april 2026

In dit nummer leggen we de nadruk op de rampzalige omstandigheden die in de wereld zijn gecreëerd door hebzuchtige, machtsbeluste oligarchen die onder één hoedje spelen met onwetende, roekeloze en cynische politici, die zodanig de grenzen van waanzin en onmenselijkheid hebben bereikt, dat niet alleen hele regio’s van de wereld ernstig in gevaar zijn, maar ook de toekomst van de planeet zelf.

We blijven dankbaar voor de moed en helderheid die professor Jeffrey Sachs bijdraagt aan de wereldpolitiek; we plaatsen zijn stem naast die van Benjamin Creme, diens Meester en Maitreya, en voegen daar onze eigen stem aan toe om de wereldbevolking op te roepen hun macht te laten gelden om de loop van de geschiedenis te veranderen en de toekomst te redden. We danken alles wat goed en waarachtig is voor Bernie Sanders, zijn eerlijkheid, doorzettingsvermogen en onverschrokkenheid; zie de recensie van zijn nieuwste boek Fight Oligarchy: where we go from here.

Als een belofte van een mogelijke toekomst, onderzoeken we verschillende manieren om met de natuur samen te werken, ervan te leren en ermee om te gaan. Als voorbeeld van onverschrokken optreden tegen onrechtvaardigheid vieren we het leven en de moed van Jesse Jackson. De oplossing voor veel van wat ons bedreigt is eenvoudig — om Maitreya te citeren: „Niets gebeurt vanzelf.” We moeten in actie komen en de wereld redden. De wereld noodzaakt ons om in actie te komen en onze keuze voor vrede, rechtvaardigheid en de rechtsstaat kenbaar te maken.

Benjamin Creme werd gevraagd: “U zei dat Maitreya weet dat wij de juiste keus zullen maken. Dat geeft de indruk dat alles ten slotte goed zal komen, dus waarom zouden we ons zorgen maken? Maar we moeten toch zeker offers brengen en ons inspannen om de dingen te veranderen? Wij moeten gemotiveerd zijn om veranderingen door te voeren.”

Zijn antwoord was: “Ja! Ja! Ja! Precies. Dat is juist waar het om draait. Wij moeten het doen; wij moeten de veranderingen tot stand brengen. Zoals Maitreya zegt: “Niets gebeurt vanzelf. De mens moet handelen en zijn wil ten uitvoer brengen.” [Boodschap 31] We kunnen niet rustig blijven zitten en het iemand anders laten opknappen. Als wij verandering willen, moeten we het dóen — oproepen tot verandering, demonstreren, organiseren, alles wat wettelijk is toegestaan om ons verlangen naar verandering kenbaar te maken aan degenen die verandering kunnen bewerkstelligen. Hier ligt een gelegenheid voor wie dan ook om het voortouw te nemen, om op te roepen tot verandering, om het startsein te geven voor de Europese roep om rechtvaardigheid en vrede voor allen. Waarom doet u het niet? Waarom komt u naar mij luisteren? U had nu kunnen demonstreren met spandoeken om op te roepen tot vrede, rechtvaardigheid en vrijheid in de wereld. Dat is de enige manier waarop het zal gebeuren. Het wordt wellicht geïnspireerd door Maitreya; Zijn energie brengt het teweeg. Maar wij moeten het doen. Wij moeten het eisen.

De stem van het volk wint terrein — maar je moet goed luisteren om haar te horen; we moeten haar luider maken. Wat Maitreya kan doen is onderrichten, informeren, inspireren, een betrouwbaar voertuig creëren — de stem van het volk van alle landen in de wereld — en een vastberaden massa bijeenbrengen die geen land ter wereld kan weerstaan. Wij hebben een geïnformeerde, onderrichte wereldwijde publieke opinie nodig voor vrede, rechtvaardigheid en vrijheid. Niets minder dan dat. Zo zal het gaan.”

Het is duidelijk. Wanneer we verdeeld zijn gaan we ten onder, we concurreren, vechten, verklaren de oorlog, we slachten af en creëren chaos. Samen, in samenwerking, met vriendelijkheid en empathie, zijn we een gemeenschap die sterk genoeg is om een nieuwe beschaving te creëren en elkaar te steunen in tijden van lijden, waanzin en ontbering.

Ieder van ons staat voor een keuze. Dit is het moment. We moeten dit moment aangrijpen, in ons aller belang.

Wat ons misschien kan redden van nog meer chaos is ‘de macht van het volk’. Dat betekent iedereen die op de een of andere manier in staat is om te protesteren tegen oorlogen en corruptie. Er is een grote gezamenlijke inspanning nodig om te voorkomen dat de wereld in een spiraal van verdere zelfvernietiging terechtkomt: wij, het volk, moeten nu eensgezind en solidair optreden. Mensen over de hele wereld, in elk land, moeten opkomen voor rechtvaardigheid, vrede, vrijheid en samendelen. Wij, het volk, moeten onze stem verheffen, luider, duidelijker en met meer moed dan ooit tevoren: “Maak nu een einde aan de oorlog!” Anders zijn we medeplichtig aan moord en waanzin. “Stop er mee, nu! Treed af! We zullen niet langer op je stemmen of je steunen. Niet in onze naam!”

We zijn niet zonder macht en invloed. Doe een beroep op elke leider, politicus iedereen met gezag of invloed — op elk niveau. Eis dat er onmiddellijk een einde komt aan oorlog en agressie. We moeten onze diepe verontwaardiging, afschuw en verdriet omzetten in collectieve actie. Het is niet overdreven om te zeggen dat dit een keerpunt is in de geschiedenis van onze planeet. Gecoördineerde actie kan betekenen dat de mensheid eindelijk kiest voor een veilige toekomst die eerlijk is en een creatieve omgeving voor alle 8,3 miljard mensen onder ons. Dit is de uitdaging die ons gevraagd wordt aan te gaan, om onszelf te redden en het voortbestaan van leven op planeet Aarde te verzekeren. Het zal vindingrijkheid, doorzettingsvermogen, solidariteit, energie en toewijding vergen, geschraagd door samenwerking en een gemeenschappelijk doel.

Oorlog en polarisatie drijven mensen naar beide kanten van ‘de vijandelijke linie’. Wat een vooruitstrevende beschaving zal versterken, is het concretiseren van het groeiende besef dat de mensheid één onderling verbonden wezen is. Onze houding en onze dagelijkse praktijk moeten erop gericht zijn die eenheid in elke handeling tot uitdrukking te brengen. We kunnen voortbouwen op alle eerdere sociale experimenten, nieuwe manieren van het organiseren van werk en sociale interactie. Aangezien de elites duidelijk van plan zijn de macht te behouden via criminele en wanhopige maatregelen, zoals het voeren van illegale oorlogen, moeten we ons inzetten voor en steun verlenen aan fundamentele veranderingen die een einde maken aan de systemen waarin hebzucht en corruptie ten goede komen aan een kleine groep, terwijl miljarden mensen in armoede leven.

MAD (Gek)
M.A.D. — Geen verwijzing naar de heersende waanzin die de wereld regeert, noch naar de gemoedstoestand van onze leiders, maar een acroniem: M.A.D. — Mutually Assured Destruction (wederzijds verzekerde vernietiging), een overeengekomen afschrikking. M.A.D. verwijst naar het afschrikkingsprincipe dat is gebaseerd op het idee dat een nucleaire aanval door één supermacht zou worden beantwoord met een nucleaire tegenaanval, waardoor zowel de aanvaller als de verdediger zouden worden vernietigd. Het is een concept dat bekend is bij iedereen die oud genoeg is om zich eerdere historische en cruciale momenten te herinneren wanneer de dreiging van nucleaire vernietiging deel uitmaakte van ons leven.

Maar gelden die voorwaarden nog steeds? Erkennen de misnoegden van deze wereld deze beginselen en houden zij zich eraan? Het probleem is dat we de afgelopen decennia hebben toegestaan dat de rechtsstaat en het respect voor internationale verdragen en mensenrechten zijn uitgehold, zodat de oligarchen en gekken de straffeloosheid zien als hun garantie om vernietiging aan te kunnen richten. Die straffeloosheid, in combinatie met de corrupte en onbekwame staat van de regering en de rechterlijke macht, is een vrijbrief — een vergunning om alles te doen wat nodig is om vermeende vijanden te vernietigen, oorlogen te rechtvaardigen en gevangenisstraf of erger te vermijden.

De waanzin van oorlog maakt het gemakkelijk om voor rechtvaardigheid en vrede te kiezen. De meesten van ons willen een vriendelijke, coöperatieve toekomst en leven al zo. Anderen moeten misschien nog meer ontberingen en armoede meemaken voordat ze de noodzakelijke koerswijziging naar een coöperatieve samenleving accepteren. De roekeloze beslissingen van leiders over de hele wereld stellen ons voor een duidelijke keuze.

Gemeenschappelijke beslissingen, burgervergaderingen, collectieve hulp, ruilhandel en het uitwisselen van diensten, kennis en expertise om elkaar te helpen en te ondersteunen, zijn al een dagelijkse realiteit aan het worden. Sociale interactie kan en zal gebaseerd zijn op onze gedeelde behoeften. Nu we de afschuwelijke gevolgen hebben gezien van hebzucht, leugens, de invloed van het verlies van respect voor de rechtsstaat, de opmars van amoraliteit, concurrentie, commercialisering en corruptie, moeten we die wegen zeker voorgoed verlaten en ernaar streven te leven als burgers van een coöperatieve beschaving.

We weten genoeg. De lessen uit de geschiedenis, in combinatie met onze afkeer en ontzetting over de huidige nachtmerrie van land tegen land vereisen een reactie van ons. De voorbije en actuele gebeurtenissen maken het onmogelijk om te blijven zwijgen en niets te doen. ‘Er is nog steeds kans de toekomst te winnen’ — als we gezamenlijk actie ondernemen om vrede en rechtvaardigheid te eisen.

De oorlog van Israël en de VS tegen Iran overspoelt het hele Midden-Oosten en zou kunnen escaleren tot een wereldwijde oorlog. De economische gevolgen zijn nu al ernstig en zouden catastrofaal kunnen worden. Via de Straat van Hormuz wordt ongeveer een vijfde van alle wereldwijd verhandelde olie en 30 procent van het wereldwijde LNG vervoerd. Een langdurige sluiting van de Straat zou een energieschok zonder modern precedent veroorzaken.

Het conflict zal waarschijnlijk uit de hand lopen, omdat de VS en Israël vastbesloten zijn om de hegemonie in de Arabische wereld en West-Azië te veroveren — een hegemonie die Israëlische territoriale expansie combineert met door de VS gesteunde regimecontrole in de hele regio. Het uiteindelijke doel is een Groot-Israël dat heel het historische Palestina opslokt, in combinatie met volgzame Arabische en Islamitische regeringen die van echte soevereiniteit zijn ontdaan, ook wat betreft keuzes over hoe en waarheen ze hun olie en gas exporteren.

Dit is een waanvoorstelling. Geen enkel land in de regio wil dat Israël zijn gang gaat zoals het nu doet, door burgers in de hele regio te vermoorden, Gaza en de Westelijke Jordaanoever te vernietigen, Libanon binnen te vallen, Irak aan te vallen en Tehran met tapijtbombardementen te bestoken. Geen enkel land wil dat zijn export van koolwaterstoffen onder effectieve Amerikaanse controle staat. De oorlog zal alleen eindigen als de wereldwijde afkeer van de Amerikaanse en Israëlische agressie deze landen dwingt te stoppen. Zolang dat niet gebeurt, zullen we waarschijnlijk het Midden-Oosten in vlammen zien opgaan en de wereld in een energie- en economische crisis die zijn weerga in de moderne geschiedenis niet kent. De oorlog zou gemakkelijk kunnen uitmonden in een wereldwijde brandhaard, in feite in de Derde Wereldoorlog.

Toch is er een alternatief. De oorlog zou op rationele gronden kunnen stoppen als Israël en de VS door de rest van de wereld resoluut ter verantwoording worden geroepen. Om de oorlog te beëindigen is een reeks onderling samenhangende stappen nodig om basisveiligheid te bieden aan alle partijen, en inderdaad aan de wereld. Iran heeft behoefte aan een definitief einde aan de agressie van de VS en Israël. De Golfstaten hebben behoefte aan een einde aan de vergeldingsaanvallen van Iran. De Palestijnen hebben behoefte aan een onafhankelijke staat. Israël heeft behoefte aan duurzame veiligheid en de ontwapening van Hamas en Hezbollah. De hele wereld heeft behoefte aan de openstelling van de Straat van Hormuz en aan internationaal toezicht op het nucleaire programma van Iran om ervoor te zorgen dat het zich houdt aan het Non-proliferatieverdrag, zoals Iran zegt te willen doen. En alle landen willen, of zouden moeten willen, echte soevereiniteit voor zichzelf en hun regio.

Collectieve veiligheid zou kunnen worden bereikt door vijf onderling samenhangende maatregelen. Ten eerste zouden de VS en Israël onmiddellijk een einde maken aan hun gewapende agressie in de hele regio en hun troepen terugtrekken. Ten tweede zou Iran zijn vergeldingsaanvallen in de hele GCC (samenwerkingsraad Golfstaten) staken en zich opnieuw onderwerpen aan toezicht door het Internationaal Atoomenergieagentschap in het kader van een herzien JCPOA (gezamenlijk alomvattend actieplan), dat president Trump in 2018 roekeloos heeft opgegeven. Ten derde zou de Straat van Hormuz worden heropend met wederzijdse instemming van Iran en de GCC. Ten vierde zou de tweestatenoplossing onmiddellijk worden geïmplementeerd door Palestina toe te laten als volwaardig lid van de VN. Israël zou worden verplicht zijn bezetting van de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem te beëindigen en zijn troepen uit Libanon en Syrië terug te trekken. Ten vijfde zou de erkenning van de Staat Palestina door de VN de basis vormen voor een alomvattende regionale ontwapening van alle niet-statelijke actoren, geverifieerd onder internationaal toezicht. Het eindresultaat zou een terugkeer zijn naar het internationaal recht en het VN-Handvest.

Wie zou er bij dit plan winnen? De bevolking van de regio, van Israël, Palestina, Libanon, Syrië, Irak, Iran en de rest van de wereld. Wie zou er verliezen? Alleen de aanhangers van Groot-Israël, onder leiding van Benjamin Netanyahu, Itamar Ben-Gvir, Bezalel Smotrich en Mike Huckabee, die de wereld op de rand van de afgrond hebben gebracht.

Hier volgen de vijf stappen in meer detail.

Ten eerste: een einde maken aan gewapende agressie van de VS en Israël
Israël en de VS zouden hun agressie staken en hun troepen terugtrekken. Op zijn beurt zou Iran zijn vergeldingsaanvallen staken. Dit zou niet louter een staakt-het-vuren zijn. Het zou veeleer de eerste stap zijn naar een alomvattend vredesakkoord en een collectieve veiligheidsregeling.

Ten tweede: terugkeren naar het JCPOA
De nucleaire kwestie zou worden opgelost door middel van strikte controle door het Internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA), niet door bombardementen die er alleen maar toe leiden dat het verrijkte uranium van Iran buiten het bereik van internationale controle komt. De VN-Veiligheidsraad zou onmiddellijk het basiskader van het Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) uit 2015 herstellen, op grond waarvan Iran zich strikt moet houden aan de controle door het IAEA en de overeengekomen beperkingen op zijn nucleaire programma, terwijl de economische sancties tegen Iran zouden worden opgeheven.

Ten derde: heropening van de Straat van Hormuz in een kaderovereenkomst tussen Iran en de GCC
De Straat van Hormuz zou snel worden heropend, waarbij Iran en de GCC gezamenlijk een veilige doorvaart zouden garanderen. De GCC-landen zouden hun soevereiniteit over de militaire bases in hun landen doen gelden om ervoor te zorgen dat de bases niet zouden worden gebruikt als lanceerplatforms voor hernieuwde offensieve aanvallen op Iran.

Ten vierde: de tweestatenoplossing
De tweestatenoplossing zou worden geïmplementeerd door Palestina toe te laten tot de VN als 194e permanente lidstaat. Hiervoor is niets meer nodig dan dat de VS hun veto intrekken. De Palestijnse staat is in overeenstemming met het internationaal recht en met het Arabische vredesinitiatief, dat sinds 2002 op tafel ligt. Op hun beurt zouden de landen in de regio diplomatieke betrekkingen met Israël aangaan, en zou de VN-Veiligheidsraad vredestroepen inzetten om de veiligheid van zowel Palestina als Israël te waarborgen.

Vijfde: Einde aan gewapende vijandelijkheden
In combinatie met de tweestatenoplossing zou alle gewapende strijd in de regio onmiddellijk worden beëindigd, inclusief de ontwapening van Hamas, Hezbollah en andere gewapende niet-statelijke actoren. In het geval van Palestina zou de ontwapening van Hamas het gezag van de Palestijnse staat versterken. In het geval van Libanon zou de ontwapening van Hezbollah de volledige soevereiniteit van Libanon herstellen, met de Libanese strijdkrachten als enige militaire autoriteit in het land.

De ontwapening zou worden gecontroleerd door internationale waarnemers en gegarandeerd door de VN-Veiligheidsraad.

Het belangrijkste punt is dat de oorlog van Israël en de VS tegen Iran niet in een vacuüm heeft plaatsgevonden. De Clean Break-strategie, die in 1996 door Netanyahu en zijn Amerikaanse neoconservatieve achterban werd ontwikkeld en sindsdien wordt uitgevoerd, roept Israël op om via oorlogen voor regime-verandering hegemonie in de regio te vestigen, met de VS als uitvoerende partner. Zoals NAVO -opperbevelhebber Wesley Clark na 9/11 onthulde, stelden de VS een kwart eeuw geleden plannen op om regeringen in zeven landen omver te werpen: “te beginnen met Irak, en vervolgens Syrië, Libanon, Libië, Somalië, Soedan en, als laatste, Iran.” We maken daarom de culminatie mee van een langlopend plan van Israël en de VS om de Arabische wereld en West-Azië te domineren, een Groot-Israël te creëren en de vorming van een Palestijnse staat permanent te blokkeren.

We zijn niet optimistisch over de kans van slagen van ons plan. De Israëlische regering is moordzuchtig en Trump heeft waanideeën over de macht van de VS. Misschien bevinden we ons al in de vroege dagen van de Derde Wereldoorlog. Maar omdat er zoveel op het spel staat, is het de moeite waard om echte oplossingen voor te stellen, ook al zijn ze kansloos. We geloven echter wel dat de niet-Westerse wereld — het deel dat geen vazalstaten van de Amerikaanse macht is — de urgentie van vrede en veiligheid begrijpt.

Wie zou dan een vredesplan kunnen verdedigen waartegen de VS en Israël zich met alle middelen die ze tot hun beschikking hebben, zullen verzetten, totdat het gewicht van de wereldwijde oppositie en de economische catastrofe hun geen andere keuze laat dan het te accepteren?

Er is één belangrijke groep, en dat zijn de BRICS-landen.

Brazilië, Rusland, India, China, Zuid Afrika en de uitgebreide leden van het blok, waaronder nu ook de VAE, Iran, Egypte, Ethiopië en Indonesië, vertegenwoordigen ongeveer de helft van de wereldbevolking en meer dan 40 procent van het mondiale bbp (vergeleken met 28 procent voor de veelgeprezen maar overschatte G7-landen). De BRICS-landen beschikken over de geloofwaardigheid, het economische gewicht en de afwezigheid van historische medeplichtigheid aan het imperialisme in het Midden-Oosten om de wereld tot bezinning te brengen. De BRICS-landen zouden een spoedtop moeten bijeenroepen en een gezamenlijk kader presenteren met daarin de voorwaarden voor vrede en veiligheid, dat vervolgens bij de VN-Veiligheidsraad zou moeten worden ingediend. Daar zou de wereldopinie de VS en Israël aansporen om te stoppen met de wereld naar een catastrofe te drijven, en alle landen eraan herinneren zich aan het VN-Handvest te houden.

Source: Common Dreams

The Elders waarschuwen vandaag [18 maart 2026] dat landen in een illegale oorlog zullen worden meegesleept als ze toegeven aan de aanhoudende eisen van de VS rond de Iran-crisis, zoals het helpen beveiligen van de Straat van Hormuz voor de scheepvaart. Wij dringen erbij landen op aan om gezamenlijk op te staan, weerstand te bieden aan druk en duidelijk te maken dat degenen die deze oorlog zijn begonnen, verantwoordelijk zijn voor de gevolgen ervan en voor een snelle beëindiging.

Het internationaal recht mag niet selectief worden ingeroepen. Veel Westerse leiders hebben terecht benadrukt dat de grootschalige invasie van Oekraïne in 2022 door Rusland een ondubbelzinnige reactie vereiste. Ze waren er snel bij om landen te bekritiseren die hun economische belangen boven principes stelden.

Toch aarzelen veel van diezelfde leiders nu om onwettige militaire acties van de VS en Israël aan de kaak te stellen. Deze hypocrisie ontgaat het publiek in het Midden-Oosten en in het Zuiden niet. Het ondermijnt het vertrouwen in internationale instituties en voedt de indruk dat Westerse landen zich alleen op regels beroepen wanneer dat politiek goed uitkomt.

De recente resolutie van de VN-Veiligheidsraad waarin Iraanse aanvallen op buurlanden worden veroordeeld, terwijl elke verwijzing naar de eerste Amerikaanse-Israëlische aanvallen wordt weggelaten, illustreert deze verontrustende selectiviteit. Wanneer de Raad de wet ongelijk toepast, ondermijnt hij zijn eigen autoriteit.

De aanhoudende agressie van de VS en Israël tegen Iran en de vergeldingsaanvallen van Iran in de Perzische Golf en de oostelijke Middellandse Zee dreigen ernstige gevolgen te hebben voor de regionale veiligheid en de wereldeconomie.

Militair ingrijpen zal vrede, noch gerechtigheid, noch het respect voor de mensenrechten opleveren dat de Iraniërs verdienen na langdurige, systematische schendingen en de recente bloedige onderdrukking van vreedzame demonstranten door het regime.

Het ontbreken van een samenhangende Amerikaanse strategie vergroot de kans op instabiliteit binnen Iran, vergelijkbaar met die na de door de VS geleide invasie van Irak in 2003. Dit gevaar wordt nog vergroot door onzekerheid over de locatie en status van de Iraanse voorraden hoogverrijkt uranium.

Er is geen militaire oplossing voor nucleaire proliferatie. Wanneer kernwapenstaten tijdens onderhandelingen een niet-kernwapenstaat aanvallen, is de boodschap onmiskenbaar: dat het bezit van kernwapens bescherming kan bieden. Het meest waarschijnlijke gevolg van de illegale oorlog die tegen Iran is losgebarsten, is niet meer veiligheid, maar juist verdere prikkels voor nucleaire proliferatie.

Leiders die zeggen dat ze in het internationaal recht geloven, moeten vasthouden aan hun principes en stabiliteit op lange termijn stellen boven overwegingen op korte termijn.

(Bron: The Elders)

Dit is een urgent en boos boek, dat pas vorig jaar, in 2025, is geschreven en uitgegeven: Fight Oligarchy: where we go from here (“Gevecht tegen de oligarchie: hoe gaan we nu verder?”). De auteur, Bernie Sanders, stelde zich ooit kandidaat voor het presidentschap van de VS en is al jarenlang senator voor Vermont. Voorheen was hij lid van de Democratische Partij, maar nu is hij onafhankelijk, waardoor hij vrij is om beide partijen te bekritiseren, en met name president Donald Trump.

En kritiek leveren doet hij, en hoe! Het eerste deel van dit boekje is gewijd aan het blootleggen en hekelen van de schrijnende ongelijkheid in de VS, zowel op het gebied van geld als kansen. Sanders is woedend over de schade die het regime-Trump, gedomineerd door de superrijken, de miljardairs — de ‘oligarchie’ — aan bijna elke Amerikaanse burger toebrengt. In juli 2025 keurden de Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden en de Senaat Trumps ‘Big Beautiful Bill’ goed, die 1 duizend miljard dollar aan belastingvoordelen voor de rijken opleverde, terwijl er drastisch werd bezuinigd op Medicaid, voedselhulp en onderwijs voor het grote publiek. Het wetsvoorstel “kwam neer op de grootste vermogensoverdracht in de moderne Amerikaanse geschiedenis” — naar de rijken.

Sanders bekritiseert ook scherp de steun van de Amerikaanse regering aan Israël in de oorlog tegen het Palestijnse volk in Gaza, omdat, zo zegt hij, het AIPAC (commissie Amerikaanse Israëlitische openbare aangelegenheden) een corrupte invloed uitoefent. Sanders waarschuwt dat het ‘Trumpisme’ de democratie vernietigt: het bevoordeelt de oligarchen ten opzichte van de rest van de samenleving, voert een anti-vakbondsagenda, legt de basis voor de privatisering van staats- en federale programma’s en stelt miljardairs in staat om almaar rijker te worden, zowel in de VS als daarbuiten.

Sanders vraagt zich af: hoe heeft Trump aan de macht kunnen komen — een “corrupte zakenman, … een pathologische leugenaar, racist, seksist, xenofoob, treiteraar en veroordeelde misdadiger?” Hij laat zien hoe de Democratische Partij, waar werkende Amerikanen van oudsher op stemden, het contact met de realiteit heeft verloren en niets voor hen heeft gedaan. “De gemiddelde Amerikaanse werknemer is er nu slechter aan toe dan in 1973. … Amerika heeft het hoogste percentage kinderarmoede van bijna alle grote landen ter wereld… bijna 800.000 Amerikanen zijn dakloos.” En, vraagt Sanders zich af, hoe heeft Trump deze nationale crisis gebruikt om aan de macht te komen? Simpel: “Hij maakt machteloze minderheden tot zondebok … en geeft hun met lelijke, venijnige en oneerlijke retoriek de schuld van de problemen in de samenleving. … Hij zaait angst en zet de ene groep tegen de andere op. Racisme, seksisme, xenofobie en homofobie kunnen stemmen opleveren.”

Sanders documenteert hoe Trump de democratie zelf ondermijnt met zijn benoemingen, daden en haatdragende woorden. Hij wakkert met name de haat tegen immigranten aan (waarbij hij vergeet dat de VS natuurlijk zelf uit immigranten bestaan). Met een neiging naar een fascistische staat (Sanders gebruikt het woord niet), is de ergste uiting misschien wel Trumps inzet van ICE-agenten (immigratie en douane handhaving) die de straten van Amerikaanse steden afstruinen, mensen opsluiten en deporteren, wat bijvoorbeeld leidde tot de beruchte dood van twee onschuldige burgers in Minneapolis.

Tot slot werpt Sanders een bredere blik op de wereld en constateert hij dat de “ontwikkeling naar een oligarchie en de inkomens- en vermogensongelijkheid niet alleen in Amerika plaatsvinden”. Hij schetst een vernietigend beeld van de allerrijksten ter wereld — “Het zijn geen aardige mensen”. Hij wijst erop dat: “We leven in een wereld waarin de top 1% meer vermogen bezit dan de onderste 95% van de mensheid” en: “Sinds 2025 is de top 1% van de wereld 33,9 duizend miljard dollar rijker geworden. Dat is overigens genoeg geld om de armoede in de wereld tweeëntwintig keer uit te bannen.” Sanders gaat verder met een gedetailleerde beschrijving van de buitengewone inkomensongelijkheid in Rusland, Qatar, Saoedi-Arabië en Brunei. Groot-Brittannië voegt zich bij de ongelijkheid, met de vijftig rijkste mensen die meer rijkdom bezitten dan de onderste helft van het hele land — ongeveer 34 miljoen mensen.

Tot slot citeert Sanders wijlen paus Franciscus: “Tegenwoordig valt alles onder de wetten van de concurrentie en het recht van de sterkste, waarbij de machtigen zich voeden met de machtelozen. Het gevolg is dat grote groepen mensen worden uitgesloten en gemarginaliseerd: zonder werk, zonder kansen, zonder enige uitweg.”

Maar nog niet alles is verloren; er zijn redenen tot hoop, bijvoorbeeld de verkiezing van Zohran Mamdani in New York, die aantoonde “dat een progressieve economische agenda” kan winnen. En het laatste deel van het boek, ‘Hoe gaan we nu verder?’, schetst een nieuwe visie. Ten eerste: “We moeten Trump ontmaskeren als de egoïstische en autoritaire bedrieger die hij is” en “vechten voor een agenda die werkt voor de arbeidersklasse van dit land”. Sanders zet uiteen welke schade Trump Amerika heeft berokkend: massale dakloosheid en voedselarmoede, de “kortste levensverwachting van bijna alle rijke landen …; meer dan 1 triljoen dollar uitgeven aan wapens …”.

Maar een hervormde samenleving waarin armoede wordt uitgebannen, is alleen mogelijk als het Amerikaanse publiek en de wetgevers bepaalde maatregelen nemen. Daarom pleit Sanders krachtig voor een betere toekomst voor talloze Amerikanen: invoering van Medicare voor iedereen, naar het voorbeeld van de meeste Europese landen; kwalitatief hoogstaand onderwijs voor iedereen; betaalbare huisvesting; verbetering van de arbeidsomstandigheden door meer vakbondsorganisatie; verhoging van het minimumloon; en het stimuleren van werknemersparticipatie. Als dit op dit moment eerder ambitieus dan haalbaar klinkt, spoort Sanders de Amerikanen aan om een actievere rol te spelen in het politieke leven van het land, en geeft hij voorbeelden van hoe en waar dit gebeurt, waaronder de enorme bijeenkomsten die hij in het hele land heeft georganiseerd. Hij sluit af met: “We kunnen de oligarchen verslaan en een veel betere wereld creëren … laten we samen sterk staan en vooruitgaan. Solidariteit voor altijd.”

De nalatenschap van Jesse Jackson is legendarisch: ze bestrijkt een periode van 84 jaar en omvat prestaties over de hele wereld, van de Verenigde Staten, waar hij werd geboren, tot het Verenigd Koninkrijk, het Midden-Oosten en Afrika. Zijn jeugd begon in een van de armste wijken van Greenville, South Carolina, maar zijn charisma en leiderschapskwaliteiten kwamen al heel vroeg naar voren. Hij werd verkozen tot klassenvoorzitter van de volledig zwarte Sterling High School en later tot voorzitter van de studentenraad aan de Landbouw en Technische hogeschool van North Carolina in Greensboro, waar hij een diploma in sociologie behaalde

Als eerstejaarsstudent keerde Jesse terug naar Greenville om iemand op te zoeken. Hij mocht een boek dat hij nodig had voor zijn studie niet lenen bij de uitsluitend voor blanken bestemde openbare bibliotheek van Greenville. Een paar maanden later leidde hij een vreedzaam protest met zeven zwarte middelbare scholieren, die allemaal gewoon in de bibliotheek rondkeken en boeken lazen. Ze werden gearresteerd wegens wanordelijk gedrag, maar een rechter oordeelde uiteindelijk dat ze het recht hadden om gebruik te maken van die met publieke middelen gefinancierde voorziening. Binnen twee maanden werd de rassenscheiding in het bibliotheeksysteem van Greenville opgeheven.

Jesse zette zijn activisme voor burgerrechten voort terwijl hij nog studeerde; hij nam deel aan sit-ins in restaurants in Greensboro en deed dat later, toen hij studeerde aan het Theologisch Seminarie van Chicago. Hij reisde van Chicago naar Selma, Alabama, om zich daar bij de burgerrechtenbeweging aan te sluiten, nadat hij nieuwsbeelden had gezien van geweldloze demonstranten die de Edmund Pettus-brug overstaken en door de politie in elkaar werden geslagen. Toen Martin Luther King Jr. zijn leiderschap in Selma zag, bood hij hem een functie aan bij de Southern Christian Leadership Conference (SCLC), de burgerrechtenorganisatie die hij mede had opgericht.

Jackson begon bij de SCLC-campagne Operation Breadbasket (operatie broodmand), een programma voor economische rechtvaardigheid dat via zwarte kerken druk uitoefende op bedrijven om meer zwarte mensen in dienst te nemen. Al snel werd hij nationaal directeur en organiseerde hij boycots van bedrijven die zich schuldig maakten aan discriminatie op de arbeidsmarkt. Een jaar later werd hij tot predikant gewijd. Na de moord op Martin Luther King Jr. bleef hij nog twee jaar bij de SCLC en richtte hij vervolgens zijn eigen organisatie op, PUSH (Mensen verenigd om de mensheid te dienen).

Hij reisde naar Zuid-Afrika om zijn solidariteit te betuigen met de anti-apartheidsactivisten, en naar Israël en Palestina, waar hij opriep tot de oprichting van een Palestijnse staat. In heel Afrika werd hij vereerd als een wereldwijde vrijheidsstrijder. In latere jaren bezocht hij talloze keren campagne-evenementen van Operation Black Vote (operatie zwarte stemmen) in het Verenigd Koninkrijk, waar hij hielp bij het registreren van tienduizenden zwarte en minderheidsstemmers in heel Groot-Brittannië.

Een van Jacksons vele talenten was het samenbrengen van mensen. Door twee door hem opgerichte organisaties samen te voegen tot de multiraciale arbeiderscoalitie Rainbow/Push, wist hij zwarte kiezers, progressieve blanken, LGBTQ+-gemeenschappen, milieuactivisten, Aziatische Amerikanen, inheemse volkeren, Latino’s, anti-oorlogsactivisten en vakbonden te verenigen, dat was ongekend. De coalitie richtte zich op stemrecht, sociale programma’s en gelijkheid op het gebied van onderwijs en economie. Dankzij zijn sociale vaardigheden slaagde Jackson er ook in om te onderhandelen over de vrijlating van een Amerikaanse piloot die in 1983 boven Libanon was neergeschoten, en tijdens de Golfoorlog over de vrijlating van honderden Amerikaanse en gevangenen met andere nationaliteiten uit Irak. In 1999 zorgde hij voor de vrijlating uit Servië van drie neergeschoten Amerikaanse piloten, en in 2000 ontving hij de Presidential Medal of Freedom — de hoogste civiele onderscheiding in de VS — uit handen van de toenmalige president, Bill Clinton.

Jackson stelde zich tweemaal kandidaat voor de Democratische nominatie voor het presidentschap van de Verenigde Staten — eenmaal in 1984 en nogmaals in 1988 — om de mainstream politiek te sturen in de richting van “het morele centrum van raciale rechtvaardigheid, gendergelijkheid en vrede”. Hij slaagde er niet in, maar hij vertelde een vriend dat wanneer je verliest, of denkt dat je hebt verloren, je in feite hebt gewonnen — omdat je de weg hebt geëffend voor anderen om te volgen. Twintig jaar na Jacksons tweede poging bracht Barack Obama, de eerste zwarte president van de VS, hulde aan Jackson omdat hij zijn overwinning mogelijk had gemaakt.

De volgende alinea’s zijn geschreven door Meta Commerse, oprichtster van Story Medicine Worldwide en auteur van verschillende boeken over raciale verzoening. Jesse Jackson maakte, zo zegt ze, “deel uit van mijn jeugd, mijn thuiskerk en de geschiedenis van mijn geboortestad. Hij heeft fantastisch werk verricht door in onze stad mensen te organiseren en te mobiliseren om enorme veranderingen teweeg te brengen.”

Haar verhaal begint als volgt: “Op een zaterdagmiddag in Chicago, toen ik 12 was en me verheugde op de koorrepetitie, hing er in de kerkzaal iets bijzonders in de lucht. Er ontstond nog meer opwinding toen een jonge man van Dr. Kings SCLC-groep onze kerk binnenkwam. De Fellowship Missionary Baptist (Baptisten Zendingsgemeenschap), om precies te zijn. Hij keek nieuwsgierig rond terwijl hij een oud gebouw binnenliep dat voor hem volkomen nieuw was. Hij was lang en droeg een blauwe overall en een T-shirt. Hij was duidelijk op zoek naar iemand, en zelfs vanaf het koorpodium kon ik zijn uitstraling zien.

”We hadden geen idee dat hij al snel deel zou gaan uitmaken van onze kerk. Een belangrijk deel. Zijn naam was dominee Jesse Louis Jackson. Een andere opvallende herinnering aan zijn komst is een mars die hij organiseerde, waaraan ouders en kinderen uit onze wijk Englewood meededen. Het was mijn eerste protest; we zongen liederen, droegen spandoeken en liepen met opgeheven hoofd. We leerden dat ‘vrijheid niet vanzelf komt’ en dat protesteren de prijs is die je betaalt om de betekenis van democratie te realiseren. We marcheerden tegen het beleid van de Onderwijsraad van Chicago, die de makkelijke weg koos door mobiele kantoren op het schoolterrein te plaatsen en deze als klaslokalen te gebruiken in plaats van te renoveren en te investeren in de toekomst van onze school. Al op jonge leeftijd zette dominee Jesse me aan het denken over verandering.

“Ik zat in het publiek op de zondag van de wijding van dominee Jackson, samen met dominee Henry O. Hardy. Op het seminarie waren de twee goede vrienden geworden. Daarna bleven ze levenslange vrienden. Als je lang genoeg naar de rechterkant van het podium op een foto van de Democratische Nationale Conventie van 1984 kijkt, zie je Hardy achter de gordijnen staan, luid juichend voor zijn vriend. Hoewel Hardy zelf een ongeëvenaard redenaar is, wist iedereen dat er maar één Jesse kon zijn.

“Dit was de man die na de moord op Dr. King in 1968 de economische tak van de SCLC opzette en deze vervolgens naar nieuwe hoogten tilde. Hij werkte samen met bedrijven en eiste werkgelegenheid voor mensen van kleur waar die voorheen ontbrak. Hij was degene die begin jaren ’90 zei: ‘We moeten onszelf Afro-Amerikanen noemen!’ En dat hebben we gedaan. Onze zwarte babyboomgeneratie kon door deuren lopen die waren opengebroken door dominee Jacksons verzet tegen onverdraagzaamheid en discriminatie. In de Universele Christus-tempel in Chicago preekte dominee Jackson in 2008 over ‘dienstbaarheid’ en vertelde hij de gemeente dat hij al veertig jaar voor rechtvaardigheid streed. Tijd, waar ben je gebleven?

“Hij heeft er geen moment van verspild, hij heeft een verschil gemaakt en het landschap van onze gemeenschap in Chicago en het aanzien van de Democratische Nationale Partij veranderd. Altijd in actie, zagen we hem onvermoeibaar in de weer. Onderhandelen over vakbondsconflicten, bedrijfsboycots organiseren, kiezers registreren, banen eisen, preken op de begrafenissen van onze geschiedenismakers, van Jackie Robinson tot Sammy Davis Jr. — en onvergetelijke grafredenen houden. Veel babyboomers gaven gehoor aan de oproep een nieuw begin te maken, en liepen door deuren die hij had opengebroken.

“In de herfst van zijn leven zag ik hem de begrafenissen bijwonen van zijn mentoren en vrienden van de kerk, nu niet meer in staat om te spreken en nederig geworden door de tijd. Ik zag hem in de rolstoel de zondagsdienst bijwonen in Trinity, nog steeds zwaaiend naar iedereen.

Toen hij op dinsdag 17 februari 2026 overleed, verloren we een groot strijder en een steunpilaar in ons leven. Rust in vrede, dominee Jesse. Dank je wel dat je ons collectieve genezingsproces hebt ondersteund en een voorbeeld hebt gegeven van een visionair leven. Tot het allerlaatste moment.”

Veda Austin is wateronderzoeker, spreker, moeder en auteur, en woont in Nieuw-Zeeland. De afgelopen 14 jaar heeft ze beelden en symbolen geobserveerd en gefotografeerd die verschijnen in halfbevroren water, wat zij de ‘staat van creatie’ noemt. Ze beschrijft haar werk als een combinatie van wetenschap, kunst en spiritualiteit, en ontdekte dat water reageert op onze gedachten en emoties, evenals op muziek, woorden en beelden. De methode omvat een eenvoudige bevriezingstechniek waarbij bijvoorbeeld een woord of foto gedurende 30 seconden onder een petrischaal met water wordt geplaatst voordat het gedeeltelijk bevriest.

Ze zet haar onderzoek naar water nog steeds voort en daarnaast geeft Veda regelmatig workshops, neemt ze deel aan web-seminars, houdt spreekbeurten, maakt podcasts en momenteel werkt ze aan een documentaire. Haar boek The Living Language of Water is het resultaat van 10 jaar onderzoek en bevat 1.500 foto’s met commentaar.

Ze werd geïnterviewd voor het tijdschrift Share International door Megan Scherer.

Share International: Welke invloeden of ervaringen hebben u ertoe aangezet om wateronderzoeker te worden?
Veda Austin: Wat mij vooral heeft doen inzien dat water meer is dan het op het eerste gezicht lijkt, was het ervaren van genezing na een zeer ernstig auto-ongeluk. Mijn auto kwam onder een vrachtwagen van zeven ton terecht, sloeg twee keer over de kop en was volledig vernield. In de loop van twintig jaar onderging ik acht operaties, voornamelijk darmoperaties, omdat de veiligheidsgordel mijn inwendige organen en mijn linker sleutelbeen had verpletterd. Na mijn laatste operatie werd ik wakker, omringd door artsen die me vertelden dat ik niet goed herstelde, dat er bloedstolsels in mijn longen zaten en dat ik misschien de rest van mijn leven warfarine, een bloedverdunner, zou moeten gebruiken. Ik was jong, fit en gezond, en ik was geschokt toen ik dit te horen kreeg. Drieënhalve maand lang, misschien vier slikte ik warfarine, waarna ik een besluit nam; ik zorg er altijd voor dat mensen beseffen dat dit mijn beslissing is — ik raad het niemand aan — om te stoppen met het innemen ervan en mijn eigen genezingsproces te volgen. Een van de redenen waarom ik daarvoor koos, was dat drie verschillende artsen me hadden verteld dat ik nooit kinderen zou kunnen krijgen vanwege de littekens op mijn voortplantingsorganen. Ik heb uiteindelijk drie kinderen gekregen, dus ik wist dat mijn lichaam in staat was tot dingen die misschien zelfs artsen niet voor mogelijk hielden.

Een vriend die arts was, maar zich ook bezighield met ayurvedische geneeskunde, stelde voor dat ik zou beginnen met het drinken van natuurlijk alkalisch water, wat zou kunnen helpen om mijn lichaam weer in balans te brengen. Ik heb twee weken lang verschillende soorten natuurlijk alkalisch water geprobeerd — dat wil zeggen water met een pH-waarde boven de zeven — maar ik merkte niet echt iets.

Rond die tijd leidde ik een wellnesscentrum — ik had een zekere gave voor genezing. Een cliënt vertelde me dat er een man was met zijn eigen privé-grondwaterbron; met een pH van 9,9. Hij gaf het alleen aan kankerpatiënten, die verbluffende resultaten leken te boeken. Hij gaf me water voor een maand om te drinken en op dag 3 merkte ik een verandering in mijn stoelgang, wat belangrijk was omdat het een teken is van inwendige gezondheid. Op dag 10 kreeg ik allemaal bultjes op mijn arm en kaak die superpijnlijk waren. Tussen dag 10 en 12 kwamen er [met een pincet] 27 stukjes groen glas uit mijn lichaam — Ik vond dat opmerkelijk — ze zaten daar al meer dan 20 jaar. Achterin de auto hadden kratten bier gestaan: mijn rechterkant kreeg meer groen glas en mijn linkerkant kreeg meer [stukjes] voorruit.

Dit zette me ertoe aan te onderzoeken wat sommige soorten water zo geneeskrachtig maakt. Ik bekeek een analyse — er zitten bicarbonaten en kalk in, waardoor het van nature alkalisch en stabiel is, maar waar zit de geneeskrachtige component? Toen dacht ik aan wat Nikola Tesla zei: “Als je de geheimen van het universum wilt ontrafelen, denk dan in termen van energie, frequentie en trilling.”

Ik werd hoofd Onderzoek en ontwikkeling voor een groep mensen die een bedrijf oprichtten rond het water dat mij had geholpen te genezen. We wilden klinische proeven doen om te zien wat het zo bijzonder maakte. Ik beschikte over een paar glazen petrischalen en mijn plan was om een gedachte in het water te projecteren, het in mijn vriezer te bevriezen en te kijken wat er gebeurde, wat in die tijd een nogal radicale stap was. Het werk van Dr. Emoto¹ bestond in wezen uit het snel invriezen van een druppel water die was blootgesteld aan een positieve of negatieve gedachte, woord, emotie of gebed, en vervolgens het fotograferen van de structuur die het vormde terwijl het bevroor — de positief ‘geïnformeerde’ druppel leek meer op sneeuwvlokken, de negatief ‘geïnformeerde’ druppel vormde over het algemeen geen structuur.

Ik hield mijn schaaltje met water vast, er dreef een pluisje in het schaaltje, dus stak ik mijn hand erin, haalde het pluisje eruit en vroeg me af of mijn hand invloed zou hebben op het geheugen van het water. Het eerste beeld dat ik ooit kreeg, leek op een röntgenfoto van mijn hand en besloeg de helft van het petrischaaltje [zie bijgevoegde foto]. Dat bracht me tot de vraag: was dit toeval? Toen zag ik keer op keer dat water niet alleen informatie deelt die verband houdt met je gedachten; het deelt heel vaak informatie die verband houdt met zijn omgeving, en met waar je aandacht ook maar op gericht is.

Nu, na 15 jaar, heb ik ruim 85.000 foto’s van water waarop te zien is dat water op een ongelooflijk intelligente manier antwoordt — ik zeg antwoordt, niet alleen reageert, op bewustzijn.

SI: Wat betreft Dr. Masaru Emoto: hij richtte zich op de bevroren toestand van water — waarom besloot u halfbevroren water te bestuderen?
VA: De halfbevroren toestand wordt een vloeibaar kristal genoemd. Water als vaste stof beweegt niet veel. Er zit wel minuscule beweging in, maar zodra het volledig bevroren is, deelt het echt niet zoveel informatie.

Een halfbevroren toestand is wanneer er in de petrischaal in feite vloeistof bovenop ligt en ijs eronder, en je de vloeistof weggiet. Het is maar ongeveer vijf minuten bevroren, dus het is een heel snel proces, het wordt vloeibaar kristal genoemd. De toestand of fase waarin ik het water bevries, heeft veel meer gemeen met het soort water in je cellen dan met water dat uit de kraan komt. Dat komt omdat het water in je cellen water in de vierde fase is. Het heeft een extra waterstof- en zuurstofatoom; het absorbeert meer licht dan gewoon water en heeft een negatieve lading. Stel je voor hoe aloë vera of eiwit eruitziet — het is niet zo stroperig als dat, maar het heeft wel een viscositeit en gedraagt zich als een batterij.

Dr. Gerald Pollack heeft hierover een boek geschreven met de titel The Fourth Phase of Water: Beyond Solid, Liquid, and Vapor (“De vierde fase van water: voorbij vast, vloeibaar en gas”). Hij ontdekte in zijn laboratorium dat er in gewoon water een vierde fase van water aanwezig is. Je giet water in een reageerbuis, voegt microbolletjes toe waarmee je beweging kunt waarnemen, plaatst er een klein Nafionbuisje in en kijkt door een microscoop. Wat je ziet is dat als er water in de vierde fase in zit, de microsferen rond en rond zullen bewegen, zichzelf voortstuwend door het buisje. Om water in de vierde fase te laten ontstaan, moet het zich naast een hydrofiel oppervlak bevinden, zoals glas of je [lichaams]celmembraan. Dan begint dit water in de vierde fase zich op te bouwen; het duwt alles wat erin zit naar buiten. Dus alle mineralen, zouten en solvaten worden eruit geduwd en er ontstaat een microscopisch klein gebied dat zuiver is en een negatieve lading heeft; alles wat eruit is geduwd heeft een positieve lading. Als je een negatieve en een positieve lading hebt, heb je een batterij. Dat is, als je wilt, de batterij van je cellen.

Water in de vierde fase komt ook voor tussen een vloeistof en een vaste stof. Ik begon de vriezer steeds vroeger open te maken, om te zien wanneer het patroon zich begon te vormen. Toen ik vloeistof bovenop zag en ijs eronder, heb ik de vloeistof weggegoten; dat waren eigenlijk alle vaste stoffen, de positieve lading die naar buiten was geduwd.

SI: In je boek noem je iemand anders die met ijs of ijskristallen werkt: de Franse fotograaf Laurent Costa. Ik begrijp dat je zijn persoonlijke ethos erg bewondert — hij ziet water als een spirituele leraar, en in plaats van te experimenteren, nodigt hij het uit om zich te openbaren via zijn vormende ontwerpen. Blijft deze uitnodigende, in plaats van experimentele houding ten grondslag liggen aan het werk dat je doet?
VA: Honderd procent. Ik beschouw mijn werk nooit als experimenteel. Een van de vele, vele redenen daarvoor is dat ik water niet als een hulpbron zie — ik zie het als De Bron. Ik heb gezien dat water niet alleen reageert op de omgeving, maar ook op mijn gevoelens, en dus zit er intelligentie in en dat is heel opmerkelijk. Mijn vader is een inheemse Nieuw-Zeelandse Maori [een bekende visser], die het grootste deel van zijn leven op zee heeft doorgebracht. Binnen de Maori-cultuur zijn er meerdere gezegden. Een die ik erg mooi vind is “Ik ben de rivier en de rivier is mij” [Ko au te awa, ko te awa ko au]. We zijn één. En daardoor denk ik dat ik een ander perspectief op water heb.

Iedereen kan dit werk doen. Iedereen kan mijn bevriezingsmethode leren. Een van de drie dingen die je ziet als je met kristallografie begint, is een kenmerkend patroon van water, waardoor je kunt zien met wat voor soort water je werkt; of je ziet misschien kunst, en ik zeg altijd dat kunst het hart van water is — daar zie je dan misschien een gezicht dat lijkt op de foto waarop je de schaal met water hebt geplaatst. Het derde zijn hydroglyfen, symbolen in ijs die een of meer betekenissen hebben [zoals ‘trap’ en ‘huwelijk’]. Het water absorbeert de energie van het geschreven woord en kristalliseert die tot een symbool. Om te bevestigen dat het een hydroglyf is, wordt hetzelfde experiment meer dan vijftig keer herhaald, zowel in het Engels als in andere talen.

Het probleem voor veel mensen is de verwachting die ontstaat. Water is wild: het doet niet altijd wat je wilt — het doet wat je nodig hebt. Veel mensen zeggen dat je alleen herhaalbaarheid krijgt omdat je verwacht het te zien. Het is precies het tegenovergestelde, zo werkt het niet: je moet niet gehecht zijn aan een uitkomst om een uitkomst te zien. Het gaat er echt om het water te laten doen wat het wil, niet wat jij wilt, maar nieuwsgierig te zijn, wat een van de redenen is waarom kinderen hier zoveel plezier in hebben.

SI: Ik vind de verschillen tussen je foto’s van leidingwater en bronwater erg interessant. Welk soort water gebruik je in je onderzoek, en kunnen we de kwaliteit van ons leidingwater verbeteren?
VA: We zien enorme structurele veranderingen, maar geen chemische veranderingen. Ik zeg dus niet dat je je water gewoon kunt zuiveren. Ik werk graag met bronwater, maar ik werk ook graag met leidingwater. Mensen zijn zo geschokt als ik dat zeg — de reden dat ik graag met leidingwater werk, is omdat het eigenlijk heel gevoelig is.

Wat ik heb gezien is dat je bij gemeentelijk leidingwater inderdaad veel wanorde ziet, maar wanneer je hetzelfde monster laat smelten en vervolgens weer bevriest nadat je het oprechte, bewuste, liefdevolle energie hebt gegeven, verandert het structureel drastisch en gaat het veel meer lijken op wat je bijvoorbeeld in een beek zou zien. Om een Maori-term te gebruiken: het geeft het in wezen ‘mana’ [waardigheid]; door het zijn waardigheid terug te geven, kan het een betere energetische gezondheid krijgen.

Water gedraagt zich in sommige opzichten heel erg als mensen. Het is erg gevoelig voor emoties — het zet mijn gedachten opzij om me te laten zien wat ik voel, en dat is een van de redenen waarom ik het als responsief beschouw, en niet als reactief.

SI: Moderne samenlevingen lijken zich er grotendeels niet van bewust te zijn hoe nauw we met onze omgeving verbonden zijn. Hoe kunnen we volgens jou onze relatie met moeder natuur en water verbeteren?
VA: Als je huid en organen onzichtbaar of doorzichtig zouden zijn, hoe zou je er dan uitzien? Je zou je realiseren dat je meer lijkt op rivieren, beken en zijrivieren. Je bent een vloeibaar, bewegend, intelligent systeem. Als je jezelf op die manier ziet, begin je te beseffen: jeetje, ik heb eigenlijk deze kenmerkende patronen van de hele natuur. Ik heb de takken van bomen, ik heb beekjes. De zijtakken die uit je ooglens vertakken, bestaan voor 99 procent uit zeer geordend, vierde-fase gestructureerd water. Je ziet de wereld letterlijk door de lens van water. Dus binnen die context, wanneer je jezelf gaat bestuderen — de innerlijke weerspiegeling — dan begin je te zien dat je eigenlijk volledig verbonden bent met de uiterlijke weerspiegeling, en dat de scheiding die we zien te wijten is aan vorm.

Elk levend wezen bevat water, zouten en een of andere vorm van bewustzijn, dus de rode draad die door al het leven loopt, is altijd water, en niet alleen vloeibaar water — water in de lucht dat we uitademen betekent dat er water in de lucht zit.

SI: Van oudsher doen wetenschappers ontdekkingen door middel van experimenten. Ik vroeg me dus af of je denkt dat de wetenschap in het algemeen er baat bij zou kunnen hebben om haar houding te veranderen, dat wil zeggen: op een meer holistische of uitnodigende manier naar het onderwerp van hun onderzoek te kijken?
VA: Ik houd van de wetenschap — mijn hele werk bestaat uit het verweven van wetenschap, kunst en bewustzijn. Ik denk dat kunst het middengebied is. Kunst heeft haar eigen taal. Ze kan de wetenschappelijke wereld uitnodigen om te komen helpen, en ze kan spiritueel ingestelde mensen uitnodigen om ook eens een kijkje te komen nemen.

De kwantumfysica kan zeker helpen. De reguliere wetenschap zegt bijvoorbeeld dat water geen herinneringen kan opslaan omdat het in moleculaire chaos verkeert. Het werkt zijn informatie elke biljoenste van een biljoenste seconde bij. De waterstofbruggen breken met waanzinnige snelheden, maar de kwantumfysica zou zeggen dat er een verschil is tussen moleculaire chaos en moleculaire excitatie. Wanneer bewustzijn erbij betrokken is, ontstaat moleculaire excitatie; waar meer aandacht is, is meer excitatie. Dus ik heb het gevoel dat dit gebied zich gaat uitbreiden. Als de wetenschap daadwerkelijk een meer open benadering van het onderzoek zou gaan hanteren, zouden ze waarschijnlijk veel verder komen. Nikola Tesla zei: “Zodra de wetenschap zich op niet-fysieke verschijnselen richt, zal ze in tien jaar meer vooruitgang boeken dan in alle eerdere eeuwen van haar materiële ontwikkeling.”

De kwantumbiologie en de kwantumfysica beginnen het waarnemerseffect daadwerkelijk te bewijzen. Ik denk dat de waarnemer, de getuige, een van de meest spirituele aspecten van water is. Dat leidt vervolgens tot vele andere concepten rond water en spiritualiteit, en tot de vraag: hoe kunnen we onszelf observeren? Hoe worden mensen die een bijna-doodervaring hebben gehad de waarnemer?

SI: Wat zie je als de boodschap van water voor de mensheid?
VA: Ik denk dat een ander woord voor water hoop is. En een van de redenen waarom ik dat zeg, is dat twee procent een heel klein beetje is — ik heb het niet over primair water dat in de aardmantel zit — ik heb het over het water aan het aardoppervlak; maar ongeveer twee procent daarvan is drinkbaar. Maar we hebben slechts twee procent van de mensen nodig om echt te begrijpen dat we, als intelligente, vloeiende waterlichamen, in staat zijn om als collectief verandering teweeg te brengen. We kunnen de grootste golven van verandering teweegbrengen die we ooit in deze wereld hebben gezien, omdat we het Tijdperk van Waterman ingaan, waarin de waterdrager het water en de informatie met ons deelt. We hoeven het alleen maar te ontvangen en ons te realiseren dat water niet zomaar water is. Water is een spiegel van het goddelijke en we hebben triljoenen en triljoenen watermoleculen. In feite zijn er meer watermoleculen in ons lichaam dan alle sterren in het waarneembare universum.

¹ Dr. Masaru Emoto (1943–2014) publiceerde het boek The Hidden Messages in Water (zie artikel in het tijdschrift Share International juli/augustus 2001)

Website Veda Austin: www.vedaaustin.com

Toegang tot schoon drinkwater vormt voor veel gemeenschappen een grote uitdaging. De VN schat dat wereldwijd 2 miljard mensen geen toegang hebben tot schoon drinkwater. Er zijn oplossingen voorgesteld om lokaal vocht uit de lucht te winnen in regio’s waar het niet regent, maar de benodigde financiering voor grootschalige productie — wat de kosten zou drukken — is niet altijd rond gekomen.

De Inca’s verzamelden water uit de lucht met behulp van misthekken, waar het water ’s nachts kon condenseren.

Sindsdien zijn er verschillende initiatieven ontstaan die het mogelijk maken om lokaal water uit de atmosfeer te verzamelen door middel van condensatie, waardoor water wordt geleverd aan lokale bevolking waar infrastructuur ontbreekt of simpelweg is beschadigd door een natuurramp.

Een voorbeeld hiervan is Majik Water, een Keniaanse nieuw opgekomen bedrijf, dat een apparaat levert dat water uit de lucht haalt door gebruik te maken van zonne-energie om atmosferisch water te condenseren, te filteren en te zuiveren.

In 2023 produceerden deze systemen in droge gebieden van Kenia 200.000 liter drinkwater.

Daarnaast is er Max Hildago, een Peruaanse ingenieur, en zijn beginnende onderneming Yawa, winnaar van de Young Champion of the Earth-prijs 2020. Zijn machine produceert dagelijks tussen de 50 en 300 liter water uit vocht in de lucht.

Bovendien is er een compleet nieuwe methode opgekomen om water uit de lucht te halen.

Reticulaire chemie is een nieuw vakgebied in de wetenschap dat is opgericht door Omar Yaghi en dat nu door honderden wetenschapsgroepen over de hele wereld wordt bestudeerd. Yaghi ontving in 2025 de Nobelprijs voor Scheikunde, samen met Susumu Kitawaga en Richard Robson, voor “de ontwikkeling van metaal-organische roosters”. Deze nieuwe technologie creëert “moleculaire constructies met grote ruimtes waar gassen en andere chemische stoffen doorheen kunnen stromen”. “Deze constructies, metaal-organische roosters, kunnen worden gebruikt om water uit woestijnlucht te winnen…”

Professor Yaghi werd in Jordanië geboren, en er was bij hem thuis niet voldoende water. Hij vertelt hoe hij op een dag, terwijl hij in een bibliotheek naar moleculaire tekeningen keek, “naar huis ging met het gevoel dat ik zojuist de liefde van mijn leven had ontmoet”. Op 15-jarige leeftijd emigreerde hij vervolgens naar de VS dankzij de spaargelden van zijn familie, en besteedde zijn leven aan werken aan moleculen.

Yaghi richtte het bedrijf Atoco op en ontwikkelde een oplossing op basis van reticulaire chemie, die tot 1.000 liter water per dag levert via een off-grid (onafhankelijk van het electriciteitsnet)-apparaat dat op externe energie draait. Deze oplossing zou kwetsbare gemeenschappen waar schoon water schaars is, kunnen helpen.

Professor Yaghi concludeert: “…water uit de lucht halen om aan de wereld te geven […] zal mensen de onafhankelijkheid geven om controle te hebben over hun eigen water…. Creativiteit in de wetenschap is van cruciaal belang om maatschappelijke problemen aan te pakken.”

(Bron: majikwater.africa; Unep.org; atoco.com)

Graslanden en drassige gronden bedreigd door veeteelt

De meeste milieubewuste lezers weten dat oerbossen, onder meer in het Amazonegebied, in hoog tempo worden gekapt om plaats te maken voor weidegrond. Uit nieuw onderzoek blijkt echter dat niet-bosrijke ecosystemen — graslanden, moerasgebieden en savannes — bijna vier keer zo snel verdwijnen als bossen. En net als bij bossen is vee hiervoor de belangrijkste boosdoener.

Het onderzoek, gepubliceerd in *Proceedings of the National Academy of Sciences*, is de eerste poging om op wereldschaal te analyseren welke vormen van landbouw verantwoordelijk zijn voor de omvorming van natuurlijke ecosystemen en welke grondstoffen de drijvende kracht achter deze omvorming zijn.

Deze bevindingen zijn belangrijk omdat graslanden een groter deel van het ijsvrije oppervlak van de aarde beslaan dan enig ander ecosysteem en bijna evenveel koolstof op het land opslaan als bossen (ongeveer 34% tegenover 39% voor bossen). Bovendien krijgen ze, hoewel ze de meest bedreigde ecosystemen op aarde zijn, weinig aandacht vanwege hun verdwijning en het gebrek aan duidelijkheid over de oorzaken. Moerasland en drassige gronden worden ongeveer half zo snel omgevormd voor landbouw als droge gebieden, maar zijn bijzonder belangrijke koolstofputten.

De studie, die de periode van 2005 tot 2020 onderzoekt, concludeert dat de veeteelt verantwoordelijk is voor ongeveer twee derde van het verlies aan grasland, hetzij door omzetting in weidegrond, hetzij in akkerland voor de teelt van veevoeder. Het resterende derde deel van het verlies is toe te schrijven aan de teelt van voedsel voor mensen.

Biobrandstoffen zijn een andere belangrijke oorzaak van het verlies aan grasland — vooral in de VS. Elise Mazur, onderzoeker bij het World Resources Institute en een van de auteurs van het rapport, zegt dat ze hoopt dat beleidsmakers grasland gaan opnemen in hun natuurbeschermingsdoelstellingen. Sommige beleidsmaatregelen verminderen de omzetting in het ene ecosysteem, maar zorgen er alleen maar voor dat de landbouw zich uitbreidt naar andere ecosystemen. “Zowel bossen als niet-bosecosystemen moeten samen worden aangepakt,” zegt ze. “We willen ervoor zorgen dat elk beleid of elke vrijwillige doelstelling rekening houdt met alle natuurlijke ecosystemen.”

Een experiment dat in 2019 plaatsvond in het gebied de Panhandle van Texas in de VS toonde aan hoe verloren gegane graslanden op een schijnbaar wonderbaarlijke manier snel kunnen worden hersteld, als we daarvoor kiezen. Een groep bracht 5000 bizons naar een afgelegen gebied van de Panhandle dat in een woestijn was veranderd toen de veeteelt in de 19e eeuw de oorspronkelijke bizonpopulatie had verdrongen. Binnen twee jaar veranderde het landschap weer in een prairie met kort gras. Er verzamelde zich water in de duizenden modderpoelen van de bizons, en dankzij de overvloedige bizonmest en de beluchting door de hoeven van de 900 kg zware dieren veranderde de bodem in rijke, donkere, vochtige aarde in plaats van zand dat was verdicht als beton. Wilde dieren begonnen terug te keren toen het verzamelde water in de grond trok en de slapende inheemse graszaden tot leven wekte, en na het tweede jaar trokken ook grote roofdieren het gebied binnen. Het hele ecosysteem van 150.000 acre werd hersteld zonder enige menselijke arbeid. De les is dat de natuur veerkrachtig is als we de destructieve elementen (koeien) elimineren, de juiste ‘gereedschappen’ (in dit geval de bizons) aanreiken en ons er niet mee bemoeien.

Verdrag inheemse volkeren betreffende rechten walvissen zou Nieuw-Zeelandse wetgeving kunnen veranderen

Nieuw-Zeelandse wetgevers hebben een wetsvoorstel ingediend waarin walvissen als rechtspersonen worden erkend. De wetgeving zou de regering verplichten rekening te houden met de rechten van walvissen bij het reguleren van activiteiten die gevolgen hebben voor de walvissen en hun leefgebieden, waaronder scheepvaart, visserij, diepzeemijnbouw en kustontwikkeling.

Het wetsvoorstel is gebaseerd op een baanbrekende verklaring die is ondertekend door inheemse leiders uit de Stille Oceaan, en de titel „He Whakaputanga Moana” (Verklaring voor de Oceaan) draagt. De Maori-koning Tūheitia Pōtatau Te Wherowhero hielp inheemse leiders uit Aotearoa (Nieuw-Zeeland), de Cookeilanden, Tahiti, Tonga, Hawaï en Rapanui (Paaseiland) te mobiliseren om de verklaring te ondertekenen, waarin de rechten van walvissen worden erkend, en hij had kort voor zijn overlijden in 2024 een ontmoeting met wetgevers van de Nieuw-Zeelandse Groene Partij.

Volgens juridische deskundigen is het zeldzaam dat een door inheemse volkeren opgesteld verdrag de nationale wetgeving beïnvloedt, en dat dit een ommekeer betekent in de gebruikelijke top-down (van boven naar beneden)-benadering van milieubeheer.

Het wetsvoorstel bevestigt het recht van walvissen om te migreren, hun natuurlijke gedrag te behouden en in een gezonde omgeving te leven. Een benadering die uitgaat van de rechten van de natuur richt zich op het beschermen van de biologische integriteit van de natuurlijke wereld, waarbij deze als familie wordt behandeld en niet als handelswaar — een visie die door veel inheemse culturen wordt gedeeld.

Bestaande wetten, zoals de Endangered Species Act (Wet bedreigde diersoorten) en het Internationaal Verdrag inzake de regulering van de walvisvangst, zijn weliswaar doeltreffende instrumenten voor natuurbehoud, maar beschouwen walvissen en mariene ecosystemen als hulpbronnen die ten behoeve van de mens moeten worden beheerd. He Whakaputanga Moana gaat uit van een ander perspectief: het erkennen van walvissen als voorouders met een eigen geest en essentie. (Walvissen en mensen hebben een gemeenschappelijke voorouder van ongeveer 90 miljoen jaar geleden).

“We erkennen de onderlinge verbondenheid van alle dingen en begrijpen dat de adem van de oceaan onze eigen adem is,” aldus de verklaring.

Tuiono, de wetgever die het wetsvoorstel in Nieuw-Zeeland heeft ingediend, zegt: “We hebben altijd een antropocentrische kijk op de wereld gehad, in de veronderstelling dat deze om ons draait. … We zouden een ecocentrische kijk moeten aannemen — onszelf zien als onderdeel van het web van het leven, niet als het middelpunt ervan.”

Tuiono vervolgde: “Het kan niet meer alleen om winning gaan. We leven op een eindige planeet met eindige hulpbronnen. We moeten de andere soorten waarmee we deze planeet delen respecteren. … We moeten voor het milieu zorgen zodat het bloeit — voor iedereen die deze plek zijn thuis noemt.”
(Bron: insideclimatenews.org)

Majesteiten, Koninklijke Hoogheden, Excellenties, geachte laureaten, dames en heren — nNamens mijn medewinnaars Susumu Kitagawa, Richard Robson en mijzelf wil ik de Koninklijke Zweedse Academie van Wetenschappen en de Nobelstichting bedanken voor deze buitengewone eer.

Vanavond vieren we niet alleen wat we hebben bereikt, maar ook wat er mogelijk is: de kracht van menselijke nieuwsgierigheid om de wereld te veranderen. Onze ontwikkeling van metaal-organische raamwerken, of MOF’s, begon met een eenvoudig maar gedurfd idee: dat we materialen met atomaire precisie konden ontwerpen, waarbij we sterke, doelgerichte verbindingen zouden vormen die opmerkelijke functies mogelijk maken.

Uit dit idee ontstonden nieuwe mogelijkheden: de mogelijkheid om zuiver water uit de woestijnlucht te halen en kooldioxide rechtstreeks uit de lucht te vangen. Dit zijn nog maar de eerste stappen. Met hun talloze toepassingen en gebruiksmogelijkheden evolueren MOF’s in hoog tempo van veelbelovende technologie naar praktische hulpmiddelen die het leven van talloze mensen veranderen.

Mijn reis begon ver weg van elk laboratorium. Ik groeide op in Amman, Jordanië, in een vluchtelingengezin met tien kinderen, in een huis zonder stromend water en zonder elektriciteit, waar we onze ruimte deelden met vee, dat de bron van inkomsten voor ons gezin was. Ontbering was overal. Mijn kansen op succes waren klein — behalve dan door de verrassende manieren waarop de natuur zich openbaart en ons helpt om tegenslagen te overwinnen.

Mijn keerpunt kwam toen ik tien was en in de schoolbibliotheek tekeningen van moleculen ontdekte. Hun schoonheid en mysterie fascineerden me, en toen ik hoorde dat ze de bouwstenen zijn van alles, zowel levend als niet-levend, wakkerden ze mijn passie voor scheikunde aan en was ik voor altijd verkocht. Het werd mijn ontsnapping en richting.

Een andere ervaring uit mijn kindertijd heeft me net zo diep gevormd. In de woestijn werd eens per week of eens in de twee weken water geleverd door de overheid. Ik herinner me het gefluister in onze buurt “Het water komt eraan“ en de urgentie wanneer ik me haastte om elke container die ik maar kon vinden te vullen voordat de stroom ophield.

Vele jaren later, toen ik onderzocht hoe MOF’s water opnemen en weer afgeven, ontdekte ik iets revolutionairs in wat op het eerste gezicht een alledaags verschijnsel leek. Ik zag hoe deze MOF water uit de woestijnlucht kon halen en dit kon omzetten in schoon drinkwater. Het deed me denken aan de ritmes uit mijn jeugd — maar bood nu een oplossing voor precies die ontberingen die we destijds hadden doorstaan. Ik vraag me vaak af of ik dat patroon in de gegevens wel had herkend als ik het niet zelf had doorgemaakt.

Maar de diepere les van MOF’s schuilt in hun metafoor: de kracht van een MOF komt voort uit de verbindingen tussen de moleculen, net zoals onze toekomst afhangt van de banden die we smeden tussen landen en generaties. MOF-wetenschap wordt inmiddels in meer dan 100 landen beoefend en inspireert overal jonge mensen, vooral in ontwikkelingslanden.

En hierin ligt onze grootste hoop: een wetenschap die op een nieuwe manier naar materie kan kijken, en een generatie die erop gebrand is om op die weg verder te gaan. Ik dring erbij onze leiders op aan om actie te ondernemen. Wetenschappers vragen niet om voorrechten, maar om kansen. Steun hun nieuwsgierigheid. Neem belemmeringen weg. Bescherm de academische vrijheid. Verwelkom internationaal talent.

En wat het klimaat betreft, is het moment voor gezamenlijke actie al aangebroken. De wetenschappelijke kennis is er. Wat we nu nodig hebben, is moed — moed die past bij de enorme omvang van de taak, zodat we de volgende generatie niet alleen koolstofafvang kunnen nalaten, maar ook een planeet die hun verwachtingen waardig is.

Ik stel me een toekomst voor waarin je geen scheikundige hoeft te zijn om met scheikunde bezig te zijn, waarin ontdekkingen voor iedereen toegankelijk zijn. Vooruitgang op het gebied van kunstmatige intelligentie kan dit mogelijk maken — een toekomst waarin scheikunde niet alleen een wetenschap van vooruitgang wordt, maar ook een wetenschap van hoop. Een toekomst waarin geen enkel kind te maken krijgt met de beperkingen die ik ooit heb gekend, maar opgroeit in een wereld die stabieler, welvarender en rechtvaardiger is.

Dank u wel.

(Bron: https://www.nobelprize.org/prizes/chemistry/2025/yaghi/speech/; aljazeera.com)

Als symbool van wat onze mondiale consumptiecultuur bereid is te doen om de zucht naar roem, rijkdom of het streven naar uitmuntendheid te bevredigen, of om afleiding te bieden van een wereld die bijna te moeilijk om te verdragen is, hoeven we niet verder te kijken dan de Olympische Winterspelen die in Noord-Italië werden gehouden, van Milaan tot Cortina d’Ampezzo.

Hoeveel van ons hebben zitten kijken naar atleten die elke vezel van hun wezen inspanden om de beste te zijn in hun sport, terwijl we hun successen en tegenslagen van dichtbij meebeleefden? Maar hoeveel van ons vroegen zich af waar al die sneeuw vandaan kwam in een wereld die met de minuut opwarmt? Of dat het niet alleen de ‘sneeuw’ was die niet helemaal was wat hij leek?

Het Internationaal Olympisch Comité (IOC) maakt veel ophef over zijn beleid inzake de duurzaamheid van de Spelen. Toch ontkracht een artikel in The Guardian dit beleid op eenvoudige en zeer verontrustende wijze als fantasie. Om maar een paar voorbeelden te noemen:

• Aangezien de gemiddelde sneeuwhoogte in Cortina de afgelopen 50 jaar met 15 centimeter is gedaald, was de enige manier om de 1,5 meter sneeuwhoogte te bereiken die nodig is voor de skipistes, het bouwen van vier hooggelegen reservoirs en deze te vullen met water dat vanuit rivieren, die het grootste deel van het jaar al te kampen hebben met droogte, de bergen in werd gepompt. Dit water moet vervolgens worden gekoeld om kunstsneeuw te maken. Erger nog: de projecten liepen vertraging op en er moest drie tot vijf keer zoveel water uit lokale rivieren worden gehaald als oorspronkelijk was afgesproken, waardoor deze bijna droogvielen, vissen stierven en vervuiling ontstond. Dit is onlogisch in een wereld waar water een schaars wordende hulpbron is.
• Een uniek, 150 jaar oud bos, het Bosco di Ronco, werd volledig vernietigd en vervangen door 2 kilometer staal en beton om een nieuwe bobsleebaan aan te leggen. Hoewel sommige lokale ondernemers zich niet druk maken om het verlies van het bos, zij vinden het beter dat de baan nieuwe bedrijvigheid met zich meebrengt, lijken ze zich er niet van bewust te zijn dat banen die voor eerdere Olympische Spelen in Italië zijn aangelegd, al lang niet meer in gebruik zijn.
• Ondanks beweringen van het IOC dat 85% van de gebruikte locaties al bestond of tijdelijk was, werden de meeste voor deze Spelen gesloopt en opnieuw opgebouwd, waardoor er veel grotere ecologische voetafdrukken zijn achtergelaten. En dit ondanks het feit dat er alternatieve locaties in de buurt waren.
• Samen met andere milieuorganisaties die waren uitgenodigd om met het IOC samen te werken om deze Spelen echt duurzaam te maken, is het Wereld Natuur Fonds Italië weggelopen uit de onderhandelingen, omdat zij geen duidelijke toezeggingen konden zien. Zij bestempelden de aanpak van het IOC als ‘greenwashing’ (ten onrechte als milieuvriendelijk presenteren) en stelden dat er “geen echte discussie” had plaatsgevonden.
• Hoewel dit alles zich afspeelt in een van de meest kwetsbare ecosystemen ter wereld, had de Italiaanse regering voor 60% van de projecten afgezien van de verplichting om een evaluatie van de milieueffecten uit te voeren.

Schrijver, activist en voormalig boswachter Luigi Casanova zei: “Bedenk daarbij dat de Italiaanse milieubeweging in al deze situaties alternatieve oplossingen heeft voorgesteld. Oplossingen die minder milieubelastend, goedkoper, veiliger en maatschappelijk gunstiger voor de gemeenschappen zijn. De gevolgen van de Olympische Spelen voor het milieu en het landschap zullen worden betaald door degenen die na ons komen.”

Er wordt wel eens beweerd dat het spirituele en religieuze leven van de mens niet aan studie en analyse onderworpen zou moeten worden, aangezien een dergelijke mentale benadering zou kunnen leiden tot een verlies van het mystieke en sublieme. Als onder mystiek dat gevoel van vaagheid en onzekerheid wordt verstaan dat gepaard gaat met het onbekende, dan geldt: hoe eerder deze onduidelijkheid opgehelderd kan worden door het licht van het denken, hoe effectiever religie zal zijn in het creëren van een beter begrip en een nauwere relatie tussen de aspirant en zijn Vader. Maar wees gerust: hoewel studie in bepaalde opzichten tot grotere duidelijkheid kan leiden, zelfs het meest intensieve onderzoek van de mens laat nog altijd voldoende onopgeloste mysteries achter om aan de behoeften van de meest veeleisende mysticus te voldoen.

Daarbij dient echter altijd in gedachten gehouden te worden dat een zich steeds verder uitbreidend bewustzijn, het kenmerk van spirituele ontplooiing is, dat van openbaring naar openbaring, van waarheid naar steeds grotere waarheid en van licht naar steeds helderder licht leidt.

En waarom zou de mens niet zo diep in de aard van zijn Godheid mogen delven als zijn mentale vermogen en bewustzijn toelaten? Zijn er werkelijk mensen die menen dat God de mens heeft voorzien van een wonderbaarlijk instrument van denken en mentale analyse, dat hij gelast wordt te gebruiken ter bevordering van alle menselijke behoeften, behalve dat aspect van zijn wezen dat de belangrijkste rol in zijn leven zou moeten spelen — de spirituele of religieuze wereld? Klinkt zo’n redenering niet nogal naïef? Is het niet veel logischer en waarschijnlijker dat God de mens van een zich steeds verder ontwikkelend verstand heeft voorzien, niet om nog meer vernietigingswapens te maken, noch om de geheimen van de ‘ruimte’ te ontrafelen — waardoor hij de strategische positie van zijn naaste nog beter zou kunnen bespioneren — maar opdat hij zijn eigen aard en spirituele relaties beter zou begrijpen?

Konden degenen die een mentale benadering van het spirituele leven afwijzen, maar één keer de innerlijke vreugde ervaren die voortkomt uit de openbaring van een nieuw facet van de waarheid na aanhoudend mentaal onderzoek; de opwinding van bewust gewaar worden van het innerlijke zelf, de ziel; konden zij zich maar realiseren dat het gefocuste licht van het mentale leven leidt tot een dieper begrip en bewustzijn, wat onvermijdelijk leidt tot effectiever streven en aanroeping van, en een toenemende eerbied voor God. God, of de Waarheid, blijft in wezen onveranderlijk en onveranderbaar; wat wel varieert en verandert is het ongedefinieerde en kortstondige beeld dat ieder individu van dit spirituele Wezen onderhoudt. Door groeiend inzicht breidt dit concept van Godheid zich steeds verder uit en neemt het steeds bredere dimensies aan van zowel de Macht als de Liefde van de Vader.

Een dieper inzicht in de aard van de spirituele wereld, haar functies en inrichting, en het besef dat dit hele systeem onderworpen blijft aan de Wil, het Doel en de Liefde van God, moet een aspirant wel toenemend leiden tot een gevoel van nederigheid, respect en verering van de Godheid, en de intensiteit van dit gevoel zal groeien naarmate zijn bewustzijn zich verder uitbreidt.

Alvorens verder te gaan met een analyse van de Spirituele Hiërarchie, moeten twee fundamentele principes nogmaals worden benadrukt, aangezien deze kunnen bijdragen aan een duidelijker begrip van concepten die voor veel studenten moeilijk te bevatten zijn.

Ten eerste dient men doordrongen te zijn van de onderlinge samenhang van alle vormen; het feit dat elke geschapen vorm met de rest van de gemanifesteerde werelden verbonden is via de etherische sfeer, die niet alleen elke vorm omringt maar ook alles doordringt, en het ene aan het andere schakelt, waardoor de gehele schepping wordt gesynthetiseerd tot één gecoördineerd Geheel. Dit geldt niet alleen voor onze planeet, maar ook voor het onzichtbare en spirituele, voor het hele Universum, en voor alles wat IS! Kosmische en zonne-energieën of Stralen, die door het etherische systeem stromen, treffen de Aarde en alle manifestaties voortdurend en roepen krachten op die op hun beurt weer worden uitgestraald binnen de etherische omgeving om het doorlopende proces van actie en interactie voort te zetten. Bovendien kan gesteld worden dat elk lichaam dat bestaat, slechts een onderdeel is van een grotere eenheid die op haar beurt weer deel uitmaakt van een nog grotere complexiteit, en zich zo uitstrekt tot steeds grotere structuren, totdat uiteindelijk alles als slechts elementen van het ÉÉN kan worden gezien. Het tegendeel van dit beeld is dat elke vorm kan worden gezien als een samenstelling van meerdere of ontelbare kleinere eenheden, en dat deze weer kunnen worden opgesplitst in nog kleinere bestanddelen, tot men bij het andere uiterste belandt door Alles te zien als Energie.

Ten tweede moet elke vorm als de manifestatie van een afzonderlijke entiteit worden beschouwd of er nu sprake is van een atoom, een mens, een continent, een planeet of een zonnestelsel. De persoonlijkheid van de mens bijvoorbeeld, is de vorm waardoor een Monade tijdelijk wordt gemanifesteerd via de ziel, en op dezelfde manier is de Zon met haar planetair systeem de fysieke manifestatie van onze Zonnelogos.Maar let wel: het zonnestelsel is niet de Logos zelf maar vertegenwoordigt slechts Zijn fysieke uitdrukking en Zijn energieën worden via de Zon naar de planeten uitgestraald — dus “de fysieke Zon dient om de Spirituele Zon te verbergen”. De fysieke vorm van uitdrukking is altijd van voorbijgaande aard hoewel deze tijdelijke periode in menselijke termen miljarden jaren kan duren. De inspirerende Entiteit daarentegen, die de vorm van vitaliteit voorziet, is van spirituele aard en dus onsterfelijk en eeuwigdurend.

Onze planeet Aarde, met haar natuurrijken, is weer de fysieke vorm waardoor onze Planetaire Logos werkt en het fysieke lichaam van de mens kan aldus als een atoom in Zijn fysieke vorm worden beschouwd, waarbij de Ziel of Monade van de mens een vonk is van de Ene Ziel, de Al-Ziel, God, of onder welke naam deze allesomvattende Spirituele Entiteit ook erkend mag worden. Onze Planetaire Logos is een subjectieve Entiteit, die verblijft op het hoogste of Goddelijke Niveau van het Kosmische Fysieke Niveau (waarvan het fysieke niveau van de mens het zevende, het laagste en het dichtste is). Net zoals de menselijke Monade in het fysieke lichaam wordt vertegenwoordigd door de ziel, zo heeft onze Planetaire Logos die op de hogere spirituele niveaus gefocust is, de Heer van de Wereld aangesteld om Hem te vertegenwoordigen op de fysieke of beter gezegd etherische niveaus van de aarde. In het Oosten staat Hij algemeen bekend als de Eerste Kumara of Sanat Kumara en, om verwarring te voorkomen, zal deze naam ook hier worden aangehouden.

Vanwege de uiterste zuiverheid en de hoge trillingsfrequenties van Zijn wezen, en de eisen die Zijn taken stellen, heeft Sanat Kumara een etherisch in plaats van een grofstoffelijk lichaam aangenomen. Samen met Zijn hoogste helpers — de Hiërarchie van de Broeders van het Licht — heeft Hij Zijn hoofdkwartier gevestigd in een etherisch centrum, dat gewoonlijk als Shamballa wordt aangeduid.

Een decennium na Findhorn ontstond er nog een centrum dat zich toelegt op samenwerking met de natuur, in de Blue Ridge Mountains van Virginia, in de Verenigde Staten. Machaelle Wright richtte het Perelandra Center for Nature Research (Perelandra centrum voor natuurvorsing) op om de intelligentie van de natuur te bestuderen en hulpmiddelen aan te reiken om daarmee samen te werken. Zij is van mening dat de huidige wereldwijde crises aantonen dat we niet weten hoe we in evenwicht moeten leven met de intelligentie die inherent is aan de natuur. We hebben samen chaos gecreëerd doordat “we allemaal zonder rekenschap af te leggen, handelden en een persoonlijke en beroepsmatige levensstijl ontwikkelden die doof, stom en blind voor het milieu was.” Maar door samen te werken met de natuur, kunnen we leren de beste beslissingen te nemen voor onszelf en voor de planeet.

Machaelle’s onderzoek in Perelandra begon in 1976, toen ze besloot om de natuur te leren kennen vanuit de natuur zelf. Ze had enige tijd in Findhorn doorgebracht en raakte geïnspireerd om samen te werken met de intelligentie van de natuur in een onderneming die ze ‘co-creatieve wetenschap’ noemt. Dat wil zeggen: de studie van de werkelijkheid en hoe deze functioneert (wat de focus is van de traditionele wetenschap) door mens en de intelligentie van de natuur als gelijken te laten samenwerken in een partnerschap (het co-creatieve aspect). Door samenwerking met de intelligentie van de natuur via de ontwikkeling van bloesemremedies en hulpmiddelen bij het tuinieren, begon ze anderen te helpen en te trainen in het op een co-creatieve manier werken met de natuur.

Een van de meest unieke en universeel bruikbare projecten die Machaelle heeft ontwikkeld, is MAP: The Co-Creative White Brotherhood Medical Assistance Program (het co-creatieve medische hulpprogramma van de witte broederschap), dat uitvoerig wordt beschreven in haar gelijknamige boek. Dit kwam tot stand toen haar oorspronkelijke werk met de natuur zich in 1982 uitbreidde tot de Witte Broederschap. Ze beschrijft de Witte Broederschap als een “grote groep hoogontwikkelde zielen [niet in grofstoffelijke vorm] die zich toeleggen op het ondersteunen van het evolutionaire proces waarbij de universele werkelijkheid, principes, wetten en patronen door alle sferen en niveaus van vorm gaan.” Momenteel vindt er een verschuiving plaats van de afnemende patronen en ritmes van het Vissentijdperk naar patronen ritmes die de dynamiek van het aanbrekende Watermantijdperk bevorderen. Ze noemt bijvoorbeeld St. Germain als een grootmeester van de Witte Broederschap.

Het medisch hulpprogramma (MAP) houdt geen verband met alternatieve geneeswijzen of conventionele medische specialismen; het is evenmin esoterisch, nieuwe-tijds of spiritueel. Het is een totaal andere benadering van gezondheid die de involutionaire (bewegend naar vorm) inbreng van de natuur combineert met de evolutionaire ontwikkeling van de mens (bewegend naar geest). Het is een fysiek programma dat tegelijkertijd werkt aan het welzijn van een individu op fysiek, emotioneel, mentaal en spiritueel niveau.

Het Medisch Hulpprogramma is een voorbeeld van hoe de Witte Broederschap en de natuur via een gestructureerd kader samenwerken ten behoeve van ons welzijn. De hoeksteen ervan is ‘coning’ — technisch gezien een evenwichtige draaikolk van bewuste energie die het mogelijk maakt om met meer dan één intelligentie tegelijk te werken. Je zou het kunnen zien als een soort ‘teleconferentie’, en het is opgezet om een perfect evenwicht te waarborgen tussen de involutiedynamiek (de natuur) en de evolutiedynamiek (de Witte Broederschap en het individu dat de ‘coning’ uitvoert). Vóór de geboorte geeft de menselijke ziel (de kracht achter de evolutie) de benodigde gegevens aan de natuur (de kracht achter de involutie) voor alles wat nodig is om een individueel leven te vervullen, en de natuur levert een lichaam volgens deze specificaties.

Aangezien de natuur het menselijk lichaam heeft ontworpen, weet zij ook hoe ze het kan herstellen als het niet goed functioneert. Via MAP slaat de natuur een brug tussen iedereen op ons niveau en de medische teams van de Witte Broederschap, om ons te helpen ons lichaam te laten functioneren zoals het hoort. Dankzij de betrokkenheid van de natuur is er geen tussenpersoon nodig om ons in contact te brengen met de Witte Broederschap. De teams kunnen rechtstreeks met ons samenwerken.

Een ‘coning’ wordt door ons (het menselijke teamlid) gecreëerd en geactiveerd, en dit gebeurt door bewust de wens uit te spreken om een ‘MAP-coning’ te openen en verbinding te maken met het juiste team, waaronder de natuur, precies zoals beschreven in het MAP-boek. Een reguliere MAP-sessie duurt 40 minuten en kan alle gezondheidsniveaus aanpakken: emotioneel, mentaal, fysiek of spiritueel. Vaak hebben problemen betrekking op meer dan één niveau en het medische team kan met al deze niveaus werken. De meeste mensen communiceren met (krijgen ‘ja’ of ‘nee’ antwoorden van) hun medisch team door gebruik te maken van kinesiologie (spiertesten), en specifieke instructies om dit effectief te doen worden in het boek gegeven. Er kunnen ook surrogaat MAP-sessies worden opgezet voor onze kinderen, en er wordt in het boek een apart proces beschreven voor de gezondheid van onze huisdieren.

Een van de producten van Perelandra, ETS Plus (Emergency Trauma Solution Plus), wordt aanbevolen om jezelf te stabiliseren tijdens een MAP-sessie en direct na de sessie om het werk van het medische team te ondersteunen. Het is een vloeistof die door Machaelle Wright en de natuur is gecreëerd met behulp van een combinatie van elektrische infusies uit 153 verschillende planten, mineralen, natuurlijke gassen en elementen die in de zee, de atmosfeer en op het land voorkomen. Het is natuurlijk, en door alleen elektrische patronen te gebruiken in plaats van de fysieke elementen uit de 153 ‘ingrediënten’ die de nieuwe elektrische patronen creëren, worden er geen allergische reacties of bijwerkingen veroorzaakt — tenzij iemand allergisch is voor water, azijn of brandewijn (om het te conserveren). ETS Plus is ontworpen om te helpen bij elke plotselinge of langdurige traumatische situatie, en is dus bijzonder nuttig in deze onrustige tijden.

Op de Perelandra website zijn nog meer boeken te vinden over andere aspecten van Machaelle’s onderzoek, onder andere over Perelandra-bloesemremedies en sets voor bodemherstel. Daarnaast worden er audio- en videobanden met instructies aangeboden over alle aspecten van Machaelle’s werk bij Perelandra, voor iedereen die serieus geïnteresseerd is om op een intelligente wijze met de natuur om te gaan.

Als analogie voor de toestand van de wereldeconomie hoeven we niet verder te kijken dan A23a, de grootste ijsberg die ooit is waargenomen — uitzonderlijk diep en met een oppervlakte van 4.000 vierkante kilometer meer dan twee keer zo groot als Groot-Londen. Nadat hij in 1986 was afgebroken van de Filchner-Ronne-ijsplaat in West-Antarctica, kwam hij vast te zitten op de zeebodem in de Weddellzee en leek het onwaarschijnlijk dat er op de lange termijn iets zou veranderen. Rond 2020 begon hij echter weer te bewegen en uiteen te vallen. Dat proces escaleerde toen A23a in warmere wateren terechtkwam en er wordt nu gemeld dat hij op het punt staat volledig uiteen te vallen met een steeds grotere snelheid, naarmate de klimaatverandering en de opwarming van de oceanen hun tol eisen. Sommige voorspellingen zeggen dat dit binnen enkele weken zal gebeuren.

De symboliek van een dergelijke gebeurtenis zou in de huidige context van de vele []oorlogen, die enorme hoeveelheden klimaatveranderende gassen uitstoten, alarmbellen moeten doen rinkelen, maar zoals altijd is het zeldzaam dat er in de commerciële media analyses verschijnen die deze twee gebeurtenissen met elkaar in verband brengen. Om maar één voorbeeld te noemen van hoe gewapende conflicten de wereldwijde uitstoot kunnen doen toenemen: de eerste 120 dagen van de Israëlische oorlog tegen Gaza resulteerden in een uitstoot die hoger lag dan de jaarlijkse totale uitstoot van 26 afzonderlijke landen. De Israël/VS-Iran en Rusland-Oekraïne oorlogen moeten die grens inmiddels zeker hebben overschreden, dankzij het opzettelijk aanvallen van kritieke energie-infrastructuur, olieopslagplaatsen, raffinaderijen, gasvelden en pijpleidingen door alle partijen.

En toch is het juist de bezorgdheid over de beschikbaarheid van energie die de aandelenmarkten op hun kop heeft gezet, oftewel de bedreiging voor ‘de gebruikelijke gang van zaken’, niet de bedreiging voor het leven op deze planeet — zowel voor de oorlogszuchtigen als voor de vredestichters.

Inmiddels zou er geen enkele twijfel meer over mogen bestaan dat de strijd om onze planeet te redden een uiterst kritiek punt aan het bereiken is en dat deze strijd steeds persoonlijker wordt. Australiërs, die al lang gewend zijn aan verzengende hitte en droogte, beginnen het warmere weer te vrezen vanwege de meedogenloze extremen van hitte, brand en regen dit jaar. Net als veel landen op het noordelijk halfrond schommelt het Verenigd Koninkrijk van het ene uiterste naar het andere, waarbij records voor droogte en regenval worden verbroken, met alle gevolgen van dien voor zowel de voedselproductie als de producenten. Soortgelijke patronen hebben zich in heel Europa voorgedaan toen de straalstroom daalde en versnelde als reactie op periodes van extreme kou in Noord-Amerika. Wetenschappers brengen dit patroon van ‘klimaatwhiplash’ in verband met vervuiling door fossiele brandstoffen en voorspellen dat het zal voortduren. Maar zullen we binnenkort naar hen en hun ongemakkelijke waarheden luisteren?

Ironisch genoeg is de verzekeringssector de belangrijkste speler die de broodnodige verandering in de publieke perceptie en de politieke prioriteiten kan bewerkstelligen — veranderingen die essentieel zijn om onze planeet te redden. Zoals The Guardian meldt, ziet deze sector de risico’s waarmee hij wordt geconfronteerd niet zitten, nu de klimaatverandering tot talrijke rampen leidt waarvan het einde nog niet in zicht is.

Verzekeringen worden wel de ruggengraat van de wereldeconomie genoemd. Ze zorgen ervoor dat mensen erop kunnen vertrouwen dat er een vangnet is als er iets vreselijks en onverwachts misgaat. Ze verminderen het risico van het vervoeren van enorme hoeveelheden goederen over de hele wereld, waardoor handel, bedrijfsleven en landbouw worden gestimuleerd; ze ondersteunen investeringen en innovatie. Maar de toenemende onvoorspelbaarheid van extreme weersomstandigheden beïnvloedt de prijsstelling zodanig, dat verzekeringen voor velen onbetaalbaar worden. Dit ondanks het feit dat de sector in 2024 een recordwinst van 168 duizend miljard dollar heeft gegenereerd.

Natuurlijk wil de sector die veerkracht behouden! Maar alleen al in de eerste helft van 2025 bedroegen de verliezen meer dan 100 duizend miljard dollar, wat leidde tot een sterke toename van de risico-aversie binnen de sector zelf. Deze sector draait volledig om risico, maar is nu in paniek geraakt en trekt zijn steun terug uit veel gebieden met brand- en overstromingsrisico’s. Verzekeraars houden hun mening ook niet voor zich, maar herinneren economen en politici eraan dat veel andere cruciale financiële diensten eveneens onhoudbaar worden wanneer hun risico’s niet door de verzekeringssector kunnen worden gedekt. Als voorbeelden noemde Günther Thallinger, bestuurslid van Allianz SE, een van de grootste verzekeringsmaatschappijen ter wereld, hypotheken en beleggingen van elke omvang.

De gevolgen van de klimaatverandering zullen nu echt heel persoonlijk gaan worden.

De Climate Action Tracker (klimaatactie volger) voorspelt dat het huidige beleid zal leiden tot een stijging van de mondiale temperatuur met 2,2 °C tot 3,4 °C ten opzichte van het pre-industriële niveau. Thallinger maakt duidelijk dat de schade bij een temperatuurstijging van 3 °C zo groot zal zijn dat regeringen niet in staat zullen zijn om financiële steun te verlenen en dat het onmogelijk zal zijn om zich aan veel klimaateffecten aan te passen.

Maar hij wijst ons er ook op dat “het goede nieuws is dat we al over de technologieën beschikken om over te stappen van fossiele brandstoffen naar emissievrije energie. Het enige wat nog ontbreekt, is snelheid en schaalgrootte. Het gaat erom de omstandigheden te behouden waarin markten, de financiële sector en de beschaving zelf kunnen blijven functioneren.”

Hoeveel waarschuwingssignalen en smeltende ijsbergen hebben we nog nodig voordat we de uitdaging aangaan om onze persoonlijke en mondiale prioriteiten voorgoed te veranderen en te accepteren dat militaire macht en eindeloze oorlogen ons nooit veiligheid zullen brengen? Misschien wordt de totale ineenstorting van de financiële wereld wel het laatste alarmsignaal?

Dezelfde essentie

Mensen zijn ledematen van één lichaam,
geschapen uit dezelfde essentie.
Als je op een dag getroffen wordt door pijn,
zal er een verandering komen door jouw eigen hand. — Saʿdi

Een moderne versie geschreven door een medewerker van Share Nederland:

Hetzelfde Hart

Mensen zijn leden van één gestel
Want geschapen uit hetzelfde Hart
En word je ooit eens geraakt door smart
De omslag zal komen vanuit jouw hart. — Paul Zwaga

Dit gedicht, dat de kernprincipes van de leringen van de Oude Wijsheid — de eenheid van de mensheid — weerspiegelt, is geschreven door de Perzische dichter Saʿdi (1213 – 1291, Iran). Hij wordt geëerd als een van de grootste figuren uit de klassieke Perzische literatuur.

Saʿdi staat ook bekend als een groot lofdichter en lyricus en als de auteur van een aantal meesterlijke algemene lofzangen waarin hij de menselijke ervaring beschrijft. Hij staat ook bekend om specifieke odes, zoals de klaagzang over de val van Bagdad na de Mongoolse invasie in 1258. Zijn liedteksten zijn te vinden in Ghazalīyāt-i Saʿdī [Liedteksten van Saʿdi] en zijn odes in Qaṣāʿīd [Odes van Saʿdi]. Zes proza-verhandelingen over diverse onderwerpen worden aan hem toegeschreven; hij staat ook bekend om een aantal werken in het Arabisch. De eigenaardige mengeling van menselijke goedheid en cynisme, humor en berusting die in Saʿdi’s werken tot uiting komt, maakt hem voor velen tot de meest bewonderde schrijver in de Iraanse cultuur.