Tot eind 2025 presenteert de online editie van het tijdschrift Share International een selectie van artikelen uit de gedrukte editie. Elke online editie bevat een volledig artikel van Benjamin Creme's Meester. De meeste andere artikelen die hier worden gereproduceerd, over een breed scala aan onderwerpen, zijn fragmenten. De online editie bevat meestal ook een selectie van vragen en antwoorden, brieven van lezers en foto's van tekenen van Maitreya's aanwezigheid. Vanaf begin 2026 wordt de gedrukte editie niet meer geproduceerd, maar is het hele tijdschrift beschikbaar op deze website.
Zie de volledige inhoudsopgave van de gedrukte editie onderaan de pagina.
Vanaf de oprichting van Share International schreef Benjamin Creme’s Meester artikelen die niet alleen bedoeld waren voor publicatie in de tijd dat ze geschreven werden, maar ook wanneer de omstandigheden in de wereld daar om vragen.
De mensheid staat thans gereed voor een grote sprong naar de toekomst, een toekomst waarin de wezenlijk goddelijke aard van de mens zal worden uitgedrukt. Al weet hij het misschien niet, de mens doorstond en doorstaat de beproevingen die hem in staat stellen om in volle wasdom de ontvanger te worden van kennis en vermogens waarmee hij die toekomst vorm kan geven. Ook al is deze werkelijkheid momenteel slechts duidelijk voor de innerlijke visie van de Gidsen van het Ras, zó is het, en dit voorspelt veel goeds voor de komende tijd. Overal waar mensen tegenwoordig bijeenkomen, kan een nieuwe drang gezien en gevoeld worden, een nieuw gevoel van betrokkenheid bij het welzijn van de planeet en haar natuurrijken.
Nu pas, na eonen van strijd om het bestaan en voor vooruitgang, kan gezegd worden dat de mens volwassenheid heeft bereikt; een volwassenheid die voor Ons waarneembaar is, ook al blijft ze goed verborgen voor de mensen zelf.
De gelegenheid dient zich nu aan voor een grote stap voorwaarts in de menselijke ontwikkeling, die alle eerdere vorderingen qua snelheid en eindresultaat verre overstijgt. Terwijl tot nu toe een langzame en gestage vooruitgang wenselijk en zelfs verkieslijk was, wordt nu een nieuw, dynamisch ritme gecreëerd waarvan de stuwkracht de mensheid op een golf van mondiale verandering naar de toekomst zal voeren. Zo groot zijn de spanningen in de verdeelde wereld van vandaag dat alleen een snelle verandering van koers een ramp kan voorkomen.
Deze snelle verandering zal voor velen ongetwijfeld aanpassingsmoeilijkheden geven, maar velen meer zullen deze veranderingen verwelkomen als de kans op een nieuw leven.
Wij, de Werkers achter de schermen, hebben er alle vertrouwen in dat de mensheid deze radicale hervorming van haar structuren in gang zal zetten. Zij dienen niet langer de behoeften van de mens en verhinderen de opkomst van het nieuwe. Wij waken en begeleiden, en overzien alles.
Langzamerhand brengt een nieuw bewustzijn de mensheid tot een besef van haar innerlijke behoeften. De oude geest van wedijver geeft niet snel op, maar niettemin wordt eveneens een nieuwe geest van samenwerking zichtbaar. Dit belooft veel goeds voor de toekomst, want alleen door samenwerking zal de mensheid overleven; alleen door samenwerking zal de nieuwe beschaving worden opgebouwd; slechts door samenwerking kan de mens de innerlijke waarheid van zijn goddelijkheid leren kennen en uitdrukken.
Samenwerking is het natuurlijke resultaat van juiste verhoudingen. Juiste verhoudingen volgen weer op wijze samenwerking. Samenwerking draagt de sleutel in zich tot elke succesvolle groepsinspanning en is een uitdrukking van goddelijke goede wil. Zonder samenwerking kan er niets blijvends worden bereikt, want door samenwerking worden vele verschillende gezichtspunten samengevoegd.
Samenwerking is een ander woord voor Eenheid. Eenheid en samenwerking zijn de springplanken naar de toekomst en de waarborg van vervulling voor alle mensen. Grote reservoirs van kracht liggen onaangesproken in de mensheid te wachten tot de magie van samenwerking hen vrijmaakt.
Wedijver zet de natuurlijke orde onder druk; samenwerking maakt de goede wil in mensen vrij. Wedijver denkt alleen aan zichzelf, terwijl samenwerking zich inzet voor het hoogste goed van allen.
Wedijver leidt tot verdeeldheid, de oorsprong van alle zonde; samenwerking streeft ernaar de veelkleurige strengen van het ene goddelijke leven samen te voegen en te verweven.
Wedijver heeft de mens aan de rand van de afgrond gebracht; alleen samenwerking zal hem helpen het pad te vinden.
De oude garde, die achterom kijkt, houdt van wedijver; de nieuwe omhelst met vreugde goddelijke samenwerking.
De mensen in de wereld worden onderscheiden in twee soorten: zij die wedijveren en zij die samenwerken.
Zuiver het hart van de smet van wedijver; open het hart voor vreugdevolle samenwerking.
(Share Nederland, december 1984)
In het begrip van de mens heerst grote verwarring omtrent de wetten die de wedergeboorte regeren. Deze verwarring weerspiegelt zich in de verschillende leringen en interpretaties die bestaan en die de onwetendheid en angst van de mens nog verder vergroten.
Gedurende ontelbare eeuwen heeft er in het Oosten zelden twijfel bestaan aan het denkbeeld van opeenvolgende levens, geregeerd door een onveranderlijke wet van karma. Het resultaat was een bereidwillige aanvaarding van de omstandigheden in het heden, hoe vernederend en onmenselijk die ook waren. In het Westen echter, heeft het denkbeeld van herhaalde incarnaties een sluimerend leven geleid en de aandacht van slechts weinigen bezig gehouden, sinds het in de zesde eeuw op aansporen van keizer Justinianus buiten de leringen van de Kerk werd geplaats.
Als de leringen van Origenes onderdeel waren gebleven van het christelijk geloof, dan zou in het Westen een volkomen andere benadering bestaan van de feiten van leven en dood.
Die grote Ingewijde kende en onderrichtte de waarheid van de cycli van incarnaties, ingesteld door de Heer der Wereld, die plaatsvinden onder de impuls van de Wet van Opoffering en die worden geregeerd door de Wet van Oorzaak en Gevolg. De verwijdering van deze waarheid uit de leringen van de Kerk heeft geleid tot de onwetendheid en angst die tegenwoordig zo sterk heersen. Waar de belangstelling voor reïncarnatie gebleven is, heeft zij grotendeels de vorm aangenomen van een bijna exclusieve interesse voor de veronderstelde persoonlijke bijzonderheden van vorige levens.
In de komende cyclus van Waterman zal er een geheel nieuwe benadering komen van de Wet van Wedergeboorte. Niet langer zal de oude, fatalistische aanvaarding van alles wat er gebeurt, als de onverbiddelijke hand van karma, het Oosten in haar greep houden en miljoenen veroordelen tot een leven van sloven en pijn; niet langer zullen de mensen in het Westen de ogen sluiten voor de fundamentele wetten van hun bestaan en de persoonlijke verantwoordelijkheid die de werking van deze wetten meebrengt. De mensen zullen weten dat zij zelf, door hun denken en handelen, de omstandigheden van hun leven scheppen; maar ook dat zij door de werking van deze zelfde wetten hun aard en omstandigheden kunnen omvormen en ten goede veranderen.
Dit zal leiden tot een herwaardering van de zin en het doel van het leven en tot een gezondere benadering van het feit van de dood. Een begrip van de continuïteit van alle leven, belichaamd of niet, zal de huidige angst vervangen; de oude afkeer van de dood als het einde van alles zal verdwijnen in het nieuwe licht dat het denken van de mensen zal verlichten.
Dit nieuwe licht zal schijnen tot in de donkerste hoeken van bijgeloof en onwetendheid, en de mensen bewust maken van hun goddelijkheid als onsterfelijke zielen.
Het ware begrip van de stelregel van de Christus, dat we oogsten wat we zaaien, zal het menselijk bestaan in al zijn aspecten veranderen. De huidige afgescheidenheid zal vervangen worden door tot nog toe ongekende verdraagzaamheid en onschadelijkheid, naarmate de mensen de rechtvaardigheid en de logica van de wet herkennen.
Het nieuwe tijdperk zal nieuwe inzichten brengen en de mens zal het leven tegemoet treden als het avontuur dat het is, een ontdekkingstocht – de ontdekking van het feit dat God en de mens één zijn; dat niets verdeeldheid schept behalve de beperkte visie van de zoeker; dat alle mensen een andere weg gaan naar hetzelfde doel, en dat het doel van al ons streven het besef is van de goddelijkheid die wacht op onze erkenning.
Onder de grote Wet van Wedergeboorte ondernemen we die reis keer op keer, totdat we ten slotte het Licht binnengaan van ons eigen begrip als zelf-vervolmaakte Zonen van God.
(Share Mederland, januari 1985)
Deze artikelen zijn afkomstig van een ouder lid van de Geestelijke Hiërarchie van Meesters van Wijsheid. Zijn naam, welbekend in esoterische kring, wordt om diverse redenen nog niet bekendgemaakt. Benjamin Creme, een van de belangrijkste woordvoerders over het naar buiten treden van Maitreya, stond voortdurend in telepathisch contact met deze Meester die hem zijn artikelen dicteerde.
Share International beschikt over een reserve van ongepubliceerde brieven waarvan Benjamin Creme en zijn Meester hebben bevestigd dat het om echte ontmoetingen met Meesters of met een ‘woordvoerder’ gaat.
Vele jaren geleden (rond 1980) was ik bij een rood verkeerslicht gestopt. Toen het groen werd ‘hoorde’ ik duidelijk een stem in me die zei: “Ga niet. Blijf hier.” Gelukkig gehoorzaamde ik want een paar tellen later reed een auto hard door het rode licht. Zou uw Meester het uit kunnen leggen?
Op 28 maart 2000 werkte ik de hele middag in de tuin tot 20.00 uur. Ik was behoorlijk moe en, na een klein beetje gegeten te hebben, wilde ik de keuken schoonmaken maar plotseling kreeg ik de inspiratie om naar boven te gaan naar mijn slaapkamer. Het was 20.50 uur en ik wilde net snel de keuken afmaken, maar ik kon dat niet omdat de drang om alles te laten en meteen naar boven te gaan, erg sterk was!
Toen ik de kamer in kwam zag ik buiten precies voor me door het raam van de veranda een enorm kruis van licht in de lucht, groen en goud. Het was zo groot dat het het hele raam van onder tot boven vulde. Ik was zo verbaasd dat ik mijn ogen nauwelijks kon geloven. Nu wist ik waarom ik naar boven was ‘geroepen’.
Meteen zei ik: “Oh, Maitreya! Mijn Heer! Wat een wonder vindt plaats in mijn huis, in mij en buiten. Dank u vanuit de grond van mijn hart voor dit prachtige geschenk.” Ik was zo opgewonden en stond er alleen maar, versteld.
Toen dacht ik dat ik het fototoestel zou moeten halen maar het was helaas niet gebruiksklaar. De dag ervoor had ik het idee om mijn oude fototoestel na te kijken, omdat ik het in de nabije toekomst nodig zou kunnen hebben. Maar ik deed het niet.
Ik voelde een heel sterke, verheffende energie en vreugde. Toen verdween het kruis maar ik wist dat ik moest blijven en wachten. Het zou terug kunnen komen. Inderdaad verscheen er een punt van licht in de lucht en dat zette uit tot een heel groot en helder kruis alsof het getekend werd. Aan de linkerkant, een klein beetje hoger verscheen een tweede lichtkruis op precies dezelfde manier; beide weer groen en goud.
Ik keek alleen maar en bewonderde dat goddelijke schouwspel en voelde een onmetelijke vreugde en geluk. Het is een prachtige ervaring om te voelen dat het hart en bewustzijn steeds meer uitbreiden. Ik was vol liefde en verrukking – het was onbeschrijfelijk mooi. Na een poosje krompen ze in tot twee punten licht en verdwenen.
Weer had ik een sterk gevoel om te blijven en te wachten. Inderdaad verscheen er een groot licht en, weer aan de linker kant, een beetje hoger, een tweede, als twee gouden vuurbollen met een straal van ongeveer 30 tot 40 centimeter en een grote fonkelende aura. Ze bewogen zich van daar af direct naar mijn huis, stil en heel snel. “O mijn Heer! Wat een prachtig schouwspel vindt er plaats!”
Ik was zo gelukkig, vol liefde, vreugde en kracht, en vroeg me af wat er daarna zou gebeuren. Plotseling, voordat ze dicht bij het huis kwamen, stopten ze even; daarna gingen ze verder naar beneden en stopten weer; bewogen naar boven en stonden daarna stil; bewogen naar beneden in een zigzag beweging, en stonden daarna even stil; dan bewogen ze weer naar boven en na een poosje en onbeschrijfelijke momenten, losten ze op in twee punten licht en verdwenen.
De lucht was helemaal helder, verlicht door dit heel prachtige goddelijke lichtschouwspel. Ik was overweldigd door liefde, licht, vreugde en zegening. Mijn hele lichaam was aan het vibreren en stralen. Ik was met het Goddelijke doordrenkt, van binnen en buiten. Ik ervaarde eenheid met God en alle wezens, en kon alles dat was geweest, is en zal zijn omarmen. “Dank u mijn Heer, voor deze prachtige buitengewone ervaring en voor uw genade. Mogen alle mensen in de hele wereld gelukkig zijn! Om shanti shanti shanti.”
Ik was me ervan bewust hoe gezegend ik en het hele gebied was, en vroeg me af of de twee lichtbollen die na Maitreya’s kruisen verschenen mogelijk ufo’s waren of ook van Maitreya waren?
Standing Together is een progressieve volksbeweging en houdt zich bezig met het mobiliseren van Joodse en Palestijnse inwoners van Israël die tegen de bezetting en vóór vrede, gelijkheid en sociale rechtvaardigheid zijn. Opgericht in 2015 door een coalitie van vredesactivisten, is Standing Together uitgegroeid tot de grootste Joods-Arabische volksbeweging in Israël.
Standing Together heeft meerdere campagnes georganiseerd rondom het beëindigen van de bezetting, verhoging van het minimumloon en beperking van CO2-uitstoot. Recentelijk kregen sommige van hun activiteiten wereldwijde aandacht, waaronder een campagne die tot doel had om op kruispunten op de Westelijke Jordaanoever bescherming te bieden aan hulpkonvooien en hun chauffeurs door ze veilig langs blokkades van protesterende kolonisten te loodsen; daarnaast voortdurende protestacties om de oorlog te beëindigen en het naar Gaza sturen van levensmiddelen die onder Israëliërs waren ingezameld.
Twee nationale directieleden van de groep, Alon-Lee Green, een Joodse inwoner van Israël, en Rula Daood, een Palestijnse inwoonster van Israël, kwamen in december 2024 naar Amerika om lezingen te geven en bezochten zeven steden. Op 14 december spraken ze in San Francisco zowel over de reden van de oprichting van de groep als over het niet aflatende werk van de groep, de huidige politieke situatie in Israël en de reactie van de groep in de nasleep van de aanvallen op 7 oktober 2023.
De hiernavolgende transcriptie van hun uitspraken in San Francisco zijn qua lengte en inhoud bewerkt.
Een nieuw geluid in de Israëlische samenleving
Alon-Lee Green: Het is heel erg belangrijk om meteen aan het begin te zeggen dat we in de VS zijn om ook hier onze Palestijnse en Israëlische stem te laten horen om op te roepen tot een onmiddellijk en blijvend staakt-het-vuren in Gaza. Om op te roepen tot het stoppen met doden, het beëindigen van uithongering en vernietiging, tot vrijlating van de Israëlische gegijzelden en ze naar huis te brengen naar hun families, het beëindigen van de Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever en het bereiken van werkelijke Israëlisch-Palestijnse vrede waarbij alle mensen in het land gelijk, vrij en onafhankelijk zijn.
Deze principes, deze eisen, zijn na 14 maanden van wanhoop, pijn en verdriet de enige manier om (na 7 oktober) verder te gaan. Maanden waarin mensen hun dierbaren verloren evenals alle hoop op een toekomst in dit land. Het is momenteel zwaar, zwaar, zwaar, zwaar om nu in Gaza te leven. Het is zwaar om op de Westelijke Jordaanoever te leven. Maar het is op andere manieren zwaar om in Israël te leven. Terwijl we erkennen dat we geen evenredige werkelijkheden ervaren, we niet lijden en dezelfde prijs betalen, maar wel begrijpen dat we allemaal op een of andere manier een prijs betalen voor deze vreselijke werkelijkheden, maakt Standing Together zich sterk voor een gezamenlijke toekomst.
Waar in onze samenleving bestaat deze stem? We hebben het op dit moment over misschien al de 15de oorlog tussen Israël en Gaza, in 10 en een half jaar tijd. Elke keer beloven ze ons dat ze deze keer gaan winnen; dat ze deze keer gaan zorgen voor veiligheid. Maar het enige dat er gebeurt is, dat er meer Palestijnen sterven. Op dit moment hebben we het over ongeveer 45.000 Palestijnen die in Gaza dood verklaard zijn, van wie 15.000 kinderen. Maar het is niet de eerste oorlog. In 2014 verloren 2000 Palestijnen het leven. Velen van hen waren kinderen.
En we vroegen onszelf: waarom? Waarom moeten we in deze cycli van niet aflatende oorlogen leven? Waarom zien we geen politieke bewegingen, geen politieke leiders die als Israëliërs naar ons toekomen om te vertellen dat wat er tot nu toe was anders zal worden? Dat we jullie iets totaal anders beloven, niet de ene oorlog na de andere en tussen de oorlogen door uitbreidingen van de bezetting en daarmee nog meer haat tussen de mensen veroorzaken, maar daadwerkelijk zeggen dat deze realiteit voor ons allemaal slecht is. Aan deze realiteit kan een einde komen met een vredesresolutie. De huidige realiteit kan een andere weg inslaan.
Na geleden te hebben onder de oorlog van 2014 en de nasleep ervan in 2015, die in onze samenleving bekendstaat als de ‘messenstekersopstand’ (de knifers intifada) waarbij veel aanvallen met messen plaatsvonden, besloten we dat we zelf verantwoordelijkheid moesten nemen om deze stem te verheffen. Als geen enkele politieke leider, geen enkele politieke partij in Israël het doet, moeten we het zelf doen.
We begonnen met het organiseren van bijeenkomsten van Joden en Palestijnen, eerst in Jeruzalem waar het het zwaarst was. Het was erg gespannen en ook erg gewelddadig. Wat we zeiden was: ja, wij, Joden en Palestijnen in onze samenleving, kunnen ons verenigen. Maar ook Israëliërs en Palestijnen aan de andere kant van de Groene Lijn (de grens tussen Israël en de Westelijke Jordaanoever en Gaza). We kunnen de beëindiging van de bezetting eisen. We kunnen vrede eisen. We kunnen een bestaan eisen zonder dat racisme en opruiing onze straten beheersen.
Het was heel moeilijk om dit geluid te laten horen. Maar na zoveel doden vonden we dat het iets was wat we moesten doen. We wisten niet of we zelfs met nog meer doden geconfronteerd zouden worden. Maar we vonden dat we het moesten doen en moesten organiseren.
Een historische rol
We deden de ene stad na de andere aan. We bleven doorgaan met het organiseren van bijeenkomsten en demonstraties. We zagen hoe duizenden mensen zich bij ons aansloten. En toen besloten we dat het niet genoeg was. Het is niet genoeg om mensen alleen maar op te roepen om naar een bijeenkomst of demonstratie te komen. We zullen moeten organiseren. We zullen grondig en consistent moeten gaan organiseren en mensen moeten oproepen om deel uit te maken van een politiek huis dat in onze samenleving rond die belangen en waarden, macht opbouwt.
Dat was hoe Standing Together begon. We konden niet weten dat het een historische rol van betekenis zou krijgen in een tijd waarin menselijkheid terzijde wordt geschoven, waarin onze leiders ons oproepen om onze menselijkheid te laten varen. En we trekken samen op — Joden en Palestijnen in onze samenleving — en dringen samen aan op deze menselijkheid. We konden het niet weten, maar we zijn wel erg trots op deze rol. …
Rula Daood: We besloten dat we een geluid moesten laten horen dat heel anders zou klinken dan dat van onze regering. We weten en zien en leven met een regering die zich er niet voor schaamt genocidale ambities te hebben, die er niet voor terugdeinst om te zeggen dat Gaza met de grond gelijk gemaakt zou moeten worden, die schaamteloos beweert dat er geen onschuldige mensen in Gaza zijn. Dat is dus de regering die de mensen die nu in Israël leven, leidt. En het was de enige stem en is nog steeds de enige zeer luide stem die spreekt.
We begrepen dat we ze een weerwoord moesten geven. We moesten iets doen wat anders was, want het kan niet zo zijn dat de enige luide stem de stem is van messiaanse (religieuze Zionisten die geloven dat joodse mensen de goddelijke bevoegdheid hebben om van de Jordaanse rivier tot de Middellandse zee te heersen) en fascistische mensen.
Dus gingen we de straat op. We organiseerden demonstraties. We eisten een overeenkomst. We eisten een staakt-het-vuren. En we bleven de straat opgaan en dat doen we tot op de dag van vandaag, met dezelfde eisen: een staakt-het-vuren, een einde aan deze oorlog, een gijzeling-akkoord. Want dit zijn de dingen die nu gedaan moeten worden om een einde te maken aan de vernietiging, het verdriet, het doden en de uithongering die gaande zijn in Gaza. En dat is de stem die we lieten horen en nog steeds laten horen, nu al 14 maanden lang.
Gedurende deze maanden kwamen we tot het besef dat we vanuit onze mensen een politieke macht moeten opbouwen, want wij begrijpen de werkelijkheid waarin we leven. Er is een hegemonische macht, er is een hand die veel machtiger is. Het is de hand van Israël – de regering en de samenleving. Als we een einde aan deze oorlog willen, moet de eis ook van mensen uit Israël, van de Israëlische samenleving komen. …
De enige, echte oplossing is stoppen met deze oorlog, de bezetting beëindigen, terwijl we begrijpen dat mijn mensen hun eigen onafhankelijkheid verdienen, zoals mensen die in Israël leven hun eigen veiligheid verdienen. Dat kan alleen bereikt worden door middel van echte, ware Israëlische-Palestijnse vrede. En dit is waar we 14 maandenlang aan gewerkt hebben.
(Bron: https://www.standing-together.org/en)
Jerry Kantor is acupuncturist en homeopaat, gespecialiseerd in kindergeneeskunde, psychische aandoeningen, autismespectrumstoornissen, auto-immuunziekten en onvruchtbaarheid. Hij woont in de buurt van Boston, Massachusetts, VS. Hij is de auteur van verschillende boeken, waaronder Sane Asylums: The Success of Homeopathy before Psychiatry Lost Its Mind (2022) en The Emotional Roots of Chronic Illness: Homeopathy for Existential Stress (2023).
In deel één van zijn interview met Jason Francis van Share International bespreekt Kantor de basis van de homeopathie in de ‘wet van de gelijkenis’; hoe homeopathische middelen worden ontwikkeld; de gouden periode van de homeopathie in de VS van midden 1800 tot begin 1900; de redenen achter de neergang; en waarom de homeopathie nu nog steeds in de VS “onder de radar floreert”.
In deel twee van het interview vertelt Kantor hoe geesteszieken werden behandeld in homeopathische ‘sane asylums’ (gezonde inrichtingen) in de VS en hoe we homeopathie in deze tijd terug kunnen brengen in de reguliere gezondheidszorg en geaccepteerde wetenschap.
Homeopathische inrichtingen in de VS
Share International: Hoe behandelden homeopathische artsen hun patiënten in de toenmalige krankzinnigengestichten?
Jerry Kantor: De privacy was toen erg belangrijk. Ik heb oude dossiers gevonden, maar de namen van mensen werden nooit vermeld. Wat er in het ziekenhuis gebeurde, was dat de dokters de patiënten bezochten en verschillende homeopathische middelen voor de aandoeningen voorschreven. Mentale aandoeningen werden in die tijd niet zo genoemd als tegenwoordig. Ze hadden namen als dementia precox (vroegtijdige dementie). Er brak ook een periode aan waarin, helaas, eugenetica [een alom veroordeelde, racistische benadering om bepaalde genetische kenmerken in een bevolking uit te vergroten] in de diagnose binnen sijpelde, wat wijdverspreid was in alle vormen van geneeskunde. Sommige patiënten leden ook aan dronkenschap. Er waren veel alcoholisten. Er was ook veel seniliteit. Er werden nogal wat remedies gebruikt in die instellingen, die eigenlijk gestichten waren.
Het idee was niet om iemand te drogeren, eruit te schoppen en terug te sturen naar de gemeenschap. Een gesticht was een plek waar je kon rusten, goede voeding kreeg, weg kon van je giftige familie en waar je langzaam kon herstellen van oorlogsstress. Er was niet één bepaalde aanpak. Ik zou je lijsten kunnen geven van de remedies die werden gebruikt, per symptoom, maar dat zou je niet veel duidelijk maken. Je kunt ze vinden in mijn boek Sane Asylums.
SI: Kunt u ons vertellen hoe de homeopathische psychiatrie is ontstaan? Ging de ontwikkeling ervan samen met de algemene homeopathische geneeskunde?
JK: Het is allemaal met elkaar verbonden. In de conventionele wereld creëren we hokjes. Alles wordt gescheiden. Samuel Hahnemann [grondlegger van de moderne homeopathie] beschouwde de psychiatrie niet als een aparte discipline. Het werd gewoon homeopathie genoemd. Zelfs in de acupunctuur, een volledig holistische geneeswijze, is er geen aparte categorie voor mentale ziektes. …
Daarom waren de verpleegsters in deze gestichten er niet op uit om te zeggen dat je een zus of zo aandoening had, je te drogeren en daarmee klaar. Ze hielden zich in die tijd ook bezig met wat we “morele hygiëne” noemen. Ze gingen met een cliënt om en probeerden met hem te praten over zijn vastgeroeste overtuigingen terwijl hij herstelde van zijn stress.
Bij waanzin is sprake van een samenloop van gebeurtenissen die een situatie drastisch verergert, van een shock, van uitputting, van lijden aan een overtuiging die gevormd wordt tot een sterke mening die vernauwd en gefixeerd raakt. Zo kun je waanzin beschrijven op een verstandige manier.
Als je dat doet, hoef je geen aandoeningen als schizofrenie te bedenken en er veel lippendienst aan te bewijzen. Je kunt iemand daadwerkelijk naar geestelijke gezondheid leiden. Ze overwinnen hun vaste overtuigingen. En je verbetert hun energie, zodat ze zich kunnen gedragen op een manier die ze al lang zijn kwijtgeraakt. Dat is een enorm voordeel en op de lange termijn veel menselijker en effectiever dan te zeggen: “Je hebt deze ziekte en daar zit je voor altijd aan vast.” …
Investeren in geestelijke gezondheid
SI: Kun u uitleggen wat u bedoelt als u zegt dat we moeten “investeren in geestelijke gezondheid”?
JK: Dat is het laatste hoofdstuk van mijn boek. Het is wensdromen, denk ik, maar laten we de gestichten terugbrengen en het idee dat mensen niet de som zijn van hun diagnostische categorieën. Laten we ze met respect behandelen en ze er pas uithalen wanneer ze volledig hersteld zijn. Dit is erg moeilijk om te doen, want mensen moeten in de inrichtingen wonen en je hebt geweldige verpleegkundigen nodig.
Maar de uitgangspunten van midden 1800 tot begin 1900 waren goed. Dat staat los van het feit dat de homeopathie toen bloeide en erkend en gewaardeerd werd. Mensen namen toen de tijd om elkaar te helpen, om deze problemen echt grondig te bekijken en namen de tijd om elkaar weer gezond te maken.
Maar veel ervan is gezond verstand. We kwellen mentaal gehandicapten met medicijnen en creëren nieuwe aandoeningen die nooit eerder bestonden. Door dat niet te doen en terug te gaan naar de uitgangspunten van morele zorg en die te combineren met homeopathie, kunnen we echt goede geestelijke gezondheidszorg creëren.
Een van de grote tragedies bij onze huidige kijk op het bestaan is onze houding ten opzichte van die zich herhalende gebeurtenis welke we de dood noemen. Meestal benaderen we die met angst en afkeer, en we proberen op alle mogelijke manieren de zijn roep te weerstaan door de werking van het vaak al niet meer bruikbare stoffelijke lichaam te verlengen als een waarborg van ‘leven’. Onze doodsangst is vrees voor het onbekende, voor volledige, definitieve ontbinding. We blijven die grote overgang bang en verward tegemoet treden, ondanks de uitgebreide hoeveelheid bewijzen die de vele spiritistische groepen in de loop der tijd hebben verzameld dat er een soort leven doorgaat na de dood, ondanks de aanvaarding door velen dat de dood slechts een ontwaken in een nieuw en vrijer leven is, ondanks het groeiende geloof in wedergeboorte, en ondanks de getuigenis van de meest wijze leraren door de eeuwen heen. Deze houding is zo tragisch omdat ze zo ver van de werkelijkheid afstaat en de bron is van zoveel onnodig lijden. Onze angst voor de dood is onze angst dat onze identiteit vernietigd zal worden. Dat jaagt ons schrik aan. Konden we onze identiteit maar ervaren als een onsterfelijk Wezen dat niet kan sterven of worden vernietigd, dan zou onze angst voor de dood verdwijnen. Zouden we ons ook nog bewust zijn dat we na de zogenaamde dood een nieuw en helderder licht binnentreden waarin het gevoel van onze identiteit alleszins levendiger is, dat er nog hogere, tot dan toe onvermoede aspecten van ons Wezen wachten op onze herkenning, dan zou onze houding tegenover de dood ten goede veranderen.
We zouden de dood en het leven op het stoffelijk gebied zien als stadia van onze oneindige reis naar volmaaktheid, en de dood als een deur tot een veel ruimere ervaring op die weg. Bevrijd van de belemmeringen van de stoffelijke wereld, zou ons bewustzijn nieuwe, weidse vergezichten van betekenis en schoonheid aantreffen die het tot dan toe moest missen. In de onmiddellijke toekomst zullen de Meesters en Hun discipelen de waarheid onderwijzen over die ervaring die we dood noemen en iedereen toegang verschaffen tot een prachtige, nieuwe vrijheid. We zullen de dood leren aanvaarden in zijn ware aard: teruggave van onze voertuigen aan hun bron — “as tot as, stof tot stof” — en bevrijding in een nieuw en betekenisvol leven. We zullen gaan begrijpen dat de eenmalige, gewichtige gebeurtenis die we nu dood noemen een ordelijke opeenvolging van stadia is waarin de ziel zich terugtrekt uit het ene voertuig na het andere dat ze zelf geschapen heeft.
Het proces van de dood
Het proces van de dood begint wanneer de ziel haar energie terugtrekt uit het grofstoffelijk lichaam. Dit kan korter of langer duren. Een reeks hartaanvallen of een ziekte die steeds ernstiger wordt, kan het teken zijn dat de ziel begint met dit proces. Zodra de dood plaatsvindt, trekken de subtiele lichamen (de astrale en mentale lichamen binnen het etherische voertuig) zich terug uit het grofstoffelijk lichaam. Ook dat kan sneller of langzamer gaan, maar de Meesters raden aan drie dagen te wachten met de begrafenis of (liever) de crematie, om er zeker van te zijn dat het etherische lichaam volledig uit zijn stoffelijke tegenhanger is teruggetrokken.
Het is ook van belang om op het moment van de dood het bewustzijn zo hoog mogelijk af te stemmen, en gebruik te maken van de laatste zenuwreflex om het bewustzijn zo ver, zo snel en zo bewust mogelijk te stuwen door de astrale en lagere mentale niveaus. Daarom is een weloverwogen voorbereiding op de dood noodzakelijk, en in de toekomst zal de mens worden geleerd hoe bewust te sterven.
Om het feit te overwinnen dat sommige mensen zich niet realiseren dat ze dood zijn, zijn er discipelen, ingewijden en sommige Meesters actief op het astrale gebied en om mensen te beschermen en hen gewaar te maken van het feit dat ze dood zijn.
Voor de meeste mensen bestaat de grootste doodsangst uit het verwachte verlies van identiteit en bewustzijn, eenzaamheid en verlies van contact met familie en vrienden. Bevrijd van de beperkingen van het stoffelijk voertuig, ondergaat de dode echter allerminst zo’n verlies en merkt hij juist dat zijn bewustzijn onmetelijk is verscherpt. Hij bekijkt twee kanten: de wereld van vormen die hij zojuist heeft verlaten, en de nieuwe wereld waarin hij is aangekomen, met bekenden om zich heen die klaarstaan om hem in die vrijere toestand te verwelkomen. Tegelijkertijd kan hij nog steeds afstemmen op de gevoelens en gedachten van hen die hij heeft achtergelaten. De dood is allerminst een traumatische ervaring; voor velen is de dood zo zacht en vriendelijk dat ze niet beseffen dat ze dood zijn en geholpen moeten worden door hen wier taak het is die informatie te verstrekken.
Na de dood van het stoffelijk lichaam verblijft het individu op die astrale gebieden die het meest overeenkomen met het punt van ontwikkeling dat hij in het stoffelijke leven had bereikt. Op deze subtiele niveaus wordt ons vermogen tot gewaarworden bevrijd van het proces van denken en redeneren dat via het stoffelijk brein verloopt. Alle kennis en ervaring kan rechtstreeks worden gezien, gehoord, gevoeld in hun volle betekenis. Er is een ogenblikkelijke gewaarwording, kennis en schoonheid, en een soort vreugde en bevrijding die we op het stoffelijk gebied niet kennen. …
Permanente atomen
Dit proces van verfijning van de ziele-lichamen (de stoffelijke, astrale en mentale lichamen) verloopt via de zgn. ‘permanente atomen’. Dit zijn atomen van stoffelijke, astrale en mentale stof waaromheen de lichamen voor een nieuwe incarnatie worden gevormd. De permanente atomen behouden het trillingsgetal dat het individu heeft bereikt op het moment van overlijden. Als die persoon grote vooruitgang heeft geboekt, zullen zijn of haar lichamen in volgende incarnaties zich verder verfijnen, overeenkomstig de trilling van dit permanente atoom, en ze zullen, door de magische werking van de ziel, steeds meer stof aantrekken van subatomaire aard. Zo gaan de permanente atomen spiraalsgewijs naar steeds hogere frequenties. Omdat een lichaam stof aantrekt van een gelijk trillingsgetal, zal elke vooruitgang in elk leven een verfijnder lichaam met een steeds hogere trilling scheppen. De permanente atomen zijn dus kernen die de atomaire deeltjes aantrekken waaruit eerst het mentale, dan het astrale en vervolgens het etherisch-stoffelijk lichaam worden gevormd — waarna het grofstoffelijk lichaam ‘condenseert’.
De permanente atomen van een individu zijn verbonden met het oorzakelijk lichaam of zielelichaam en worden niet beïnvloed door ervaring buiten incarnatie. Het oorzakelijk lichaam bevindt zich op het hoogste van de vier mentale gebieden, en is een soort reservoir of opslagvat van alle gewaarwordingen, alle kennis en alle ervaringen van de stoffelijke, astrale en mentale gebieden. Een ‘zilveren koord’ verbindt de ziel en haar lichaam met de drie permanente atomen. In dit koord is het bewustzijn ononderbroken, zodat wanneer het moment voor de ziel daar is om opnieuw te incarneren, op magische wijze deeltjes van gelijke trilling worden aangetrokken die zich rond de permanente atomen vormen. De permanente atomen trillen nog steeds op dezelfde frequentie als in het vorige leven en zijn doordrongen van het bewustzijn en de energetische trilling van die niveaus. De energetische trilling bevindt zich in de deeltjes materie die het bewustzijn van het punt waarop ze zijn geëvolueerd, behouden. Het causale lichaam, waarin dit bewustzijn wordt verzameld en opgeslagen, bevindt zich op het hoogste van de vier mentale niveaus.
Aan het begin van opeenvolgende incarnaties, wanneer de voertuigen gereed zijn, stort de ziel haar energie van het causale lichaam in de mentale, astrale en stoffelijke omhulsels daarvan. De verzamelde kennis en ervaring, verworven in vorige levens, vloeit van het zieleniveau naar de stoffelijke hersenen, die zoveel opnemen als ze kunnen bevatten, gebruiken en kennen. Deze kennis kan pas worden gebruikt als de hersencentra daarvoor voldoende ontwaakt zijn. Wanneer dit gebeurt, dan hebben we wat we een ‘genie’ noemen. In de ziel worden weerspiegeld de Monade of Geestelijke Wil, Buddhi, de geestelijke intuïtie, en Manas het hogere denkvermogen. Een genie kan zich afstemmen op het zieleniveau en op het manasische of buddhische bewustzijn of denken. Dit is de bron waar de in vorige levens vergaarde hogere kennis en vermogens worden opgeslagen. Een genie is dus iemand die een nauw en onmiddellijk contact heeft met zijn/haar ziel, en die de wijsheid en kennis van dat niveau omlaag kan brengen naar de stoffelijke hersenen, omdat de hersencentra, die bij de meeste mensen ongebruikt blijven, geopend zijn. …
Groepen zielen
Iedere ziel incarneert en reïncarneert onder de Wet van Wedergeboorte. Groepen zielen komen samen binnen om in het verleden gevormd karma uit te werken. Vandaar dat deze wet gelegenheid geeft oude schulden af te lossen, oude vrienden te herkennen en met hen samen te werken, oude verantwoordelijkheden en verplichtingen te aanvaarden en om al lang geleden verworven talenten en eigenschappen weer naar boven te halen voor een hernieuwd gebruik. Er steekt veel schoonheid en orde in deze wet die ons verschijnen op dit gebied bestuurt.
Samengevat kunnen we stellen dat reïncarnatie afhangt van de specifieke lotsbestemming van het individu. Wanneer hij of zij niet voldoende ontwikkeld is, bestaat er nog geen lotsbestemming; het individu wordt simpelweg opnieuw in incarnatie getrokken. Wanneer de man of vrouw wat verder is gevorderd, wordt zijn of haar lotsbestemming die van een groep. In het geval van een discipel of ingewijde worden de cycli van incarnaties echter beheerst door de individuele lotsbestemming en, vooral, door het verlangen tot dienen.
(Share International, januari/februari 1985)
