

RW: En ze zullen buitensporig reageren. Kijk maar naar wat Trump de afgelopen twee maanden heeft gedaan. Hij gaf het leger opdracht om boten in het Caribisch gebied en de Stille Oceaan te vernietigen waar mensen op zaten. Niemand wist wie ze waren, wat ze deden, wat er in de boot zou kunnen zitten. Ze wisten niets. Ze hebben ze niet gearresteerd. Ze kregen geen advocaat. Er werd aan niemand bewijs getoond, door niemand, geen jury, geen rechter, alleen een standrechtelijke executie!

Hier in de VS arresteren we voortdurend mensen vanwege hun drugshandel. Het is een ernstig probleem. Maar niemand wordt daarvoor ooit gedood. Het is geen halsmisdaad. In veel staten van de VS wordt niemand geëxecuteerd. Ze krijgen een proces. Ze krijgen een advocaat. Ze krijgen, enzovoort, enzovoort. Maar nu doden we zonder vorm van proces deze mensen die niet eens [Amerikaanse] burgers zijn, die zich in een boot duizend kilometer verderop bevinden en dus geen direct gevaar vormen voor Amerikanen. Waar gaat dit over? Het is een kans om de woede te uiten van een arbeider die boos is en die wil dat slechte mensen worden gestraft in plaats van hijzelf. Het is hetzelfde als de ICE-beweging; ICE-troepen gaan de straat op en creëren een probleem, zodat ze vervolgens mensen kunnen arresteren en er geen eerlijk proces is, mensen worden meegenomen.

SI: Bedoel je dat het hetzelfde fenomeen is?
RW: Laat me even benadrukken hoe opmerkelijk dat eigenlijk is. De grootste steun voor ICE komt uit het middenwesten en het zuiden, de bolwerken van Trump. Een ander aspect van zijn achterban is het feit dat in deze regio’s het fundamentalistische christendom het sterkst vertegenwoordigd is in het middenwesten en het zuiden. Dit zijn mensen die het kerkbezoek serieus nemen. Ze gaan op zondag, luisteren min of meer aandachtig naar de dominee en weten dat hun Bijbel zegt dat ze vreemdelingen moeten verwelkomen. Jozef en Maria waren immers ook vluchtelingen. Zij werden opgevangen in een stal. Zoals je weet, is het niet zo eenvoudig om christenen, die geacht worden de andere wang toe te keren en vreemdelingen te verwelkomen, te overtuigen om ICE te steunen bij het mishandelen* van mensen wier enige misdaad is dat ze wanhopig waren en zijn gevlucht voor een vreselijke situatie die iemand ertoe zou brengen zijn huis, zijn kerk, zijn school, zijn buren, zijn taal en al het andere achter te laten.
[*Sinds dit interview heeft plaatsgevonden, is gebleken dat de staatsdienst ICE haar eigen blanke burgers neerschiet.]

SI: Waarom voelen dezelfde Christelijke kerkgangers zich op hun gemak bij ICE?
RW: En het antwoord is: zo boos zijn ze. Ze zijn zo verbitterd dat ze bijna een psychologische ontlading of verlichting nodig hebben. Iemand moet boeten voor het leed dat ze ondergaan. Er is hun verteld dat het gepast is om immigranten de schuld te geven, om hen tot zondebok te maken. Maar laat me je dit zeggen: als dat verandert, als links de overhand krijgt, zul je zien dat de achterban van Trump zich tegen Trump keert. En wauw, dat wordt niet prettig. Ik weet niet of je het verhaal kent van wat er met Mussolini is gebeurd aan het einde van het Italiaanse fascisme. Nou, als ik Trump was, zou ik me daar zorgen over maken. Ik bedoel, kort nadat we elkaar voor het eerst spraken, vond de moord op Charlie Kirk plaats. En sommige aanhangers keren zich af van Trump omdat ze allerlei dingen wilden weten, bijvoorbeeld over de Epstein-dossiers enzovoort, en ook over de steun aan Israël. Al dit soort zaken hebben geleid tot een zeer troebele en vreemde samenleving.

SI: Laat me dit eens vragen: als er zoveel woede en spanning is. … Ik herinner me dat Bernie Sanders op een gegeven moment zei dat het deze keer anders voelt — alsof de machtswellust is geëxplodeerd, niet gedreven door hebzucht. Voor mij voelt het alsof het niet alleen hebzucht en verdeeldheid is, maar ook een machtswellust en een honger naar een soort wreedheid. En dat brengt me tot het punt waar ik zou willen vragen of een samenleving die zo vol woede zit en waar de spanning toeneemt, psychologisch, cultureel, sociaal en zeker economisch op een punt komt waarop er een soort explosie of implosie plaatsvindt. Ik ben benieuwd naar jouw mening hierover?
RW: Ik ben het daar helemaal mee eens. Ik denk dat het altijd zo zal zijn, ik zou dit waarschijnlijk niet moeten zeggen, maar het zit in mijn hoofd. Er zal dus altijd een zeker mysterie blijven bestaan rond wat er ontploft, wat geeft de doorslag? Wat is dat moment dat de katalysator wordt en alles tot een hoogtepunt brengt? Soms lijkt het om iets volstrekt irrelevants te gaan.

SI: Dat klopt. Zoals in de Eerste Wereldoorlog, die op die manier begon.
RW: Juist, ja. Met iets onbeduidends, zodat je achteraf gezien de Eerste Wereldoorlog op geen enkele manier kunt rechtvaardigen, omdat een obscure aartshertog wordt vermoord door een obscure anarchist of wat hij ook was. Hier in de VS wordt gespeculeerd over wat dat zou kunnen zijn. Er is bijvoorbeeld een vrij wijdverbreide opvatting dat er onder de oppervlakte van wat we weten over het verhaal van Epstein een veel groter verhaal schuilgaat en dat de regering-Trump samen met anderen die niet willen dat de rest van het verhaal openbaar wordt, veel moeite heeft gedaan om dat te verbergen. Er is een proces van verbergen en versnipperen van documenten. Maar genoeg mensen weten genoeg. …

RW: Er is veel ongezonde belangstelling voor een dergelijk onderwerp. Het zal overal in de pers te lezen zijn. Zelfs de meest volgzame zakelijke pers zal er aandacht aan moeten besteden, omdat het in de lucht zal hangen. Dat is één ding, en hier is nog iets anders. De heer Trump heeft de verkiezingen mede gewonnen omdat hij tijdens zijn campagne een opmerkelijk standpunt heeft ingenomen: hij is tegen oorlog. Dat heeft hij keer op keer gezegd. Hij is tegen deze eindeloze oorlogen, waarmee hij Oekraïne, Gaza, Iran, Irak en Vietnam bedoelde. ‘Ik zal de oorlog beëindigen.’ Weet je nog? ‘Ik zal hem in de eerste week beëindigen. Ik zal een telefoontje plegen. Ik zal, ik zal, ik zal.’

Wat heeft hij gedaan? Tot nu toe eigenlijk niets. Israël blijft in de Gazastrook doen wat het eerder deed. Dit is een zeer bizar staakt-het-vuren. De oorlog in Oekraïne gaat onverminderd door. Hij heeft Iran aangevallen, dus die oorlog blijft bestaan. Ondertussen bedreigt hij Venezuela. De afgelopen dagen heeft hij Nigeria en ook Mexico bedreigd. En hij blijft Canada bedreigen. In plaats van oorlogen te beëindigen, verspreidt Trump ze. En de waarheid is dat op een gegeven moment iemand hier een politieke kans zal zien. Ik denk dat het een Republikein zal zijn, vooral nu alle mensen die Trump gisteren voor de verkiezingen steunde, zijn verslagen. Iedereen die won, was een tegenstander van de persoon die hij steunde. Dat verzwakt hem en het is zijn tweede van twee termijnen. Het is helemaal niet duidelijk of hij nog een termijn kan krijgen. Ik denk dat het hem waarschijnlijk niet zal lukken, en daarom is hij wat we hier een “lame duck” (kreupele eend — zwakkeling) noemen. Dat betekent dat andere Republikeinen, te beginnen met zijn eigen vicepresident, er belang bij zullen hebben om te proberen hem aan de kant te zetten zonder hem te beledigen.

*https://www.democracyatwork.info/

** De manosfeer is een heterogene groep websites, blogs en online fora die een bepaalde vorm van mannelijkheid en sterke oppositie tegen feminisme promoten. WikipediaNL

In deel een van dit artikel presenteer ik een analyse van de huidige internationale neoliberale economische orde die op een niet te vermijden wijze tot een diep verdeelde wereld heeft geleid, onrechtvaardigheid bestendigt en pogingen om oplossingen te vinden en de gezondheid van de planeet te herstellen en vrede te waarborgen frustreert. Ik focus me vooral op de specifieke sleutelrol die de zeer rijken spelen om koste wat kost de status quo in stand te houden en elke ingrijpende hervorming van het economische systeem te voorkomen.

In deel twee onderzoek ik enkele mogelijke oplossingen voor de huidige impasse die een grote bijdrage zouden kunnen leveren aan het doorbreken van de blokkades die worden opgelegd door deze ‘kaste’ van zeer rijke mensen en die dringend nodig zijn om de toekomst veilig te stellen.

De truc die ze uithaalden — hoe laat je ‘water’ een weg naar boven banen
Wat de internationale neoliberale economische orde niet heeft waargemaakt, is haar belofte van het zogenaamde trickle-down-effect, dat in wezen neerkomt op: laat de rijken rijker worden en het geld zal vanzelf naar beneden sijpelen en alle economische actoren ‘irrigeren’, waardoor evenwicht en harmonie zal worden bereikt. Het systeem heeft het tegenovergestelde effect gehad: het hamsteren van rijkdom en hulpbronnen, van macht en invloed, door een kaste van een klein aantal extreem rijke mensen.

Deze situatie is natuurlijk niet toevallig ontstaan, maar was bedoeld om precies dit resultaat te bereiken door dezelfde oligarchen die hun macht gebruikten om politieke beslissingen die hun belangen dienden, te beïnvloeden en om hun vastberadenheid zich te bevrijden van controles, beperkingen — in feite alle mogelijke beperkingen.

Het verhaal dat deze kaste van de ultra-rijken aan de massa’s vertelde was eigenlijk een afleidingsmanoeuvre om gewone mensen te dwingen al dan niet vrijwillig aan het neoliberale systeem deel te nemen.

Op basis van het hamsteren en accumuleren van kapitaal stelt het systeem de rijksten in staat om de rijkdommen en hulpbronnen van de wereld weg te sluizen en zo nog meer rijkdom en kapitaal te hamsteren en te accumuleren. Boven een bepaalde accumulatie-grens ben je bijna niet meer te verslaan, omdat het systeem rijkdom en macht in hoog tempo naar de top van de sociale piramide stuwt. En zo bereik(t)en de ‘winnaars’ een status van autonomie en vrijheid, ongeacht de situatie in de wereld. Ze zijn de ‘onaantastbaren’ aan de top van de samenleving geworden.

We moeten om te beginnen proberen te begrijpen hoe zeer rijke mensen denken, zich gedragen en handelen.

Een sterk gevoel van afscheiding
Naast het beïnvloeden van de nationale politiek en het beleid om inkomsten- en vermogensbelasting te vermijden, maakt de kaste over de hele wereld op grote schaal gebruik van belastingparadijzen om te voorkomen dat ze de belastingen moeten betalen die nodig zijn om sociale investeringen in de civiele samenleving – in sociale zekerheid, onderwijs en infrastructuur — te financieren. Ze verwerpen het idee dat hun opgebouwde rijkdom het resultaat is van de deelname van de hele samenleving aan het economische systeem. Het is zeker ook een product van historische, politieke en sociale ontwikkelingen — cultureel, educatief, handelsovereenkomsten, technologische vooruitgang. Het is geen zelf-gecreëerde rijkdom die uit het niets is ontstaan, maar uit de samenleving.

Financialisering — dat is de naam van hun spel
Door de financialisering van de economie via het overwicht van de financiële markten op de reële economie te versnellen, heeft deze kaste haar aandeel in de wereldwijde economische en financiële koek met een ongekende snelheid vergroot. De aandelenmarkten worden gebruikt als wapen voor massale vermogensopbouw die voortkomt uit de commodificatie van de meeste menselijke verworvenheden op alle gebieden: wetenschap, geneeskunde, onderwijs. Elke menselijke inspanning is een handelswaar geworden die geprijsd en verhandeld kan worden.

Direct of indirect controleren de zeer rijken de grote commerciële en financiële bedrijven die op of via de aandelenmarkten opereren.

Hoe rijker je bent, hoe sneller je vermogen de afgelopen twintig jaar is gegroeid, zelfs omhooggeschoten. Volgens Oxfam is het vermogen van miljardairs in 2024 met 2 biljoen dollar (2000 miljard) toegenomen.

De superrijken geven niets om klimaatverandering: red jezelf!
De superrijken zouden een aanzienlijke positieve bijdrage kunnen leveren aan de strijd tegen klimaatverandering, maar het kan de meesten van hen niets schelen. Erger nog, ze lijken ervan overtuigd te zijn dat ze zich kunnen afzonderen van de rest van de wereld. Een aantal mondiale miljonairs en miljardairs heeft dan ook grond en onroerend goed gekocht in landen als Nieuw-Zeeland, om daar hun eigen veilige toevluchtsoord te bouwen¹, voor het geval het leven in hun eigen land te moeilijk wordt of in het geval van massale revoluties tegen de zeer rijken over de hele wereld!

Een ander voorbeeld is de lucratieve handel in privéjets. De vervuiling die wordt veroorzaakt door de talloze vliegtuigen die over de hele wereld vliegen, wordt aangemerkt als een significante bron van vervuiling. Toch willen de zeer rijken hun privileges behouden om zo vaak als ze willen vrij over de wereld te vliegen.

Misschien herinnert u zich nog de beroemde recente episode van het huwelijk van Jeff Bezos in Venetië, Italië. Meer dan negentig privéjets landden op de luchthaven van de stad om rijke gasten naar de ceremonies en festiviteiten te brengen. Een volkomen minachtende houding die de mentaliteit van de nieuwe heersers illustreert.

De strategieën van de zeer rijken
De kaste gebruikt verschillende strategieën van zelfbehoud om het hoofd boven water te houden en hun stratosferische rijkdom en totale straffeloosheid te behouden ten koste van anderen. Noam Chomsky heeft dit thema perfect samengevat en uitgewerkt in zijn boek The Ten Strategies of Mass Manipulation (“De tien strategiën van massamanipulatie”). Het spreekt natuurlijk voor zich dat al deze strategieën een sterke en medeplichtige interactie vereisen tussen de heersende oligarchen, politieke leiders en de media die zij volledig onder controle hebben.

• Afleiding
  Het gebruik van een rookgordijn is een van hun favoriete wapens om de aandacht van het publiek af te leiden en om te leiden. Voorbeelden te over. Een daarvan is de ecologische transitie die door de wereldoligarchie wordt gebruikt om elke ingrijpende hervorming en verandering in het energie- en economische systeem wereldwijd tegen te houden. Na decennia van desinformatiecampagnes, die mislukten door het toenemende bewustzijn van het publiek en het verzamelde wetenschappelijke bewijs van klimaatverandering, is hun strategie veranderd. Als ze het niet efficiënt kunnen bestrijden, zijn ze van plan het van binnenuit te ondermijnen en ervoor te zorgen dat zichtbare veranderingen ruim onder elke significante drempel blijven. De oligarchie verstrekt fondsen aan een aantal ngo’s die zich bezighouden met milieukwesties, terwijl de winning van fossiele brandstoffen in een gestaag tempo doorgaat.

Volgens Chomsky omvatten andere huidige strategieën verschillende manipulatieve tactieken:

• Creëer problemen en biedt vervolgens oplossingen aan
• Geleidelijke ondermijning
  Wanneer een ‘hervorming’, die de zeer rijken willen, te moeilijk is om in korte tijd door te voeren, wordt deze geleidelijk over een aantal jaren geïmplementeerd. Dit is een typische tactiek, zoals blijkt uit de verslechtering van de openbare sociale voorzieningen (gezondheidszorg bijvoorbeeld) en de geleidelijke vervanging van openbare diensten door particuliere en betaalde diensten.
• De strategie van uitstel
  Een andere manier om een impopulaire beslissing geaccepteerd te krijgen, is deze voor te stellen als pijnlijk maar noodzakelijk in de komende tijd.
• Het publiek betuttelen en infantiliseren
• Een beroep doen op emoties in plaats van op analyse en reflectie
  angst, gevoelens van hulpeloosheid, wekken primaire reacties op die op hun beurt leiden tot bezorgdheid en individualisme.
• Het publiek in onwetendheid en domheid houden
  De oligarchie is niet geïnteresseerd in ‘sociale verbetering’ wat lange tijd de drijfveer is geweest achter het onderwijsbeleid in Westerse landen zoals Frankrijk. Kinderen uit de hogere klassen hebben de beste kansen om naar de beste scholen te gaan. Het privatiseren van onderwijs en het duur maken ervan is daar een logisch gevolg van, bedoeld om ervoor te zorgen dat de rijke klassen hun positie behouden en indringers uit lagere klassen buiten de deur worden gehouden.
• Moedig het publiek aan om zich te wentelen in middelmatigheid
  Niet nodig om daar verder op in te gaan, het volstaat om naar de kwaliteit van tv-programma’s te kijken.
• Moedig schuldgevoelens aan in plaats van opstandigheid
• Ken individuen beter dan zij zichzelf kennen.

Aan deze lijst zou ik een recent fenomeen willen toevoegen dat met de digitale technologie is ontstaan:

• Houdt jongeren geïsoleerd en vele uren per dag bezig met hun smartphones
  Houdt ze grotendeels onwetend, verdiept in hun favoriete mentale afleiding en niet in staat om het echte van het onechte te onderscheiden. Net als fascisme, gedijt ook oligarchie op individualisme, onwetendheid, isolatie en afgescheidenheid.

Kortom, de fundamentele bedoeling is om het denken van mensen te beheersen.

Dit houdt zeker ook de controle van de media in. In Frankrijk is 90% van de reguliere media in handen van een handvol mediamagnaten, een klein aantal miljardairs. Ze hebben daar een goede reden voor:

De miljardairs willen optimaal gebruik maken van het huidige systeem. Ze vrezen dat de hoorn des overvloed zal opdrogen, hetzij door apocalyptische omstandigheden, of door enorme sociale opstanden tegen hun oligarchische heerschappij, naarmate het aantal gemarginaliseerde maar slimme burgers dat sociale rechtvaardigheid eist, toeneemt.

Het systeem lijkt stevig verankerd, vastgeroest, en alleen een grote klap zou het kunnen doen instorten en plaats maken voor iets anders.

Een keerpunt: Amerikaanse oligarchen tegen de rest van de wereld
Met de verkiezing van Donald Trump tot president van de Verenigde Staten begon een nieuwe ontwikkeling. Het is al lang de droom van Westerse oligarchen om rechtstreeks politieke macht uit te oefenen op het hoogste niveau. Nu hebben ze die macht. Deze oligarchische kliek aan de macht is van plan absolute controle over het politieke leven te verkrijgen. ‘Problematische instanties’ (met name die welke zich bezighouden met milieukwesties en klimaatverandering) worden ofwel onvoldoende gefinancierd ofwel volledig ontmanteld. Op alle niveaus vindt een politieke zuivering plaats — brutaliteit is de huidige manier waarop zij regeren.

Bovendien zijn zij een oorlog begonnen tegen andere wereldoligarchen om een stadium van volledige dominantie te bereiken:

• Amerikaanse multinationals zullen niet langer onderworpen zijn aan de wereldwijde minimumbelasting van 15%, die bedoeld was als een stap naar meer fiscale harmonie en eerlijkheid op internationaal niveau.
• Naast zijn beruchte ‘tariefbeleid’ voor geïmporteerde goederen en diensten, verplichtte Trump Europese landen ook om voor miljarden aan Amerikaanse olie en wapens te kopen.
• Het beginsel of de wet van extraterritorialiteit², dat vaak door de VS wordt opgelegd, wordt versterkt en omgekeerd kan geen extraterritorialiteit worden opgelegd aan Amerikaanse bedrijven en burgers.
• Alle multinationale beleidsmaatregelen en instellingen zoals de WTO, de WHO en andere VN-agentschappen, die Amerikaanse oligarchen, multinationale ondernemingen, banken en andere particuliere financiële instellingen zouden hinderen, worden systematisch ondermijnd om ze te verzwakken.

Er ontstaat dus een onhoudbare asymmetrie, gebaseerd op een grove en brute eenzijdige oplegging van oneerlijke voorwaarden en ontzegging van rechten — de Amerikaanse autoriteiten kunnen hun traditionele bondgenoten en partners lastigvallen of aanvallen en hen tegelijkertijd elke mogelijkheid ontnemen om in rechte verhaal te halen of vergeldingsmaatregelen te nemen — een situatie die nog wordt verergerd door het ontbreken van verantwoordingsplicht jegens de internationale gemeenschap.

Het onderliggende doel is om alle internationale samenwerking en regelgeving te ontmantelen en op te heffen — een herhaling van het Wilde Westen op mondiaal niveau. De ‘roofbaronnen’ (zoals in de oude tijd van JP Morgan en zijn volgelingen) zijn terug. Deze keer is hun speelveld de hele wereld.

In dit stadium, na de eerste schok, die zowel de binnenlandse als de internationale oppositie (op enkele uitzonderingen na, zoals China, Rusland, Brazilië) letterlijk verlamde, lijkt de brute strategie van deze tak van de Amerikaanse oligarchie zelfs succesvoller dan Trump had verwacht.

Wat nu? Dat is de vraag. Hoe kunnen we deze waanzin stoppen, deze oligarchie verslaan en het lot van de wereld veranderen — dat is de hamvraag voor de toekomst.

¹ Een soort verzekering tegen de apocalyps, zoals vermeld door de Franse journalist Pierre Marissal (L’Humanité (De Mensheid) 16 avril 2019, geciteerd door auteur Monique Pinçon-Charlot in haar boek Les riches contre la planète (“De rijken tegen de planeet” — pagina 38). Nieuw-Zeeland wordt door veel wetenschappers beschouwd als een groen land dat relatief gespaard zou kunnen blijven van de gevolgen van klimaatverandering. Het is daarmee een nieuw en groen Eldorado geworden dat zeer gewild is bij de zeer rijken. Zozeer zelfs dat de nationale regering een rem moest zetten op deze razernij van landaankopen door rijke buitenlanders.

² Extraterritorialiteit: In het internationaal recht, de toestand waarin men is vrijgesteld van de jurisdictie van de lokale wetgeving, meestal als gevolg van diplomatieke onderhandelingen.

Volgens een nieuw rapport van Oxfam bereikte het vermogen van miljardairs in 2025 het hoogste niveau ooit: het steeg met meer dan 16 procent, drie maal sneller dan het gemiddelde van de afgelopen vijf jaar, tot 18.300 miljard dollar. Aangezien miljardairs 4000 keer meer kans hebben om een politiek ambt te bekleden dan gewone mensen, duidt dit op een ongeëvenaarde tijd van politieke ongelijkheid. Uit een World Values Survey (Wereldwaardenonderzoek) in 66 landen bleek dat bijna de helft van alle ondervraagde mensen zegt dat de rijken vaak verkiezingen kopen in hun land.

Het rapport Resisting the Rule of the Rich: Protecting Freedom from Billionaire Power (Verzet tegen de heerschappij van de rijken: vrijheid beschermen tegen de macht van de miljardairs) analyseert hoe de superrijken politieke macht verwerven om de regels van onze economieën en samenlevingen ten eigen bate naar hun hand te zetten, ten koste van de rechten en vrijheden van de mensen in de wereld.

Bevindingen in het rapport van Oxfam:

• Het gezamenlijke vermogen van miljardairs nam afgelopen jaar toe met 2.500 miljard dollar, bijna gelijk aan het totale vermogen van de armste helft van de mensheid — bijna 4,1 miljard mensen.
• Het aantal miljardairs kwam afgelopen jaar voor het eerst boven de 3000 uit, terwijl de rijkste (Elon Musk) de eerste persoon werd die meer dan 500 miljard dollar bezat.
• Miljardairs hebben 4000 keer meer kans om een politiek ambt te bekleden dan gewone mensen.
• De groei van het vermogen van miljardairs met 2.500 miljard dollar zou genoeg zijn om extreme armoede 26 keer uit te wissen.

Tegelijkertijd worden miljarden mensen geconfronteerd met vermijdbare moeilijkheden als armoede, honger en sterfte als gevolg van te voorkomen ziekten omdat het systeem hen in de steek laat. Wereldwijd wordt één op de vier mensen geconfronteerd met voedselonzekerheid en moet regelmatig maaltijden overslaan.

(Bron: https://www.oxfam.org/en/research/resisting-rule-rich)

In het voorjaar van 1948 gaf Dr. Macdonald-Bayne een reeks lezingen in Zuid-Afrika. Een mevr. Bagot-Smith, die aanwezig was, beschreef de ervaring als onvergetelijk: “Het waren niet de woorden zelf die deze lezingen zo bijzonder maakten, maar de manier waarop ze werden gebracht. …geen enkele beschrijving kan ooit de enorme kracht van de aanwezigheid van de Meester overbrengen. …”

Mevr. Bagot-Smith beschreef verder hoe de glimlachende, vriendelijke man die de lezingen gaf, werd getransformeerd door de overschaduwende aanwezigheid van zijn Meester — de Meester Jezus: “Toen vond er plotseling een verbazingwekkende verandering plaats: een korte, scherpe inademing en de Meester zelf was aanwezig, in hetzelfde lichaam, maar totaal anders. We wisten heel goed dat de spreker nog steeds de man was die we al jaren kenden en respecteerden, maar tegelijkertijd was hij iemand die totaal anders was. De verandering was zo adembenemend dat onze verdoofde zintuigen het nauwelijks konden geloven. Maar tegelijkertijd was het waar, en we wisten dat het waar was. De man voor ons leek nu ongewoon lang, veel langer dan de spreker zelf. Woorden kunnen de kracht van deze verbazingwekkende waarheid niet overbrengen, maar het was zo. …

“Ik breng u mijn vrede,” was zijn begroeting en zegen, of “Ik breng u mijn vrede en mijn liefde.” De Zegening werd gegeven met twee vingers van de rechterhand opgeheven op de manier van een koning.

“Er verspreidde zich een stilte door de zaal: een vibrerende kracht als een stroom van warmte ging door ons lichaam, brandend op elke plek waar iets onvolmaakt was, en genezend terwijl het stroomde.”

Volgens Benjamin Creme was Dr. Murdo MacDonald-Bayne (1887-1955) een tweede graads ingewijde en kreeg hij training van de Meesters in Tibet. Hij was een gerenommeerd genezer en auteur van vele boeken, met name Beyond the Himalayas (Voorbij de Himalaya) en Divine Healing of Mind and Body (“Goddelijke heling van geest en lichaam”). Hij richtte in vele landen over de hele wereld centra op voor de verspreiding van “de ware leringen van de Christus”.

Terwijl we zien hoe de slecht functionerende structuren en systemen afbrokkelen, die zijn gecreëerd en gevoed door de afnemende energieën van het Vissentijdperk*, zien we ook de kiemen van een nieuwe beschaving ontstaan. Hiervoor moeten we echter verder kijken dan de reguliere media, want veel van deze kiemen zijn nog maar kleine embryo’s van wat ze met de juiste zorg op een dag kunnen worden. (*de overheersende tendensen van de afgelopen eeuwen)

Sommige daarvan zijn nieuwe wetenschappelijke ontdekkingen. Elke ontdekking kan mogelijk helpen bij het oplossen van enkele grote problemen die onze verouderde systemen hebben veroorzaakt, zoals:

Microplastic-etende schimmels

Wetenschappers van de Universiteit van Hawaï in Mānoa hebben microplastic-etende schimmels ontdekt. Bij het testen van verschillende zee-schimmelsoorten ontdekten ze dat sommige — meer dan 60% — op natuurlijke wijze polyurethaan kunnen afbreken, een plastic dat in veel wegwerpproducten wordt gebruikt. Verder ontdekten de onderzoekers dat de schimmels binnen drie maanden konden worden geconditioneerd om het ongeveer 15% sneller te consumeren. Aangezien plastic uiterst schadelijk is voor ecosystemen in zee en onze oceanen vervuilt, is het van cruciaal belang om manieren te vinden om het af te breken. De volgende ontdekking: andere schimmels die minder afbreekbaar plastic zoals polyethyleen en polyethyleentereftalaat kunnen afbreken, die nog grotere bronnen van vervuiling van de zee zijn.

In het laboratorium gekweekt leer

Een biotechbedrijf uit North Carolina, Cultivated Biomaterials (gekweekt biomateriaal), heeft voor het eerst in hun laboratorium leer gekweekt uit de cellen van een levende koe. George Engelmayr, de biomedisch ingenieur die het bedrijf heeft opgericht, kweekt de cellen op plantaardige scaffolds (stellingen) gemaakt van materialen zoals paardenbloempluis en kroontjeskruidvezels. Wanneer het volgroeide leer wordt gelooid, gebeurt dat met boomschorspoeder in plaats van de agressieve chemicaliën die door de meeste leerlooierijen worden gebruikt, zodat het niet schadelijk is voor het milieu.

Een gel voor het herstel van koraalriffen

Overal ter wereld sterven koraalriffen af als gevolg van de opwarming van de oceanen door de door de mens veroorzaakte klimaatverandering. Hoewel wetenschappers zich bezighouden met het herstel van riffen, hebben ze moeite om koraallarven te laten nestelen op beschadigde riffen of door mensen gemaakte structuren. Dat komt omdat de larven erg selectief zijn in waar ze zich hechten; als ze geen chemische signalen waarnemen die ze vertellen dat “dit een goede plek is om te leven”, zullen ze zich daar niet vestigen.

Nu hebben onderzoekers van het Scripps Institution of Oceanography en de Jacobs School of Engineering van de Universiteit van Californië in San Diego een gel ontwikkeld die langzaam enkele van de favoriete chemische signalen van koraallarven afgeeft. De gel, SNAP-X genaamd, is gemaakt van chemische stoffen die worden afgegeven door bepaalde soorten algen waarvan bekend is dat ze babykoralen stimuleren om zich aan oppervlakken te hechten. De chemische stoffen zijn ingekapseld in nanodeeltjes van silica die zijn opgelost in een vloeibare gel die stolt als Jell-O (gelatine-pudding) wanneer deze wordt blootgesteld aan ultraviolet (UV) licht. Wanneer de gel op een oppervlak wordt aangebracht of gespoten en vervolgens wordt uitgehard met UV-licht, geeft deze de chemische stoffen tot een maand lang af – lang genoeg om de kans te vergroten dat ze actief zijn tijdens het paaien van koralen.

Betaalbare zonnepanelen veranderen levens in Afrika

China’s focus op het domineren van de markt voor hernieuwbare energie heeft geleid tot een overaanbod aan zonnepanelen, elektrische voertuigen en batterijen, wat op zijn beurt heeft geleid tot lagere prijzen en een wedloop om kopers te vinden.

Ze hebben enorme nieuwe markten gevonden in Afrika, waar ongeveer 600 miljoen mensen geen betrouwbare elektriciteit hebben. Al meer dan een eeuw zijn de bevolkingsgroepen in Afrika en elders voor hun elektriciteit grotendeels afhankelijk van gigantische kolencentrales en worstelen ze met een gebrekkig systeem dat onbetrouwbare en dure elektriciteit levert — of helemaal geen elektriciteit.

In Kaapstad zijn Chinese zonnepanelen nu zo betaalbaar dat bedrijven en gezinnen ze massaal kopen. Zonne-energie maakt momenteel ongeveer 10% uit van de elektriciteitsopwekkingscapaciteit van Zuid-Afrika en verandert het dagelijks leven, de handel en de industrie in de grootste economie van Afrika.

Wat er in Zuid-Afrika gebeurt, gebeurt ook in Tsjaad, waar Chinese zonnepanelen bijna de helft van de totale huidige elektriciteitsopwekkingscapaciteit voor hun rekening nemen, en in Sierra Leone, waar dat meer dan 50% is.

Het nadeel is dat de meeste banen in de zonnepaneelindustrie zich bevinden waar de panelen worden geproduceerd – alleen de installatie wordt door de lokale bevolking uitgevoerd. Daarom biedt de opkomst van zonne-energie geen oplossing voor de ernstige sociale en economische problemen in ontwikkelingslanden zoals Zuid-Afrika.

(Bron: artikel van Somini Sengupta van de New York Times

Financiële markten trekken zich al steeds meer terug uit fossiele brandstoffen

Milieuactivisten en anderen waren diep teleurgesteld dat tijdens de recente COP30-onderhandelingen geen oproep werd gedaan om fossiele brandstoffen geleidelijk te beëindigen. Volgens Ingmar Rentzhog, oprichter en CEO van het klimaatmediaplatform We Don’t Have Time (We hebben geen tijd), zijn dergelijke politieke afspraken echter misschien minder belangrijk dan de financiële markten, bij het bepalen of het gebruik van fossiele brandstoffen al dan niet geleidelijk wordt beëindigd. In een recent artikel in het tijdschrift Forbes schrijft hij zelfs dat het kapitaal zich al gedraagt alsof een dergelijke proces aan de gang is.

Ja, de COP30-overeenkomst was zwak, maar het werkelijke belang ervan voor de vastberadenheid om fossiele brandstoffen geleidelijk te beëindigen was niet het gebrek aan consensus, maar de vorming van een “coalitie van bereidwilligen”: 83 landen die een routekaart voor het afstappen van fossiele brandstoffen steunden. Bovendien hebben Colombia en Nederland toegezegd om in 2026 gezamenlijk de eerste internationale conferentie te organiseren om dat werk te faciliteren. Zoals Rentzhog opmerkt, investeerders hoeven niet alle grote uitstoters achter zich te hebben om te beginnen met het herwaarderen van risico’s.

Het Institute for Sustainable Investing (Instituut voor duurzame investering) van Morgan Stanley heeft in november 2025 meer dan 900 institutionele beleggers ondervraagd. Uit het rapport blijkt dat “86% van de vermogensbezitters verwacht de komende twee jaar meer te gaan beleggen in duurzame beleggingen”. Veel van deze beleggers zijn “mega-instellingen”, dus de enquête heeft betrekking op besluitvormers die samen tientallen biljoenen dollars beheren. Financiën prevaleren boven politiek.

“Deze groei gaat lijnrecht in tegen het verhaal van het felle verzet tegen de ESG — waarbij ESG staat voor beleggingsprincipes die prioriteit geven aan milieu (Environmental), maatschappij (Social) en goed ondernemingsbestuur (Governance). Sterker nog: Noord-Amerikaanse beleggers verwachten hun kapitaal aan duurzame fondsen nog vaker te verhogen (90%) dan beleggers in Europa of Azië-Pacific, terwijl juist Noord-Amerika wordt gezien als het epicentrum van de weerstand tegen ESG.”

Een ander signaal dat wijst op een geleidelijke beëindiging van fossiele brandstoffen is de opkomst van de ‘groene economie’ van een nichemarkt tot een groeimarkt van meerdere biljoenen dollars. In 2025 waren de investeringen in groene energie al groter dan de investeringen in fossiele brandstoffen. Volgens het Internationaal Energieagentschap (IEA) was van de verwachte totale energie-investeringen van 3,3 biljoen dollar ongeveer 2,2 biljoen dollar bestemd voor categorieën die verband houden met schone energie, terwijl ongeveer 1,1 biljoen dollar bestemd was voor fossiele brandstoffen.

Bovendien steeg de wereldwijde voorraad vaten olie in december 2025 volgens het IEA tot het hoogste niveau in vier jaar, en deze overvloed zou plotselinge prijsveranderingen kunnen veroorzaken omdat opslag een probleem wordt. De groeiende batterijopslagindustrie is nu een scherpe concurrent die snel groeit en variabiliteit in de energievoorziening kan opvangen zonder ook maar iets te verbranden. Het algemene beeld ziet er niet goed uit voor fossiele brandstoffen.

De stem van het volk redt bedreigd deel Patagonië

In 2012 waren de autoriteiten van plan om de Chileense Cochamó-vallei onder water te zetten voor een groot waterkrachtproject. Vervolgens wilde een particulier bedrijf in de vallei een luxe vakantiepark bouwen en wegen aanleggen. Maar deze plannen en andere grootschalige projecten werden tegengehouden door luid protest van de gemeenschap. In 2025 ging een burgerfinancieringscampagne onder leiding van de ngo Puelo Patagonia, waaraan families van veeboeren, bergbeklimmers, backpackers, touroperators en avonturiers deelnamen, nog een stap verder. In plaats van de ontwikkeling toe te staan, kocht de coalitie 133.000 hectare ongerepte wildernis voor 63 miljoen dollar en droeg de eigendomstitel in december vorig jaar over aan de Chileense niet-winstbeogende Fundación Conserva Puchegüín.

Het beschermde ecosysteem is 383 keer zo groot als Central Park in Manhattan, of 800 keer zo groot als Regent’s Park in Londen, en de oerbossen bevatten bosjes Alerce bomen die daar al sinds ongeveer 1000 v.Chr. groeien. Er lopen geen wegen door de vallei en de weinige huizen wekken hun eigen elektriciteit op met zonne- of windenergie. Het is een belangrijke biologische corridor die aansluit op omliggende beschermde gebieden in zowel Chili als Argentinië.

Het natuurbehoudproject in Cochamó is geïnspireerd door het werk van Kris en Doug Tompkins, die hun leidinggevende functies bij de kledingbedrijven Patagonia en Esprit hebben opgegeven en de Tompkins Natuurbehoudgroep hebben opgericht, die nu Rewilding Chile (Herverwildering Chili) heet. In 25 jaar tijd heeft de groep 300 miljoen dollar uitgegeven aan de aankoop van enorme stukken land en vervolgens onderhandeld met de Chileense regering om de bestaande parken uit te breiden. Op deze manier werd meer dan 5,7 miljoen hectare wildernis beschermd.

Het plan voor Cochamó is om 80% van het land de status van beschermd nationaal park te geven en de overige 20% te reserveren voor toerisme, familieboerderijen en kleine ranches, zodat de lokale bevolking in haar levensonderhoud kan voorzien. Naarmate de populariteit van het gebied toeneemt, is er een limiet van 15.000 bezoekers per jaar ingesteld en is reserveren nu verplicht. Er wordt een overkoepelend plan voor wandelpaden, basiskampen en paardenstallen ontwikkeld, waar de lokale gemeenschappen rechtstreeks bij worden betrokken. Het volk heeft gesproken — en gewonnen!

In oktober 2025 begon een groep boeddhistische monniken aan een 3700 km lange Walk for Peace (Wandeltocht voor vrede) door de Verenigde Staten. Onder leiding van de eerbiedwaardige Bhikku Pannakara vertrokken ze vanuit een Vietnamese boeddhistische tempel in Fort Worth, Texas, en zullen hun reis in februari 2026 in Washington DC afsluiten.

Pannakara lichtte het doel van de Walk for Peace toe: “We willen alle mensen bewust maken van vrede. Ik heb namelijk al zoveel leed om ons heen gezien. Daarom wil ik even een moment delen met, een boodschap overbrengen aan alle mensen die we onderweg tegenkomen. Op die manier kan iedereen oefenen om innerlijke rust te vinden en een vredig leven te leiden. Ik wil niets anders dan die boodschap van mindfulness (bewustzijn in het moment), liefdevolle vriendelijkheid en mededogen delen. Hopelijk zal iedereen dan in eenheid en harmonie leven.”

De tocht van de monniken voert hen door tien staten in het zuiden van de VS, waar ze in de hoofdstad van elke staat een tussenstop maken. Hun tocht heeft duizenden en duizenden mensen op de been gebracht om hen onderweg te zien. Velen applaudisseren of geven de monniken bloemen, terwijl anderen van vreugde huilen als de monniken voorbij komen. Hun sociale media-website heeft meer dan een miljoen volgers.

Bij het verwelkomen van de monniken in het staatsgebouw in Columbia, South Carolina, sprak burgemeester Daniel Rickenmann de menigte toe: “Het is geweldig dat deze tocht door onze stad en onze staat komt op een moment dat we dat echt nodig hebben. We hebben het nodig als gemeenschap.” Samen met Deon Teddor, senator van de staat South Carolina, verklaarde de burgemeester 10 januari tot Walk of Peace Day (Dag van de Vredestocht) in Columbia.

“Het geeft ons zeker hoop”
Bhikku Pannakara sprak ook de menigte toe, bij het parlementsgebouw: “Laten we nu alle haat en alle woede loslaten. Laten we allemaal met liefdevolle vriendelijkheid en mededogen kijken, zodat vrede kan bloeien en gedijen in dit land en over de hele wereld.” Tegen een andere menigte zei hij: ”Vrede begint altijd van binnen. We hoeven niet naar buiten te kijken om vrede te vinden. We hoeven alleen maar naar binnen te kijken.”

Een vrouw uit de duizenden mensen die de monniken in South Carolina kwamen verwelkomen, zei: “Ik denk dat het ons zeker hoop geeft. Ik ben blij dat we hier getuige van mochten zijn. Ik denk dat het een deel van de geschiedenis zal worden. … maar nog belangrijker is dat het echt ‘hoop’ geeft.” Een andere vrouw zei: “Ik vind het geweldig dat iedereen is gekomen; mensen met verschillende achtergrond die de Walk for Peace komen steunen. Ik denk dat je, ongeacht je religie, moet komen om de Walk for Peace te steunen.”

De tocht was echter niet zonder risico’s. Een boeddhistische monnik die de tocht ondernam, de eerbiedwaardige Maha Dam, raakte ernstig gewond toen een vrachtwagen het voertuig dat de monniken begeleidde, raakte en Maha Dam omver reed, waardoor een van zijn benen moest worden geamputeerd. Hierdoor daalde het aantal monniken dat de tocht ondernam naar 18. Terugkijkend op zijn deelname aan de Walk for Peace zei Maha Dam: “Ik heb geen spijt. Ik heb deze beslissing genomen terwijl ik me bewust was van het risico, wetende dat als er iets met mij zou gebeuren, ik bereid zou zijn dat offer te brengen. Ik ben gewoon overweldigd door het gevoel dat ik de boodschap over het verspreiden van vrede, mededogen, liefde, harmonie en, nogmaals, gemeenschapszin heb kunnen overbrengen.”

Een hond die door Pannakara in India was gered, genaamd Aloka (“goddelijk licht” in het Sanskriet), had een reeds bestaande blessure aan zijn poot die tijdens de tocht verergerde, waardoor hij in Noord-Carolina moest worden geopereerd. Hij is inmiddels herenigd met de monniken en wordt langzaam weer aan het lopen gewend, waarbij hij afwisselend in een busje wordt vervoerd. Het lokale nieuws in South Carolina toonde een jong meisje met een bordje in vele kleuren waarop stond “Aloka for President”. Hij heeft een half miljoen volgers op sociale media verzameld.

En de eerbiedwaardige Bhikku Pannakara heeft enkele lichte verwondingen opgelopen. Net als bij een vredeswandeling die hij in 2022 in India ondernam, loopt hij ook in de VS op blote voeten. Door de slechte staat van de wegen in de VS moeten zijn voeten echter aan het eind van elke dag worden verbonden vanwege verwondingen door stenen, spijkers en glas.

Twee van de monniken houden zich aan de boeddhistische discipline van dhutanga, waardoor ze tijdens hun reis slechts drie houdingen mogen aannemen: lopen, staan en zitten. Omdat ze niet kunnen liggen, brengen ze de hele nacht zittend en mediterend door. “Zo doen ze nieuwe energie op,” aldus Neerak Bajracharya, de contactpersoon van de regering en perscoördinator voor de tocht.

De harten van alle Amerikanen bereiken
Na een groep te zijn voorgegaan in boeddhistische gebeden, sprak de eerbiedwaardige Bhikku Pannakara over het belang van het doorgaan met vrede: “Nu we al om vergeving hebben gevraagd aan alle anderen en we hen ook vergeven en onszelf vergeven, beginnen we een nieuw leven. Klopt dat? We zouden dit voor de rest van ons leven behoren te doen.”

Over de vraag waarom de wandeling eindigt in de hoofdstad van het land, zei Bajracharya: “We zijn van plan om naar Washington DC te gaan, omdat Washington DC het hart van het land is. Door het hart van het land te bereiken, geloven we dat we de harten van alle Amerikanen in de VS kunnen bereiken, en door vanaf daar de vredesboodschap te kunnen overbrengen, denken we dat we alle Amerikanen in de VS kunnen bereiken.” In Washington DC zal de groep het Congres vragen om de dag waarop Boeddha werd geboren en zijn verlichting bekend als Vesak [Wesak], te erkennen als een federale feestdag.

Bajracharya verklaarde de fundamentele redenen voor de Walk of Peace: “De kern, de hoeksteen van dit initiatief is vrede, eenheid, mededogen en heling. En we willen iedereen in Amerika bereiken.” Hij was verbaasd over de reacties van het publiek: “We krijgen telefoontjes uit de hele wereld.” (Bronnen: The Guardian; US Current Affairs & WIS News 10)

Rutger Bregman (1988-) is een Nederlandse schrijver die tegenwoordig in de VS woont en een van de oorspronkelijke oprichters van De School voor Morele Ambitie is. Hij heeft zich sterk gemaakt voor een universeel basisinkomen en andere sociale hervormingen. Hij schreef zijn eerste boek, Utopia voor Realisten, in 2014 toen hij 25 was. Als zoon van een predikant is hij idealistisch, hoewel hij niet langer religieus is, en heeft een sterk gevoel van morele missie om het goede in de wereld te ondersteunen.

Hij werd dit jaar gekozen om de vier Reith-lezingen van de BBC te geven, een jaarlijkse gebeurtenis ter ere van de oprichter van de BBC — deze lezingen zijn altijd interessant en altijd serieus. Het vraag en antwoord/discussiegedeelte met het aanwezige publiek vult een groot deel van het programma. Bregmans serie lezingen had de titel ‘De Morele Revolutie’. De vier lezingen werden zowel in het Verenigd Koninkrijk als aan de Stanford Universiteit in de Verenigde Staten gehouden, en Bregman zegde toe dat zijn thema’s ‘Ellende’, ‘Verlossing’, ‘Erkentelijkheid’ of ‘Dankbaarheid’ en ‘Strijden voor de Mensheid in het tijdperk van Techniek’ zouden zijn.

Zijn eerste lezing was dan ook een vernietigende kritiek op grote bedrijven, en het materialisme en cynisme van de huidige samenleving. De BBC censureerde zijn beoogde uitspraak over Donald Trump als “de meest openlijk corrupte president in de Amerikaanse geschiedenis”.

In zijn lezingen stelde Bregman de vraag: “Kunnen we goedheid weer populair maken?” Zijn kernboodschap is dat er maar kleine groepjes mensen nodig zijn om goedheid uit te dragen, bijna als een virus. De initiatiefnemers van een morele beweging kunnen in hun ijver irritant en vastberaden zijn, maar ze kunnen verandering teweegbrengen. Als voorbeeld vertelde hij het verhaal van de Britse abolitionistische beweging, een kleine groep onder leiding van de vermaarde William Wilberforce, die ertoe bijdroeg dat het Verenigd Koninkrijk het eerste land was om de gruwel van slavernij af te schaffen. Bregman vertelde ook over de minder bekende Thomas Clarkson, een andere abolitionist uit de late 18e eeuw, die hij omschrijft als een “morele stoommachine”.

Een andere held van Bregman is Lord Bertrand Russell (1872-1970), een Brits veelzijdig talent, die in de jaren 50 en 60 bekend stond om zijn rol in de anti-kernenergiebeweging (en gearresteerd werd vanwege deelname aan een protestactie, wat doet denken aan de huidige arrestaties van deelnemers aan pro-Palestina demonstraties). Bregman stuitte op een interview met Russell uit 1959, waarin hem werd gevraagd welk advies hij aan toekomstige generaties zou geven. Zijn intellectuele advies was om de wereld te bezien zoals die is, zijn morele raad was om onze verschillen te tolereren: “Liefde is wijs, haat is dwaasheid”. Russell schreef: “Drie hartstochten, eenvoudig maar overweldigend krachtig, hebben mijn leven beheerst. Het verlangen naar liefde, de zoektocht naar kennis en het ondraaglijke medelijden met het lijden van de mensheid. Deze hartstochten hebben mij als stormen heen en weer geslingerd, in een grillige koers over een grote oceaan van angst, tot aan de rand van wanhoop.”

In zijn laatste lezing, ‘Strijden voor de Mensheid in het tijdperk van Techniek’, stelt Bregman de vraag: “Wat is heilig?”. Zijn antwoord, nu hij niet langer in een God in de hemel gelooft, is te vinden “hier op aarde”, in onze eigen menselijke aard. “Het verlangen naar liefde is heilig. De zoektocht naar kennis is heilig. Het ondraaglijke lijden van de mensheid is heilig. En dat geldt ook voor kleine dingen — gelach en gezang, vriendschapsbanden, het plezier van spelen, het wonder van kunst, de schoonheid van de natuur, de gave van aandacht; de hele mensheid is heilig. Dat is de openbaring die voortvloeit uit onze geschiedenis. We zijn geen gevallen zondaars. We zijn verrijzende apen. De ware betekenis van het menselijke avontuur is niet te vinden in de hemel, maar in de toekomst die we samen kunnen opbouwen.” Dit is de betekenis van ‘dankbaarheid’ waarmee Bregman zijn reeks lezingen afsluit.

Ondanks langdurige ‘onverenigbaarheidsproblemen’ tussen wetenschap en religie — in werkelijkheid tot op het punt van perceptie — lijkt het erop dat de wetenschap, niet zonder enige ironie en passend voor een Shakespeareaans drama, zich heeft verkleed in een pseudoreligieus gewaad. In haar huidige vorm lijkt ze meer bezig te zijn met het beschermen en onderhouden van een orthodox geloofssysteem, historisch gezien het domein van conventionele religies, dan met het eerdere streven om vrijelijk de geheimen van de natuur te verkennen en te onderzoeken. Waar zijn de vrijdenkende buitenbeentjes van de wetenschap tegenwoordig te vinden — de ‘Tesla’s’, ‘Einsteins’, ‘Heisenbergs’, ‘Curies’ en ‘Faradays’, wier opmerkelijke doorbraken onze technologisch moderne wereld transformeerden? Ze worden grotendeels naar de uiterste grenzen van een pseudowetenschappelijke orthodoxie geduwd die meer gelooft in haar goed gefinancierde, ‘gevestigde waarheden’ dan in het herzien en uitdagen van die waarheden.

Van Tesla bijvoorbeeld, die met zijn uitvinding van een AC (Alternating Current) (wisselstroom) energieopwekkings- en distributiesysteem de hele planeet op zijn kop zette, werden al zijn technische en wetenschappelijke documenten in beslag genomen toen hij in 1943 overleed. Dit werd gedaan, in het belang van de ‘nationale veiligheid’, door een geheimzinnig klinkende Amerikaanse overheidsdienst genaamd het Office of Alien Property (OAP) (Bureau voor Vreemdelingenbezit), hoewel sommigen vermoeden dat het in feite de FBI was.

Tesla had het laatste deel van zijn leven in relatieve armoede en onbekendheid doorgebracht, ondanks zijn prestaties, omdat hij was buitengesloten door de machthebbers, die zijn onconventionele opvattingen, vooral over de zogenaamde Vrije Energie, problematisch vonden; machten vormen een onheilige alliantie tussen de slechtste aspecten van de overheid en het particuliere bedrijfsleven, of zoals president Eisenhower het in zijn beroemde uitspraak noemde: “het militair-industrieel complex”.

Zoals uitvinder James F. Murray III heeft verklaard, zal de zoektocht naar een onbeperkte, schone vorm van energie uiterst moeilijk blijken te zijn “… niet vanwege de technische beperkingen, maar vanwege ons onvermogen om buiten de bestaande paradigma’s te denken en onze angst om in conflict te komen met gevestigde belangen die ons allemaal graag zouden veroordelen tot een eeuwig tijdperk van vuile, inefficiënte verbrandingsmotoren.”

Pioniers en poortwachters
Een overdreven gecentraliseerd establishment (gevestigde orde), beschermd door een leger van ‘poortwachters’, kan het publieke debat domineren met betrekking tot onze toekomstige energiebehoeften en productiemiddelen daarvoor. Aan de andere kant proberen ‘vernieuwers’, die tegen alle verwachtingen in werken, hopeloos in de minderheid en als het ware overtroefd, voet aan de grond te krijgen in dat goedbeschermde centrum. Het is een soort intellectuele opstand, asymmetrisch van aard, waarbij de ene kant alle middelen heeft en de andere werkt met gedurfde middelen en pure koppige overtuiging. William Zebuhr, technisch redacteur van het tijdschrift Infinite Energy (Oneindige Energie), verwoordt het goed wanneer hij zegt: “Het meeste bewijs van de mogelijkheid van radicaal andere en betere technologie wordt niet echt verborgen, maar simpelweg genegeerd en gebagatelliseerd door de heersende stroming. …”

Dus, wie zijn deze baanbrekende, innovatieve denkers waar de meesten van ons nog nooit van hebben gehoord, dankzij het ijverige werk van genoemde poortwachters, wier taak het is om dat zo te houden? De meest markante onder hen was, zoals eerder genoemd, Nikola Tesla, het Kroatische wonderkind dat naar Amerika emigreerde met de droom een elektrisch systeem uit te vinden dat in staat was gratis energie te leveren voor iedereen. Aan het eind van de 19e eeuw kon hij de uitvindingen waar hij over nadacht zo duidelijk zien alsof het apparaat werkelijk voor hem stond, of als een hologram dat vanuit elke hoek bekeken en bestudeerd kon worden. Zo ontwikkelde hij de wisselstroom(AC)-generator die later de elektriciteit van de wereld zou produceren. Hij voorzag een elegante, eenvoudige motor die destijds revolutionair was. Het bestond uit een roterend magnetisch veld, dat wisselstromen produceerde die uit fase waren met elkaar. Tot dat moment was de elektrische stroomverdeling gelijkstroom (DC), ontwikkeld door Thomas Edison, voor wie Tesla had gewerkt toen hij voor het eerst in Amerika was aangekomen. Uiteindelijk verliet hij dit dienstverband toen Edison, op nogal grove wijze, zijn deel van het contract verbrak en ontwikkelde hij vervolgens zijn superieure AC-systeem met de steun en investering van een andere industrieel, George Westinghouse. Een verbitterde Edison probeerde deze nieuwe vorm van energieopwekking te blokkeren, maar uiteindelijk zegevierde de efficiëntere en betrouwbaardere wisselstroom, en de rest is geschiedenis.

De Goddelijke uitzending
Tesla was zeker een onorthodoxe wetenschapper/uitvinder, misschien wel de eerste van zijn soort, wat betreft de ‘nieuwe technologieën’, hoewel men kan stellen dat het in feite het werk is van de Engelse chemicus en natuurkundige Michael Faraday dat de oorsprong vormt van deze specifieke technologische ontwikkeling in de menselijke geschiedenis. In de jaren dertig van de 19de eeuw ontdekte hij de wetten van elektromagnetische inductie en vond daardoor de allereerste elektrische motoren, dynamo’s en transformatoren uit, zonder welke recentere verkenningen naar Vrije Energie niet mogelijk zouden zijn geweest, laat staan de moderne wereld zoals wij die kennen.

Met betrekking tot Faraday’s diepgaande inzicht werpt Murdo MacDonald-Bayne’s boek Beyond the Himalayas een interessant, meer esoterisch licht op het belang en de ware betekenis van elektromagnetisme. Daarin herinnert MacDonald-Bayne zich een van de vele verhelderende gesprekken die hij had tijdens zijn reis door Tibet, in dit geval met een wijze leraar genaamd Geshi Rimpoche. “Het perfecte ritme,” legt Geshi Rimpoche uit, “is als het eb en vloed van het getij — niets kan zijn soepele en regelmatige kracht weerstaan. Want de Oneindige Creativiteit bevindt zich binnen het perfecte ritme. De Schepper en Zijn schepping zijn ‘één’, niet gescheiden, en wij zijn op geen enkele manier gescheiden van het ritme van de Goddelijke Intelligentie die Zichzelf uitdrukt.”

“Het perfecte ritme stroomt door en over de aarde van noord naar zuid en wordt gepolariseerd door de zon en de maan, rijst in het oosten en gaat onder in het westen.”

“Deze kracht wordt nu elektromagnetisch; hij houdt de aarde op haar as en houdt alles bijeen door de kracht van zijn magnetische aantrekkingskracht. Mocht deze elektromagnetische kracht ophouden te bestaan, dan zouden andere magnetische stromen de aarde met zo’n enorme snelheid naar zich toe trekken dat ze zou uiteenvallen tot kosmisch stof waaruit ze is ontstaan. In deze elektromagnetische kracht ligt het geheim van grote ontdekkingen.”

“Ja, de hele ether is gemagnetiseerd door elektromagnetische golven, waardoor de hele wereld het Goddelijke Uitzendstation tegelijk kan horen en voelen. …”

“Hier zijn we op het dak van de wereld, het centrum zoals je het misschien noemt, en met onze gedachten krachtig doordrenkt met de Liefde van God, kunnen we de wereld helpen terwijl we ons afstemmen op het ritme van het Universum dat voortkomt uit het Hart van God.”

Terug naar Tesla en zijn ongebruikelijke manier om de wereld te bekijken. Net als MacDonald-Bayne’s ontmoetingen met grote leraren in Tibet, werd Tesla in 1893 voorgesteld aan de beroemde Indiase leraar Swami Vivekananda, die op dat moment op tournee door Amerika was om de universele filosofie van Vedanta te onderwijzen, en ze ontmoetten elkaar daarna meerdere keren. Deze ontmoetingen leidden tot een diepgaande uitwisseling van ideeën tussen de twee mannen, en voor Tesla tot een begrip van de Vedische filosofie, wat hem hielp zijn perceptie te ontwikkelen van wat wij nu Vrije Energie noemen, en — wat hij Radiant energy (Stralingsenergie) noemde.

Tesla gebruikte soms Sanskriettermen in zijn wetenschappelijke geschriften (geen standaardprocedure voor wetenschappers in die tijd), en schreef in een artikel uit 1907 getiteld ‘Man’s Greatest Achievement’ (‘De grootste prestatie van de mens’): “Lang geleden erkenden [mensen] dat alle waarneembare materie afkomstig is van een primaire substantie, of een niet te bevatten fijnstoffelijkheid, die alle ruimte vult — de Akasha of lichtgevende ether waarop wordt ingewerkt door de levengevende Prana of scheppende kracht, en brengt in eindeloze cycli alle dingen en fenomenen tot bestaan. De primaire substantie, geworpen in minuscule wervelingen van enorme snelheid, wordt grove materie; de kracht neemt af, de beweging stopt en de materie verdwijnt, terugkerend naar de primaire substantie.”

Sterker nog, de voorzitter van The International Tesla Society, elektrotechnisch ingenieur Toby Grotz, die ook student van de Veda’s was, schreef een boek over Tesla getiteld The Influence of Vedic Philosophy on Nikola Tesla’s Understanding of Free Energy (“De invloed van de Vedische filosofie op Nicola Tesla’s begrip van Vrije Energie”). Grotz zag, uit het bestuderen van de Veda’s, dat een halfwaardetijd van 13.000 jaar op de ‘kosmische klok’ (de helft van de 26.000 jaar durende beweging van ons zonnestelsel rond de hemel in relatie tot de 12 sterrenbeelden van onze dierenriem) nu eindigt, en onze huidige tijd van chaos een intrede kan zijn in een gouden tijdperk van harmonie, met buitengewone technologieën die worden ontwikkeld in dit tijdperk van grote verandering.

Nikola Tesla stond echt in de voorhoede van dit nieuwe tijdperk, samen met de komst van buitenaardse technische kennis in de vorm van Ufo’s.

Het Raderwerk van de Natuur
Aan het begin van de 20e eeuw werkte Tesla aan zijn ‘Magnifying Transmitter’ (‘Versterkende Zender’), de beroemde Wardenclyffe-zendmast op Long Island, New York, die zijn volgende grote uitvinding zou worden — na wisselstroomproductie — en die in staat zou zijn om in de toekomst de manier waarop we elektriciteit opwekken te transformeren. De toren kon met behulp van een eenvoudig apparaat tot een ongelooflijke 30 miljoen volt worden opgeladen. Zijn futuristische systeem was echter geen generator, maar een ontvanger bedoeld om de verzamelde elektrische energie te versterken en die vervolgens draadloos te kunnen verzenden. Helaas kwam deze uitvinding niet tot stand, omdat zijn belangrijkste financier, J.P. Morgan, zag dat het systeem niet kon worden uitgemeten en daarom niet gefactureerd kon worden, dus stopte hij alle financiering voor het project. Tesla viel vervolgens uit de gratie, onder andere bij bepaalde toonaangevende figuren binnen de wetenschappelijke gemeenschap, die zijn ‘buitensporige’ voorstellen nu afdeden als het werk van een ‘gek’ en zijn eerdere prestaties bagatelliseerden.

Ongehinderd zette hij zijn werk voort, zij het onder beperkte financiële omstandigheden, en slaagde erin Radiant Energy (Stralingsenergie) te benutten. Hij kon deze vorm van energie gebruiken met een gespecialiseerd elektronisch circuit en voedde daarmee een auto die hij de ‘Pierce-Arrow’ (Doorborende Pijl) noemde, hoewel dit een controversiële legende is geworden omdat onderzoekers geen fysiek bewijs van het voertuig vonden. Er is echter nieuw bevestigd bewijs van een Duitse ‘instelling voor uitvindingen’, waarvan het toenmalige hoofd Heinrich Jebens, Tesla had ontmoet tijdens een bezoek aan de VS in de jaren 1920. De beroemde uitvinder gaf hem volgens Jebens’ eigen schriftelijke verslagen een proefrit (onder strikte geheimhouding) in de nieuwe Pierce-Arrow. Een apparaat voedde het voertuig, dat zoals Jebens het beschreef een van Tesla’s “eerdere patenten met etherenergie” was. Jebens merkte ook op dat, ongebruikelijk genoeg, de auto een benzinemotor noch een brandstoftank had.

Deze ‘elektronische auto’ (voordat elektronische auto’s bestonden), die op etherenergie kan draaien, komt overeen met een voorspelling die Tesla deed toen hij nog als jonge man studeerde in de stad Boedapest (Hongarije) voordat hij naar Amerika emigreerde. Hij voorzag dat “eer vele generaties verstrijken, onze machinerie zal worden aangedreven door een kracht die op elk punt in het universum verkrijgbaar is. … Door de ruimte heen is er energie. … het is slechts een kwestie van tijd wanneer mensen erin slagen hun machines te koppelen aan de raderwerken van de natuur zelf.”

(Deel Twee wordt in het volgende nummer van Share Nederland gepubliceerd)

Callum Cooper is geregistreerd psycholoog bij de British Psychological Society, lid van de Higher Education Society en hoofddocent psychologie aan de Universiteit van Northampton. Hij is onder andere lid van de Society for Psychical Research, waar hij zitting heeft in de raad en in het Survival Research Committee. Hij is ook professioneel lid van de Parapsychological Association. Parapsychologie is de studie van mentale verschijnselen die niet kunnen worden verklaard door de orthodoxe wetenschappelijke psychologie. Cooper is de auteur van Telephone Calls from the Dead (2012, herziene editie 2024), waarin gevallen worden beschreven waarin mensen anomale, niet te verklaren, telefoontjes hebben ontvangen die zogenaamd afkomstig waren van overleden dierbaren. Hij werd voor Share International geïnterviewd door Jason Francis.

Share International: Wat is een anomaal telefoonfenomeen?
Callum Cooper: Ik zal beginnen met te zeggen dat een anomaal fenomeen elke ervaring of elk vermogen kan zijn dat het gangbare wetenschappelijke paradigma en verklaring lijkt te tarten. Als we het daarover hebben, denken we meestal aan telepathie (een interactie van geest tot geest), helderziendheid (informatie op afstand waarnemen), pré-cognitie (een gevoel of duidelijk beeld van iets voordat het te gebeuren staat) of psychokinese (het beïnvloeden van de omgeving of biologische systemen met alleen de geest). Of iets dat suggereert dat de geest buiten het lichaam opereert of voorbij de permanente lichamelijke dood.

Deze telefoonanomalieën hebben dus betrekking op twee zaken. Het eerste is dat er iets zou zijn dat een telefoon zou kunnen manipuleren terwijl de telefoonmaatschappij geen gegevens heeft van het gesprek dat plaatsvond op het moment dat iemand beweert dat het plaatsvond. En in sommige gevallen suggereert het een interactie met de doden. Er zijn ook vreemde gevallen waarbij levende mensen een gesprek hebben gehad, maar degenen die bij het gesprek betrokken waren, volhouden dat ze niet in de buurt van de telefoon waren op het moment dat het gesprek plaatsvond. Dit is dus interessant binnen de natuurkunde én de psychologie.

SI: Hoe lang worden anomale telefoonverschijnselen al gedocumenteerd?
CC: Sommige van de vroegste documentatie gaat terug tot de draadloze telegraaf. Een van de voorbeelden die ik noem, betreft een man genaamd David Wilson uit 1915. Hij was een advocaat in Londen en hij publiceerde een artikel in het tijdschrift Light, een tijdschrift van het College of Psychic Studies. Wilson had het over anomale communicatie via de draadloze telegraaf. Maar hij nam aan dat deze communicatie afkomstig was van buitenaardsen en niet van de doden. Rond die tijd begon de elektronische communicatie echt op gang te komen en meldden mensen afwijkende interacties. Tegen de tijd dat we in 1919 en zeker in het begin van de jaren twintig aanbelandden, komen er mensen naar voren die beweerden dat ze een machine hadden gebouwd om contact te maken met de doden.

SI: Telefoontjes van mensen na hun dood vallen uiteen in verschillende categorieën. Twee van die categorieën definieert u als “enkelvoudige” versus “uitgebreide” gesprekken. Kunt u ons enkele voorbeelden geven?
CC: Een enkelvoudig telefoontje is heel basaal. Dit zijn voorbeelden van mensen die een dierbare hebben verloren en van wie bekend is dat ze aan het rouwen zijn. Misschien zijn ze alleen thuis, de telefoon gaat; het kan een ongewone beltoon zijn, zeker toen er nog vaste telefoons waren. Ze nemen de telefoon op en horen ruis of een verre stem. Of hun naam wordt uitgesproken, of ze horen niets.

Mogelijk reageren ze door: “Hallo, ben jij dat?” te zeggen en proberen met hun overleden dierbare te spreken, maar er is niemand anders aan de lijn. Ze horen geen klik van de hoorn of dat het gesprek afgebroken wordt. Deze zijn heel beperkt en er komt heel weinig bij kijken.

Bij uitgebreide oproepen weet je niet dat een vriend of dierbare is overleden. Je krijgt een telefoontje en het kan Maria zijn, en ze praat over een project waar jullie beiden mee bezig zijn. Het kan over een boek gaan, over van alles — noem maar op — over dingen die jullie samen doen en leuk vinden. Ze noemt dingen die zeker gaan over wat jullie aan het doen zijn. “Jij doet dit… Jij hebt het in de hand… Jij bent hier zo goed in… Ik vertrouw je helemaal… Jij gaat hiermee verder.” Je bent misschien 15 of 20 minuten, hooguit een half uur in gesprek.

De telefoon wordt neergelegd en dan hoor je de deurbel gaan. Je doet de deur open en het is je vriend Jan. Hij is erg van streek en je vraagt hem: “Wat is er aan de hand, Jan?” En hij vraagt: “Heb je het niet gehoord over Maria?” Je zegt: “Wat is er dan met Maria? Ik heb net een half uur met haar gebeld.” Jan kijkt geschokt. “Dat kan niet, want ze is gisteren omgekomen bij een auto-ongeluk.” Jullie zijn allebei stomverbaasd. Je hebt net een gesprek gevoerd met iemand met de naam, stemkenmerken, intelligentie en kennis die bij deze persoon zouden horen, en van wie wordt bevestigd dat zij gisteren is overleden. Als je in sommige van die gevallen navraag doet bij de telefoonmaatschappij, blijkt er geen registratie van het gesprek te zijn. Soms wordt de telefoon doorgegeven aan andere dierbaren en praten zij ook met die persoon.

SI: Zijn er gevallen waarin iemand met een familielid praat en niet weet dat de dierbare met wie hij praat is overleden, maar dat tijdens het gesprek beseft? En hoe verandert de communicatie dan?
CC: Dat gebeurt heel zelden. Maar ik herinner me dat D. Scott Rogo en Raymond Bayless [paranormale onderzoekers en auteurs] in hun oorspronkelijke boek Phone Calls from the Dead vermelden dat in sommige gevallen, als iemand zich realiseerde dat hij met een overleden persoon sprak, het gesprek korter werd. Het werd abrupt beëindigd. Dus als men niet wist dat de persoon was overleden, duurde het gesprek langer. Ik heb geen idee waarom dat zo zou zijn. Hun boek werd trouwens gepubliceerd in 1979 en is nu opnieuw uitgegeven, met een uitgebreid nawoord van mijn hand.

SI: Klinken abnormale telefoontjes die afkomstig lijken te zijn van overleden dierbaren, net zoals een normaal gesprek tussen twee levende personen?
CC: In de meeste gevallen klinken die vrij normaal, zoals jij en ik nu. Hetzelfde geldt voor verschijningen. Wanneer iemand een klassieke verschijning tegenkomt, beseft hij pas achteraf dat hij onmogelijk met die persoon in contact had kunnen staan. Heel vaak lijkt zo’n schijnsel gewoon op jou of mij en is het volkomen solide.

Bij telefoontjes zijn er soms voorbeelden van verschillen in de gehoorkenmerken, die opgemerkt worden door de ontvangers. De andere stem kan elektronisch en afstandelijk klinken, alsof ze vanaf de andere kant van de kamer in de telefoon praten. Dit soort hoorbare afwijkingen zijn vrij uniek. Ik denk dat we bij ongeveer 36 procent van de oorspronkelijke verzameling van gevallen en mijn verzameling gevallen hebben gemerkt dat er ook ruis op de lijn te horen was die de stem begeleidde. Maar meestal lijkt het op elk ander telefoontje.

Een geval betreffende “Carl”
SI: Kunt u iets vertellen over het geval “Carl”, die niet thuis was toen hij een telefoontje kreeg van zijn vader?
CC: Carl had relatieproblemen. Hij ging weg en vertelde zijn familie en vrienden niet waar hij heen ging; hij trok zich terug om zijn hoofd leeg te maken. Hij ging naar een kustplaatsje en zocht naar een plek waar hij een kamer kon huren. Het was een soort bed & breakfast en hij klopt op de deur. Een oudere dame doet open en zegt: “Noem me maar ‘oma’. Dat doet iedereen.” Ze heeft een kamer beschikbaar met een paar antieke spullen erin, maar daar let hij niet echt op.

Carl besluit te gaan wandelen langs het strand om zijn hoofd leeg te maken.
Later die avond komt hij terug op de kamer en maakt zich klaar om naar bed te gaan. Het is elf uur en de telefoon in de kamer gaat. Hij neemt op en het is zijn vader die zegt: “Daar ben je, Carl. Je moeder wil je spreken. Zorg dat je met haar praat, oké?” Carl vraagt: “Waarom bel je haar dan niet gewoon nu?” Hij antwoordt: “Dat kan ik niet. Ze is niet bij me.” Carl vraagt hem: “Waar ben je dan?” En zijn vader zegt: “Ik ben nu op een heel mooie plek, maar zorg ervoor dat je met je moeder praat.” En dan valt de telefoon uit. Carl legt de hoorn terug op de haak en pakt hem weer op. Hij probeert verbinding te krijgen, zelfs met een telefoniste, maar de lijn is dood.

Het is een zeer stressvolle dag geweest. Hij denkt er verder niet aan en besluit dat hij het morgenochtend wel zal aanpakken, en gaat naar bed. Tijdens het ontbijt met ‘oma’ vertelt hij over het vreemde telefoontje dat hij gisteravond kreeg. Zij zegt: “Je zou in die kamer geen telefoontje kunnen krijgen.” Hij zegt: “Dat heb ik wel.” En zij antwoordt: “Nee, dat zou niet kunnen. Mijn overleden man heeft al die antieke spullen in de kamer gekocht. Die telefoon is slechts een overblijfsel van technologie uit de oude doos. Er zit geen bedrading in. Het is gewoon aan de muur genageld. Je kunt beter meteen je moeder bellen.”

Ze geeft Carl een moderne, gele keukentelefoon. Na de eerste beltoon neemt zijn moeder op en zegt: “Waar was je, Carl? We zijn allemaal als een gek naar je op zoek geweest. Gisteravond om elf uur is je vader overleden aan een hartaanval.” Carl legt de telefoon neer en gaat meteen terug naar huis.

Communicatie tijdens dromen
SI: Sommige mensen hebben tijdens het dromen telefoontjes ontvangen van overleden dierbaren. Hoe vaak komen deze ervaringen voor en hebben ze dezelfde kenmerken als telefoontjes die je ontvangt terwijl je wakker bent?
CC: Dat is een interessant aspect van de psychologie. Als iemand is overleden, hebben we niet altijd oog in oog contact. In een droom kan dit zo zijn als je maar wil. Waarom zou ik geen oog in oog contact kunnen hebben met de doden? Er bestaan een aantal unieke gevallen waarbij in een droom met hen over de telefoon werd gesproken. Maar dit zou symbolisch kunnen staan voor de communicatie, of voor een familielid dat niet in de buurt woonde. Dus het grootste deel van je communicatie en de vertrouwdheid met die persoon bestond uit hun stem en telefoongesprekken. En zo wordt het vertaald naar het droomscenario.

Er bestaat een onderzoek van Dierdra Barrett [een Amerikaanse psycholoog] van 1991 tot 1992 in Omega — The Journal of Death and Dying (De Krant van Dood en sterven). Ze analyseerde een aantal droomvoorbeelden van interactie met de doden en merkte op dat er een aantal gevallen waren met mensen die beweerden dat er een telefoon in een droom symbolisch aanwezig was. En zo hadden ze die interactie. Dus nam ze het op zich om de parapsychologische literatuur te bestuderen en verwees ze naar Phone Calls from the Dead van Rogo en Bayless. Mensen ervaren dit in de waaktoestand. Het is daarom geen verrassing dat mensen dit ook in een droomtoestand kunnen meemaken, waarbij alles zo kan zijn als je het maar wilt hebben. Ik denk dat hier veel psychologie en symboliek bij komt kijken. Het enige dat het echt uniek zou maken voor de parapsychologie, is als de doden specifieke, wat wij wel waarheidsgetrouwe informatie noemen, zouden doorgeven in een droom.

Hier bestaan enkele voorbeelden van. Enkele van de betere voorbeelden zijn te vinden in het Amerikaanse tijdschrift Fate (Lot), dat in 1948 werd opgericht. Een bijzonder artikel over droominteracties met de doden, (waarbij helaas geen telefoon betrokken was) ging over een [overleden] schoonvader die zijn [schoon]dochter benaderde en zei: “Ik heb een tweede bankrekening en daar staat 2000 dollar op.” Zij vertelde dit aan haar man, die erom moest lachen en zei: “Dat kan niet. Mijn vader kon nog geen cent sparen.” Een paar weken later belde zijn moeder hen op en zei dat zijn vader nog een bankrekening had. Ze had een verborgen bankboekje gevonden. Er stond precies 2000 dollar op de rekening.

Voor meer informatie: Telephone Calls from the Dead, Callum Cooper (Tricorn Books, 2012/2024); Phone Calls from the Dead, D. Scott Rogo & Raymond Bayless (heruitgegeven door White Crow Books, 2025).

Als lezers contact willen opnemen met de auteur over hun eigen ervaringen, ga naar: www.CallumECooper.com.

Benjamin Creme antwoordt:

Vraag: Zullen we toegroeien naar meer contact met overledenen?
Benjamin Creme: Ja. Er is geen enkele twijfel dat het ‘web’ tussen het fysieke gebied en de astrale gebieden steeds dunner wordt. Dat begon pas echt grote vormen aan te nemen in de oorlog tussen 1914 en 1918 door de enorme bombardementen en het kanongebulder, en opnieuw van 1939 tot 1945, en onlangs weer in Irak. Hierdoor breekt het web dat de gebieden van elkaar scheidt en waarlangs de informatie van alle mediums wordt “gechanneld”.
 Veel mensen die als medium werken, denken dat hun informatie afkomstig is van de Meesters, maar in werkelijkheid is die afkomstig van entiteiten op de astrale gebieden (zo niet uit hun eigen onderbewustzijn). De gevoeligheid van de mensheid is groeiende, waardoor velen ontvankelijk worden voor de verschillende niveaus van deze gebieden, meestal het vijfde niveau. Te zijner tijd zal de relatie tussen degenen die zijn overgegaan en degenen die nog op het fysieke gebied leven hechter worden. We zullen (volgens de Meester DK via Alice Bailey) niet alleen in staat zijn om via mediums te communiceren, maar zelfs via dieren. We zullen ook met de doden kunnen communiceren via de radio, dat is al gaande. (Maitreya’s Missie, dl.III)